«Εχουμε μεγαλύτερες δυνάμεις απ’ όσο υποψιαζόμαστε»

Ο γοητευτικός Δανός ηθοποιός, Μαντς Μίκελσεν,  που γνωρίζει επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού μιλά για την πρόκληση του «Arctic», μια ταινία επιβίωσης του Τζο Πένα, που εκτυλίσσεται στο λευκό τίποτα της Αρκτικής.

Ο Μαντς Μίκελσεν αποτελεί τον ορισμό του Ευρωπαίου ηθοποιού που γνωρίζει μεγαλειώδη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού – και στο καλλιτεχνικό σινεμά και στα blockbusters. Με τεράστια γκάμα, καθηλωτικά γοητευτικός, έπειτα από δεκάδες βραβεύσεις στην Ευρώπη και ταινίες από το «Valhala Rising» του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ώς «Το Κυνήγι» του Τόμας Βίντερμπεργκ, πέρασε την πόρτα προς το ευρύ κοινό με το «Hannibal», που τον οδήγησε και σε συμμετοχές στα μεγάλα franchises φαντασίας, όπως το «Doctor Strange» και το «Rogue One: A Star Wars Story».

Παρ’ όλα αυτά, ο Μίκελσεν στιγμή δεν παύει να πρωταγωνιστεί σε ταινίες εικαστικά ή πνευματικά προκλητικές, σε φιλμ πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών, αν του τραβήξουν το ενδιαφέρον και, κυρίως, «αν του κάνουν κέφι».

Κάπως έτσι δέχτηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Arctic» του Βραζιλιάνου Τζο Πένα, που έκανε την πρεμιέρα του στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών και προβάλλεται τώρα στις αίθουσες. Ταινία επιβίωσης, το «Arctic» εκτυλίσσεται, φυσικά, στο μεγάλο λευκό τίποτα της Αρκτικής.

Εκεί έχει βρεθεί εγκλωβισμένος ο Οβεργκαρντ: πολυμήχανος, έχει φτιάξει ένα καταφύγιο, ψαρεύει στον πάγο και στέλνει σήματα SOS. Η βοήθεια θα έρθει, αλλά το αεροπλάνο σωτηρίας θα συντριβεί κι αυτό. Τώρα, ο Οβεργκαρντ θ’ αναγκαστεί να περπατήσει χιλιόμετρα στα χιόνια, κάτω από τον αμείλικτο ήλιο, μεταφέροντας επιπλέον και την τραυματισμένη πιλότο, σε μια αγωνιώδη αναμέτρηση με τον χρόνο, το κρύο, τη ζωή και τον θάνατο.

Το «Arctic» γυρίστηκε μέσα σε 19 ημέρες στην Ισλανδία, σε μια παραγωγή, θα έλεγε κανείς, εξίσου δύσκολη με τα εμπόδια που συναντά ο ήρωάς της. «Εχασα πάρα πολύ βάρος για την ταινία», λέει γελώντας ο Μαντς Μίκελσεν. «Και δεν είχα καν εκείνη τη γυμνή σκηνή στο ντους, που θα μ’ έκανε να κερδίσω το Οσκαρ, να δείξω τι θυσίασα για να παίξω στην ταινία! Ηταν μια τρελή εμπειρία, αλλά άξιζε τον κόπο, μ’ άρεσε πάρα πολύ που το έκανα».

Ξεκινώντας, ο Μίκελσεν δεν είχε, ακριβώς, κατά νου τι θ’ αντιμετώπιζε: «Διάβασα το σενάριο και, πείτε με αφελή, αλλά δεν διέκρινα τις προκλήσεις και τις δυσκολίες, έβλεπα μόνο την ομορφιά του. Μετά, βέβαια, προσγειώθηκα στην Ισλανδία, αρχίσαμε το γύρισμα και κατάλαβα τη… βαρβαρότητα!

Δεν αναζητώ την πρόκληση στο σινεμά σώνει και καλά, δεν είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει. Αν χρειάζομαι μια πρόκληση, θ’ ανέβω γυμνός στην κορυφή του Εβερεστ. Απλώς χρειάστηκε να πιέσω πολύ το σώμα μου – και τώρα πιστεύω ότι μπορώ να νικήσω τον Φέντερερ! Ηταν ένα εξαιρετικά δύσκολο γύρισμα – και για μένα, αλλά κυρίως για το συνεργείο. Επρεπε να μεταφέρουν όλο τον εξοπλισμό στα χέρια, γιατί δεν μπορούσαμε ν’ αφήνουμε ίχνη αυτοκινήτων στο χιόνι. Ηταν μια… κουραστική μέρα στη δουλειά, κάθε μέρα».

Δεν ήταν μόνο, όμως, η σωματική πίεση που απαιτούσε το γύρισμα: «Ημουν μόνος μου. Είναι αλλόκοτο να είσαι διαρκώς μόνος σου, επινοείς πράγματα να κάνεις που δεν θέλεις να τα κάνεις, επειδή, απλώς, έχεις βαρεθεί τον εαυτό σου. Αρχίζεις κι επινοείς επιπλέον πράγματα για τον ρόλο και παύεις να είσαι ειλικρινής απέναντι στον ήρωα.

Ευτυχώς το συνειδητοποιήσαμε κι αφήσαμε την ίδια την ταινία να κάνει τη δραματική διεργασία κι εγώ έκανα αυτό που έπρεπε, έπαιζα συγκρατημένα και ρεαλιστικά. Μ’ αρέσει πολύ να είμαι μόνος μου. Το απολαμβάνω τρομερά. Αρκεί να έχω την επιλογή να μην είμαι μόνος, όταν δεν θέλω. Αν δεν έχεις αυτή την επιλογή, είναι μια πολύ σκληρή κατάσταση».

Η δοκιμασία έδωσε στον Μίκελσεν μια νέα προοπτική για τον ίδιο και τους ανθρώπους εν γένει: «Εχουμε μεγαλύτερες δυνάμεις απ’ όσο υποψιαζόμαστε. Η εναλλακτική της ζωής είναι ο θάνατος. Αρα, όταν βρεθείς μπροστά σ’ αυτό το τεράστιο δίλημμα, θα ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Αν δείτε κάποια μονοπάτια που διένυσαν οι στρατιώτες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας».

Μπροστά σ’ αυτές τις προκλήσεις, ο Μίκελσεν δεν δίστασε να εμπιστευτεί τον νεόκοπο σκηνοθέτη του: «Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο σκηνοθέτης με τον οποίο θα συνεργαστώ είναι πρωτοεμφανιζόμενος ή ο διασημότερος του κόσμου. Μ’ ενδιαφέρει να έχει αυτά τα πεινασμένα μάτια του δημιουργού. Αυτό το συναντάς και σε καθιερωμένους, έμπειρους σκηνοθέτες, που έχουν ακόμα πράγματα που λαχταρούν να πουν. Εχουν μια φλόγα μέσα τους και δεν δέχονται τους συμβιβασμούς. Ισως αυτό το συναντάς συχνότερα σε νέους σκηνοθέτες, γι’ αυτό παίζω στις ταινίες τους, αλλά δεν είναι χαρακτηριστικό που έχουν σε αποκλειστικότητα».

Χαρακτηριστικά θαρραλέος στην τέχνη του, ο Μαντς Μίκελσεν μοιάζει ικανός για όλα: «Εχω τα όριά μου, αλλά… δεν τα έχω συναντήσει ακόμα! Μάλλον, ναι, βάζω όριο στο να μην κάνουμε μια ταινία μόνο και μόνο για να κάνουμε επίδειξη ικανοτήτων».

(ΠΗΓΗ : https://www.efsyn.gr/tehnes/sinema/187454_ehoyme-megalyteres-dynameis-ap-oso-ypopsiazomaste  )