Κρεμαστινός στη «Νέα Σελίδα»: Επίκαιρη η επέτειος της 3ης Σεπτεμβρίου όσο ποτέ άλλοτε

Ο ετήσιος εορτασμός της 3ης του Σεπτέμβρη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ακόμα κι αν σήμερα έχει γίνει αποδεκτό απ’ όλους ότι οι παγκόσμιες και οι εσωτερικές κοινωνικές μεταβολές που έχουν επέλθει καθιστούν αδιανόητη την αυστηρή προσκόλληση στις αρχές και στις διακηρύξεις της εποχής εκείνης. Είναι δε ιδιαίτερα επίκαιρος ο εορτασμός της 3ης του Σεπτέμβρη, καθώς συγκροτείται ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς.

του Δημήτρη Κρεμαστινού – Αντιπρόεδρος της Βουλής – Βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Με σεβασμό προς τις αρχές εκείνες, ο εκκολαπτόμενος φορέας της Κεντροαριστεράς θα πρέπει με μια ανάλογη διακήρυξη να οριοθετήσει ένα νέο πλαίσιο, του οποίου η εθνική ανεξαρτησία και η λαϊκή κυριαρχία που έχουν συρρικνωθεί, σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της κοινωνικής ανισότητας, θα αποτελέσουν τους πυλώνες. Με απλά λόγια, θα πρέπει να απευθυνθεί προς τον πολίτη που παραδοσιακά στήριξε τις δυνάμεις του Κέντρου και να τον πείσει ότι αξιόπιστα θα ανταποκριθεί στα προβλήματά του, διαφοροποιούμενος τόσο από τη Δεξιά όσο και από την παραδοσιακή Αριστερά με σαφείς θέσεις και όχι αοριστολογίες.

Εκείνο που κατέγραψε η ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη υπήρξε το γεγονός ότι η σταθερή προσήλωση σε αρχές και αξίες, σε συνδυασμό με την αυτοοργάνωση του κόμματος από την πόλη μέχρι το τελευταίο χωριό, ήταν το στοιχείο εκείνο που επέφερε την πολιτική ανατροπή. Κι αυτό ακριβώς πρέπει τώρα να πράξει ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς.

Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δέχτηκε την προεδρία των κομμάτων του Κέντρου που του είχε προσφερθεί. Ούτε καν διανοήθηκε με οποιοδήποτε σύστημα εσωκομματικών εκλογών να διεκδικήσει αυτή την προεδρία. Παρέμεινε πιστός στις αρχές του, ακόμα κι όταν ηττήθηκε στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές με 13,6% έναντι 20,4% του Γεωργίου Μαύρου, που ηγείτο των παραδοσιακών δυνάμεων του Κέντρου. Οι οδυνηρές αναμνήσεις που είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου από την πολυκομματική λειτουργία της Ενώσεως Κέντρου δεν τον άφησαν ούτε καν να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να συνυπάρξει σε ένα πολιτικό σχήμα με αρχηγίσκους και ομαδάρχες.

Ο λαός έχει διαχρονικά αποδείξει ότι δεν εκτιμά τις πολιτικές συνεργασίες με στόχο την πολιτική επιβίωση. Αντίθετα, επιζητεί ιδεολογική καθαρότητα και σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων που καλείται να επιλέξει.

Η μεγάλη δύναμη του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η αυτοοργάνωσή του και η ζωντανή επικοινωνία της βάσης με την κορυφή του κόμματος. Οταν αυτό απωλέσθη με τη διάλυση των οργανώσεών του, εκδηλώθηκε η μεγάλη αδυναμία του κόμματος. Η ανυπαρξία οργανώσεων επέτρεψε στις φιλόδοξες και ανεύθυνες αντιπολιτευτικές φωνές να υποσχεθούν τα πάντα στους πάντες με φανταστικές παροχές κι έτσι να πείσουν τους παραδοσιακούς και εύπιστους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ ότι υπήρχε ένας άλλος δρόμος που το ΠΑΣΟΚ δεν ακολούθησε.

Ενας δρόμος όμως που τελικά οδήγησε τη χώρα σε χειρότερα μνημόνια με βαριά φορολογία και πρόσθετες περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, αντί για την επαναφορά τους στην κανονικότητα που τους είχαν προεκλογικά υποσχεθεί τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς είναι ιστορικά αναγκαία. Ομως η επιτυχία του εγχειρήματος με τον τρόπο που επιχειρείται θα κριθεί πρωτίστως, αμέσως ή εμμέσως, από το πότε τα διορισμένα όργανα θα αντικατασταθούν από πραγματικά αιρετά. Από το πότε οι 212.000 που προσήλθαν στις κάλπες θα εκφραστούν αμέσως ή εμμέσως για το ποια πρέπει να είναι η Κεντρική Επιτροπή ή ποιο πρέπει να είναι το Πολιτικό Συμβούλιο. Διαφορετικά, ο νέος φορέας κινδυνεύει να καταστεί συνασπισμός μικρών κομματιδίων και τάσεων που μόνο στόχο θα έχουν την πολιτική τους επιβίωση στις επικείμενες εκλογές. Η λειτουργία των πραγματικά αιρετών οργάνων από τη βάση ως την κορυφή αποτελεί προϋπόθεση για την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς.

 

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/ideogrammata/kremastinos-sti-nea-selida-epikairi-i-epeteios-tis-3is-septemvrioy-oso-pote-allote/    )