Δεν ξεχνάμε Το μεγάλο ξεπούλημα

Μάιο του 2014 πωλούνται 28 κτίρια του Δημοσίου (χωρισμένα σε δύο πακέτα των 14) σε θυγατρικές τραπεζών. Τα μισά στη Eurobank Properties και τα άλλα μισά στην Εθνική Πανγαία. Συνολικό τίμημα: 261 εκατ. ευρώ. Το Δημόσιο ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλλει για 20-25 χρόνια μισθώματα στους αναδόχους (αφού συνέχισε να τα νοικιάζει από τους αγοραστές). Μόνο τον πρώτο χρόνο, το μίσθωμα ήταν 25,5 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, οι δύο τράπεζες αγόρασαν από το Δημόσιο 28 κτίρια, εξασφαλίζοντας εξαρχής δεδομένο υπερκέρδος.

Του Γιώργου Χριστοφορίδη

Σεπτέμβριο του 2014 πωλείται το «Ερρίκος Ντυνάν» σε θυγατρική τρίτης τράπεζας (Πειραιώς). Ενα «στολίδι» ξεπουλήθηκε απλώς για τα χρέη του σε μια τράπεζα που νωρίτερα είχε αγοράσει τα δάνειά του. Ετσι, από τα χρήματα που έδωσε η αγοράστρια τράπεζα ως τίμημα (115 εκατ.), τα 60 εκατ. τα πήρε πίσω ως αποπληρωμή του δανείου. Και το καλύτερο; Η Πειραιώς είχε αγοράσει τα δάνεια του «Ντυνάν» από μια κυπριακή τράπεζα προς 18 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, πήρε 60 εκατ. για ένα δάνειο που της κόστισε 18 εκατ.

Μεταξύ αυτών των συναλλαγών Δημοσίου και τραπεζών επί ημερών Σαμαρά υπάρχουν αρκετά ενδιαφέρονται κοινά σημεία:

Σε όλες τις περιπτώσεις οι τράπεζες (αγοραστές) είναι κερδισμένες.

Σε όλες τις περιπτώσεις ερευνάται η ζημία που υπέστη το Δημόσιο. Για το μεν «Ερρίκος Ντυνάν» το πόρισμα της Εξεταστικής ζητά περαιτέρω διερεύνηση για ποινικές ευθύνες των Λοβέρδου – Γεωργιάδη, ενώ στην περίπτωση των 28 ακινήτων υπάρχει ήδη μια κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα στην ελληνική Δικαιοσύνη για τους έξι εμπειρογνώμονες που γνωμοδότησαν υπέρ της πώλησης. Δικαστική υπόθεση που -ανάλογα με την εξέλιξή της- ενδεχομένως να αναπτύξει και πολιτικό σκέλος.

Σε όλες τις περιπτώσεις η ακολουθούμενη διαδικασία ευνοεί πρωτοφανώς τις αγοράστριες τράπεζες. Στην περίπτωση των 28 ακινήτων ως σύμβουλοι του ΤΑΙΠΕΔ ορίστηκαν θυγατρικές των ίδιων τραπεζών που τελικά πήραν τα ακίνητα, ενώ σε αυτή του «Ερρίκος Ντυνάν» η πώληση έγινε χωρίς αποτίμηση, παρά μόνο με τις εκτιμήσεις του αγοραστή. Δηλαδή, σε όλες τις περιπτώσεις περίπου οι τράπεζες όρισαν το τίμημα. Αντε, το συνδιαμόρφωσαν…

Σε όλες τις περιπτώσεις το Δημόσιο ξεπούλησε. Τα 28 ακίνητα ήταν συνολικού εμβαδού 270.000 τετραγωνικών μέτρων, με μέση εμπορική αξία περί τα 2.600 ευρώ/τ.μ., σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εποχής. Δηλαδή, η αξία θα έπρεπε να πλησιάζει τα 700 εκατ. ευρώ, όμως περιορίστηκε στα 260 εκατ., με τη δέσμευση, μάλιστα, ότι και αυτά θα επιστραφούν. Το δε «Ερρίκος Ντυνάν» -για το οποίο οι εμπλεκόμενοι υπουργοί ζητούν και βραβείο- πουλήθηκε μόνο για τις οφειλές του. Από τα 115 εκατ. που έδωσε η αγοράστρια τράπεζα, τα 40 εκατ. πήγαν σε εισφορές (ΙΚΑ – ΕΤΑΑ), 1 εκατ. στην εφορία, 12 εκατ. στη μισθοδοσία και 60 εκατ. πήρε πίσω η τράπεζα για το δάνειο (που της είχε κοστίσει 18 εκατ.). Στο Δημόσιο δεν έμεινε φράγκο. Το «κόσμημα» πουλήθηκε μόνο για τους μισθούς των εργαζομένων και τις ασφαλιστικές οφειλές του.

Αν ενώσουμε τις τελείες και δούμε την εικόνα, θα διακρίνουμε με σαφήνεια το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης Σαμαρά την περίοδο 2013-2014: αφενός να ξετυλίξει το κουβάρι του ξεπουλήματος του Δημοσίου, αφετέρου να βοηθήσει εκείνους που θα μπορούσαν να τη στηρίξουν για τη μακροημέρευσή της στην εξουσία. Ποιος καλύτερος συμπαίκτης από τις τράπεζες; Αν, τώρα, βάλουμε τα δύο σκέλη σε μία πρόταση, τότε έχουμε τον τίτλο: «Ξεπούλημα προς όφελος των ημετέρων».

Ξεπούλημα του Δημοσίου: Δεν είχε μόνο οικονομικά κίνητρα (αντιθέτως, μάλλον αντικίνητρα υπήρχαν εκείνη την εποχή της άγριας ύφεσης και υποτίμησης των πάντων), αλλά -κυρίως- ιδεολογικά. Επικαλούμενη τη μνημονιακή απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα, στην ουσία η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ βρήκε ευκαιρία να ανοίξει για τα καλά στην ελληνική κοινωνία τη συζήτηση για τη μείωση έως ακύρωση του Δημοσίου. Να σπάσει τα ταμπού και να βάλει στο πολιτικό τραπέζι τις επιλογές των απολύσεων και της διάλυσης του κράτους, που από καιρό ήθελε, αλλά φοβόταν να τολμήσει λόγω πολιτικού κόστους. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι μόλις λίγους μήνες νωρίτερα η ίδια κυβέρνηση είχε προχωρήσει στο κλείσιμο της ΕΡΤ, προβαίνοντας στις πρώτες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων (με τη λογική ότι καταργήθηκε ο φορέας όπου εργάζονταν).

Υποστήριξη ημετέρων: Η κυβέρνηση Σαμαρά μάζεψε αυτά που μπορούσε να δώσει και τα μοίρασε κανονικά στις τρεις συστημικές τράπεζες Εθνική, Eurobank και Πειραιώς, για να μην στενοχωρηθεί κανένας τραπεζίτης.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα «τιμαλφή» κοστολογήθηκαν περίπου το ίδιο (γύρω στα 115 εκατ. ευρώ το καθένα) και διανεμήθηκαν: 115 εκατ. ευρώ πλήρωσε η Πειραιώς για το «Ερρίκος Ντυνάν»· 115,5 εκατ. ευρώ πλήρωσε η Εθνική Πανγαία για τα 14 ακίνητα· 145 εκατ. πλήρωσε η Eurobank Properties για τα άλλα 14 ακίνητα. Οπως επίσης δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι τράπεζες κέρδισαν από τις συναλλαγές τους με την κυβέρνηση Σαμαρά – και μάλιστα άμεσα. Ντούκου. Η Πειραιώς εξασφάλισε άμεσα 60 «ζεστά» εκατ. ευρώ για ένα δάνειο που της κόστισε 18 εκατ. και θα εξοφλούνταν σε βάθος χρόνου. Εθνική και Eurobank φρόντισαν αμέσως να πουλήσουν τις θυγατρικές τους (φορτωμένες με ακίνητα) σε ξένα ιδρύματα, εξοικονομώντας πολλαπλάσιο όφελος.

Και το κερασάκι στην τούρτα; Οι εμπλεκόμενοι σε αυτές τις πωλήσεις είχαν εξασφαλίσει από πριν την ασυλία τους με νόμο της ΝΔ. Μα, αν οι πωλήσεις αυτές ήταν προς όφελος του Δημοσίου, όπως ισχυρίζονται ακόμη και τώρα, τότε γιατί, αλήθεια, έβαλαν τις υπογραφές τους μόνο αφού εξασφάλισαν την ασυλία τους;

* Δημοσιογράφος, πρώην Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/ideogrammata/to-megalo-xepoylima/  )