Τα σχέδια της κυβέρνησης για τους Ρομά παρουσίασε η Θεανώ Φωτίου

Τα σχέδια της κυβέρνησης για την ομαλή ένταξη των Ρομά στην ελληνική κοινωνία παρουσίασε από τη Λάρισα η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου μιλώντας στη 2η Γενική Συνέλευση της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Ελλήνων Ρομά «ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΣΕ».

Η κ. Φωτίου στην ομιλία της μίλησε για την λειτουργία των πολυκέντρων στις κοινότητες των Ρομά σε όλη την Ελλάδα, με προϋπολογισμό 11 εκατ. ευρώ και στα οποία – όπως είπε – θα λειτουργούν μεταξύ άλλων υπηρεσίες υγείας, ενισχυτικής διδασκαλίας για τα παιδιά, αλλά και χώροι με πλυντήρια και υπηρεσίες υγιεινής.

Επίσης η κ. Φωτίου αναφέρθηκε και σε ένα νέο τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης των Ρομά που αναμένεται να ξεκινήσει να λειτουργεί τις επόμενες μέρες, στο οποίο θα μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνούν για να ενημερώνονται για ότι τους αφορά.

Η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Φωτίου μίλησε επίσης για τα χρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ε.Ε που αφορούν την δυνατότητα μετεγκατάσταση όσων Ρομά επιθυμούν σε κατοικίες, αλλά και για την ανάγκη συνεργασίας του υπουργείου με τους δήμους και τις τοπικές κοινωνίες για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων αυτών.

Μεταξύ άλλων η κ. Φωτίου μίλησε για την σημασία της αντιμετώπισης του προβλήματος της αστικοδημοτικής τακτοποίησης των Ρομά, σημειώνοντας ότι είναι ένα σοβαρό ζήτημα που πρέπει να λυθεί. «Πρέπει να το λύσουμε. Πρέπει να μπορείτε να έχετε όλοι ταυτότητες και να είστε όλοι νόμιμοι πολίτες του κράτους αυτού» τόνισε.

Επίσης η κ. Φωτίου αναφέρθηκε και στους γάμους των Ρομά, σε πολύ μικρές ηλικίες, τονίζοντας ότι είναι σημαντικό πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Όπως είπε η υπουργός η ίδια σκέφτεται το ενδεχόμενο να πρέπει η πολιτεία να απαγορεύσει τους γάμους σε μικρές ηλικίες, τονίζοντας ότι με τους γάμους σε ηλικίες 12 ή 13 ετών οι γυναίκες καταδικάζονται. «Είναι έγκλημα γιατί είναι παιδιά και δεν γίνεται να συνεχιστεί άλλο» είπε.

Η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης μίλησε τέλος και για την ανάγκη οι Ρομά να ενταχθούν στην εκπαίδευση, ενώ αναφέρθηκε και στην προσφορά του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης προς όλους τους Ρομά που στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

 

(ΠΗΓΗ : http://www.amna.gr/home/article/316461/-Ta-schedia-tis-kubernisis-gia-tous-Roma-parousiase-i-Theano-Fotiou  )

Ευρωπαϊκός νεοκλασικισμός και νεοελληνικό θέατρο

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η αναγέννηση του Θεάτρου κατά τους νεότερους χρόνους στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτισμού, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Το αρχαίο ελληνικό δράμα, είχε σιγήσει. Οι θεατρικές καταθέσεις μετά τους ελληνιστικούς χρόνους περιορίζονται στο κρητικό δράμα που ολοκλήρωσε την παραγωγή του με την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους, ενώ η επτανησιακή παραγωγή ήταν αποσπασματική και περιορισμένη. Είχαμε και ένα αδύναμο επίσης ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο, στα νησιά του Αιγαίου. Μετά από αιώνες σιωπής υπήρχε η ανάγκη μιας ιστορικής έμπνευσης για να ζωντανέψει ξανά η αυλαία με έργα στην ελληνική γλώσσα.

Τον ρόλο του καταλύτη για τη γέννηση του νεοελληνικού θεάτρου, έπαιξαν το γαλλικό τραγικό θέατρο και οι προσπάθειες των Ιταλών δραματουργών για ένα θέατρο τραγωδίας που θα διαπραγματεύονταν θέματα υψηλών λογοτεχνικών αξιώσεων. Εμπνεόμενοι από τους αρχαίους τραγικούς ποιητές και αποδεχόμενοι τους αριστοτελικούς κανόνες οι Ιταλοί δραματουργοί, σύντομα έδωσαν έργα κυρίως αρχαιόθεμα που δημιούργησαν νέα εποχή όχι μόνο για το ιταλικό, αλλά για το παγκόσμιο θέατρο.

Το πρώτο σημαντικό έργο που γράφτηκε ήταν η «Μερόπη» του Scipione Maffei. Ήταν πρωτοποριακό έργο για την εποχή του, με σαφείς αποστάσεις από το γαλλικό θέατρο και τον ανά τους αιώνες ενεδρεύοντα λογιωτατισμό. Ο Pier Lacopo Martello πασχίζοντας να χαράξει μια κατεύθυνση για την ιταλική τραγωδία, πέρα από τις στιχουργικές επιλογές και προτάσεις του, καταφεύγει και αυτός στην αρχαία ελληνική γραμματεία, δίνοντάς μας έργα εμπνευσμένα από την αρχαιότητα, όπως την «Ιφιγένεια εν Ταύροις». Αυτός όμως που υπήρξε περισσότερο απ’ όλους τους άλλους ο άμεσος δάσκαλος και ο εμπνευστής των Ρωμιών που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, ήταν ο Vittorio Alfieri. Έδωσε 22 τραγωδίες, οι οποίες θεωρούνται πρότυπο για την ιταλική γλώσσα και ταυτόχρονα πρόταση για την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των συμπατριωτών του. Έγραψε ακόμα και έξι κωμωδίες, την αυτοβιογραφία του και ακόμα τρία έργα πολιτικού περιεχομένου. Στον πλούτο του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων κατέφυγε και αυτός για να εμπνευστεί αλλά και να αναζητήσει εκείνο το ηθικό περιεχόμενο που απαιτούσε η υψηλή τέχνη την οποία υπηρετούσε. Μερικά από τα έργα του είναι τα «Φίλιππος», «Πολυνίκης», «Αντιγόνη», «Ορέστης», «Τιμολέων».

Παρακολουθώντας τη θεατρική ζωή στην Ευρώπη οι Έλληνες διανοούμενοι και ερχόμενοι σε επαφή με τα έργα που προαναφέραμε, ανακαλύπτουν πως το θέμα τους βασίζεται σε πρόσωπα και μύθους του πολιτισμικού και γλωσσικού παρελθόντος των ιδίων. Επιδιώκοντας και αυτοί την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, ανακαλύπτουν ξανά την αρχαία Ελλάδα και τους αρχαίους προγόνους. Καταπιάνονται λοιπόν με τη μελέτη των ευρωπαϊκών αυτών έργων που μιλούν για τους μακρινούς προγόνους και στη συνέχεια αποτολμούν να τα ζωντανέψουν στη σκηνή, μεταφρασμένα στη νεοελληνική γλώσσα της εποχής. Ο Alfieri είναι ο πρώτος συγγραφέας που ανεβαίνει στη σκηνή. Το 1858 στην Κωνσταντινούπολη ο Διονύσιος Ταβουλάρης ανεβάζει τον «Σαούλ» του Alfieri και στη συνέχεια τον «Αριστόδημο» του Monti. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στο Μέγα Ρεύμα (Αρναούτκιοϊ) του Βοσπόρου. Στη συνέχεια, περιόδευσε στο Νεοχώρι, τα Θαραπειά, τη Στένη και αλλού. Αυτή η πρώτη προσπάθεια σύστασης της ελληνικής σκηνής απέτυχε επιχειρηματικά, αλλά είχε ανάψει τη σπίθα για τη γέννηση του νεοελληνικού θεάτρου στην Κωνσταντινούπολη, πολύ μακριά από την ελεύθερη τότε Ελλάδα.

Τη σκυτάλη παραλαμβάνουν στη συνέχεια Έλληνες δραματουργοί, που γράφουν και παρουσιάζουν τα έργα τους στο φιλοθεάμον κοινό, που με την παρότρυνση των διανοουμένων αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχίζει να ενδιαφέρεται για το θέατρο και να αυξάνει τον αριθμό του. Ο Αλέξανδρος Ζωηρός παρουσιάζει τους «Τριακοσίους» του και η «Βαβυλωνία» του Δ. Βυζάντιου βλέπει τα φώτα της σκηνής την Βασιλεύουσα. Στη συνέχεια με ψεύτικους τίτλους (για προφανείς λόγους), παίχτηκαν πατριωτικά έργα όπως ο «Μάρκος Μπότσαρης» και ο «Καραϊσκάκης». Το 1862, παίζεται μια από τις καλύτερες κωμωδίες του νεοελληνικού ρεπερτορίου, ο «Φιάκας» του Δ. Μισιτζή, δασκάλου από τη Χίο, που στη συνέχεια εγκατέλειψε το δασκαλίκι για να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός.

Οι συγγραφείς του ευρωπαϊκού νεοκλασικισμού λοιπόν, ανταπέδωσαν τα ελληνικά δάνεια που χρησιμοποίησαν για τα έργα τους, εμπνέοντας και καθοδηγώντας τους νεοέλληνες θεατρίνους ώστε να οργανώσουν το θέατρο της νεότερης εποχής, για να γυρίσει ξανά το θέατρο στη γλώσσα και τον τόπο της αρχαίας καταγωγής του.

Πηγές:

Π. Μποζίζιο : «Ιστορία του Θεάτρου» εκδ. Αιγόκερως

Χρ. Σταματοπούλου – Βασιλάκου: «Το ελληνικό θέατρο στην Κωνσταντινούπολη τον 19ο αιώνα» Εκδ. Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10971/9410899/europaikos-neoklasikismos-kai-neoelleniko-theatro#  )

Ο αληθινός Παύλος Μελάς

«Γερά, γερά, στα χνάρια του Μελά!»

Βασικό σύνθημα του συλλαλητηρίου της Αθήνας για το Μακεδονικό (4/2/2018)

Eνα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη δημόσια συζήτηση των τελευταίων μηνών για το Μακεδονικό. Η μορφή του είναι γνωστή στους πάντες από το σχολείο και τη δημόσια Ιστορία, σαν ενσάρκωση του κατ’ εξοχήν εθνικού ήρωα της μετεπαναστατικής Ελλάδας.

Κατά την τριήμερη συζήτηση του περασμένου Ιουνίου στη Βουλή για τη συμφωνία των Πρεσπών, 14 αγορητές της Ν.Δ. και της Χ.Α. (ανάμεσά τους και ο επίδοξος πραξικοπηματίας Μπαρμπαρούσης) επικαλέστηκαν τη μνήμη του ως βασικό επιχείρημα κατά της αναγνώρισης της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας των γειτόνων μας.

Οι υπέρμαχοι της συμφωνίας θύμισαν πάλι (κυρίως μέσω Διαδικτύου, ο δε Γιώργος Κατρούγκαλος και στη Βουλή) ότι στα γράμματά του ο εθνικός αυτός ήρωας την επίμαχη γλώσσα την αποκαλούσε ορθά-κοφτά «μακεδονική». Ποιος υπήρξε, όμως, στην πραγματικότητα ο Παύλος Μελάς, πέρα από τον «ηρωικό» θάνατό του;

Μια οικογενειακή υπόθεση

Ο σχετικός μύθος χτίστηκε αμέσως μετά τον φόνο του Μελά, πριν από ακριβώς 114 χρόνια, με καθοριστική -όπως θα δούμε- τη συμβολή των πελατειακών κομματικών δικτύων της εποχής. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε προϊόν επιμελούς οικογενειακού σχεδιασμού: όλα όσα γνωρίζει γι’ αυτόν το ελληνικό κοινό προέρχονται είτε από την πένα του κουνιάδου του, Ιωνα Δραγούμη (και, μέσω αυτού, της Πηνελόπης Δέλτα), είτε από τη βιογραφία του που δημοσίευσε η χήρα του, ανώνυμα το 1926 στην Αλεξάνδρεια κι επώνυμα το 1964 στην Αθήνα.

Εμπλουτισμένη με τμήμα της αλληλογραφίας του Μελά, η τελευταία δεν απέβλεπε μονάχα στην εμπέδωση της υστεροφημίας ενός ήδη αναγνωρισμένου εθνικού ήρωα, όσο στην ανάδειξη των εξ αγχιστείας συγγενών του -της οικογένειας Δραγούμη- ως συλλογικού πρωτεργάτη του εθνικού βίου εκείνων των χρόνων.

Στον βωμό αυτής της επιδίωξης, όχι μόνο η τότε πολιτική ζωή μεταγράφηκε σαν οικογενειακή σαπουνόπερα, αλλά και οι επιστολές του Μελά αλλοιώθηκαν σοβαρά κατά τη δημοσίευσή τους, όπως πιστοποιεί η αντιπαραβολή με τα πρωτότυπα που φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη.

Η κοινωνική αντοχή αυτής της εικόνας υπήρξε τέτοια, ώστε ακόμη και οι σοβαρότερες εκδοχές της ιστοριογραφίας του Μακεδονικού Αγώνα να προσαρμόζονται κακήν-κακώς στα γραφόμενα της χήρας και του κουνιάδου, παρακάμπτοντας το απείρως σοβαρότερο σχετικό αρχειακό υλικό.

Μολονότι ο όλος μύθος ελάχιστα αντέχει ακόμη και στην προσεκτική ανάγνωση των ίδιων των ιδρυτικών αυτών κειμένων, τα εγχειρήματα μερικής ή ολικής αποδόμησής του παραμένουν ακόμη μεμονωμένα:

 Στην εκατοστή επέτειο του θανάτου του Μελά, δύο σχεδόν ταυτόχρονα άρθρα του «Ιού» («Ελευθεροτυπία» 10/10/2004) και του πανεπιστημιακού Βασίλη Γούναρη («Καθημερινή» 17/10/2004) εξέθεσαν τα προβλήματα της επίσημης αφήγησης και παρέθεσαν τις αντιφατικές εκδοχές γύρω τις συνθήκες του φόνου του. Από τη διασταύρωσή τους προκύπτει πως ο Μελάς τραυματίστηκε κατά λάθος από τους συντρόφους του, που τον αποκεφάλισαν κατόπιν για να μην προδοθούν από τις κραυγές του στον τουρκικό στρατό. Για την Ιστορία προσθέτουμε εδώ πως η πληροφορία αυτή συζητιόταν ανοιχτά τα επόμενα χρόνια στους κύκλους των μακεδονομάχων, όπως πιστοποιεί η αμήχανη διάψευσή της στον αθηναϊκό Τύπο (εφ. «Ελεύθερος Ανθρωπος», 4/8/1931, σ.4).

 Το 2005 η Περσεφόνη Καραμπάτη αποκάλυψε διακριτικά, σε επίσημη έκδοση του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, τον παράλληλο έρωτα του Μελά με την (παντρεμένη) κουνιάδα του, Εφη Καλλέργη (αναλυτικά γι’ αυτό το ειδύλλιο σε δημοσίευμα του «Ιού», 13/7/2013).

 Για την πολιτική διάσταση της εμπλοκής του στο Μακεδονικό, εξαιρετικά διαφωτιστική είναι η πλήρης αλληλογραφία του Μελά με τον Ιωνα που εξέδωσε ο πρόσφατα εκλιπών Γιώργος Πετσίβας («Τα Τετράδια του Ιλιντεν», Αθήνα 2000).

 Η συστηματικότερη (και χρονικά προγενέστερη) αποδόμηση της εικόνας του Μελά, με βάση την προσεκτική εξέταση της διαθέσιμης εθνικιστικής βιβλιογραφίας, πραγματοποιήθηκε από τον Δημήτρη Λιθοξόου, αρχικά στο περιοδικό του Ουράνιου Τόξου, «Зора» (1995-1996) και κατόπιν σε βιβλίο («Ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας», Αθήνα 1998).

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Τραμπουκισμός και βαθύ κράτος

Οι αδερφοί Παύλος και Λέων Μελάς εν ώρα καντάδας προς τις συζύγους τους, Ναταλία Μελά και Ανδρομάχη Σλήμαν Οι αδερφοί Παύλος και Λέων Μελάς εν ώρα καντάδας προς τις συζύγους τους, Ναταλία Μελά και Ανδρομάχη Σλήμαν | «ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ» (2005)

Γεννημένος στη Μασσαλία το 1870 με πατέρα μεγαλέμπορο της διασποράς κι αργότερα δήμαρχο Αθηναίων (1891-1894), ο Παύλος επέλεξε, όπως και δύο ακόμη από τους τέσσερις αδερφούς του, τη στρατιωτική καριέρα.

Το 1891 αποφοίτησε από την Ευελπίδων και την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη τού τότε υπουργού Εξωτερικών και μετέπειτα πρωθυπουργού (την εποχή του Κιλελέρ).

Από τα αδέρφια του, ο Γεώργιος χρημάτισε ιδιαίτερος γραμματέας του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο Βασίλειος υπασπιστής του βασιλιά Αλέξανδρου, οι δε Λέων και Κωνσταντίνος βουλευτές Αγυιάς και Ιωαννίνων· αυλάρχης του πρίγκιπα Νικολάου υπήρξε και ο γαμπρός του, Εκτωρ Ρωμάνος. Πατρική κατοικία, μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην Αθήνα το 1874, ήταν το σημερινό μέγαρο της «Αθηναϊκής Λέσχης» στην Πανεπιστημίου. Ως τέκνο του «πρώτου οικιστή» της Κηφισιάς, ο Παύλος θα χτίσει πάλι εκεί το 1894 την εξοχική έπαυλή του.

Το ψυχογράφημα του νεαρού αξιωματικού που αναδύεται από τα γραπτά του είναι αυτό ενός ανθρώπου που μεγάλωσε σε αυταρχικό περιβάλλον, εγκλωβίστηκε με τον γάμο του σ’ ένα ακόμη αυταρχικότερο κι έζησε στη σκιά μεγαλεπήβολων οραμάτων.

Σαφώς λιγότερο ευφυής και απείρως συναισθηματικότερος από τον πεθερό, τον κουνιάδο και τη σύζυγό του, μοιραζόταν μαζί τους τον ίδιο βαθύ συντηρητισμό, την ίδια περιφρόνηση για τον απλό λαό (τους «μικρούς ανθρώπους») κι ένα κοινό μίσος για τις «δημοκρατικές θεωρίες που λυμαίνονται την Ευρώπη».

Θα συνδέσει δε άρρηκτα την εθνική του δράση με την οικοδόμηση του εγχώριου βαθέος κράτους μετά τη χρεοκοπία του ελληνικού Δημοσίου το 1893· στο μυαλό του, όπως και σ’ αυτά των συνοδοιπόρων του, αυτά τα δύο ήταν άλλωστε αξεδιάλυτα.

Για πρώτη φορά ο ανθυπολοχαγός Μελάς απασχόλησε τη δημόσια ζωή στις 20 Αυγούστου 1894, όταν μαζί με 85 συναδέλφους του πραγματοποίησε τον πρώτο του πολεμικό άθλο − κατά του εσωτερικού, βεβαίως, εχθρού.

Ενοχλημένοι από ένα κύριο άρθρο της «Ακροπόλεως» (14/8/1894), το οποίο συνέδεε ειρωνικά τις βιαιοπραγίες αξιωματικών κατά πολιτών με τη δαπανηρότατη συντήρησή τους από τον καταχρεωμένο κρατικό κορβανά, οι 85 βαθμοφόροι με τους φαντάρους τους επέδραμαν στα γραφεία της εφημερίδας και το σπίτι του ιδιοκτήτη της Βλάση Γαβριηλίδη και τα ρήμαξαν με τσεκούρια, αξίνες και συναφή εργαλεία, τσεπώνοντας όσα χρήματα βρέθηκαν στα κατεστραμμένα συρτάρια.

Παραπέμφθηκαν φυσικά στο στρατοδικείο με τη (μάλλον ήπια) κατηγορία της φθοράς ξένης περιουσίας, αθωώθηκαν όμως πανηγυρικά δίχως την παραμικρή αιτιολογία (24/9/1894). Η τιμή του επαγγέλματος είχε αποκατασταθεί διά ροπάλου και εκ του ασφαλούς, με την κάλυψη των ομοφρόνων προϊσταμένων.

Ενάμιση μήνα μετά, στις 12/11/1894, ορισμένοι από τους επιδρομείς προχώρησαν στην ίδρυση της «Εθνικής Εταιρείας» («Ε.Ε.»), μυστικής οργάνωσης με «αόρατον αρχήν» και καταστατικό σκοπό «την αναζωπύρωσιν του εθνικού φρονήματος» διά του αλυτρωτισμού. Ηταν η πράξη γέννησης του ελληνικού βαθέος κράτους: ο σκληρός πυρήνας του κρατικού μηχανισμού, ο στρατός, επανέφερε τη δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση και το δημόσιο χρέος στη «σωστή» (για τα συμφέροντά του) κοιτίδα. Ο Μελάς συγκαταλεγόταν στα πρώτα μέλη της μυστικής οργάνωσης, με αριθμό μητρώου 25 σε σύνολο 500 στρατολογιών την πρώτη διετία (Γιανουλόπουλος 1999, σ.50).

Λιγότερα στοιχεία διαθέτουμε για την ένταξή του σε μια άλλη μυστική δομήτον τεκτονισμό (Ιωάννης Λουκάς, «Ιστορία της ελληνικής μασονίας», Αθήνα 1991, σ.220).

Προβοκάτσια στα σύνορα

Προβοκάτορες στα σύνορα. Οι αξιωματικοί Παύλος Μελάς και Κωνσταντίνος Μαζαράκης με τους «αντάρτες» της «Εθνικής Εταιρείας» που πυροδότησαν τον καταστροφικό ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897Προβοκάτορες στα σύνορα. Οι αξιωματικοί Παύλος Μελάς και Κωνσταντίνος Μαζαράκης με τους «αντάρτες» της «Εθνικής Εταιρείας» που πυροδότησαν τον καταστροφικό ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 | ΝΑΤΑΛΙΑ ΜΕΛΑ, «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ» (1964)

Μοναδική συνεισφορά της «Εθνικής Εταιρείας» στην πατρίδα υπήρξε, ως γνωστόν, μια εθνική συμφορά: η πυροδότηση του καταστροφικού ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 με την εισβολή 3.000 έμμισθων «ανταρτών» της στο τουρκικό έδαφος (26/3/1897).

Παρά τους αρχικούς λεονταρισμούς, ο ελληνικός στρατός αποσυντέθηκε μέσα σε μια βδομάδα στο άκουσμα πως «έρχονται οι Τούρκοι»· στις 7/5 εγκατέλειψε πανικόβλητος ακόμη και τη Λαμία, με τα στρατεύματα του σουλτάνου να κατευθύνονται προς την Αθήνα.

Το κρατίδιο του 1830 επέζησε τελικά εκλιπαρώντας τις προστάτιδες Δυνάμεις (οι ισορροπίες των οποίων δεν επέτρεπαν τόσο ριζικές αναδιατάξεις του χάρτη της Βαλκανικής), καταβάλλοντας στους Οθωμανούς μια καθόλου ευκαταφρόνητη αποζημίωση 4.000.000 λιρών κι αποδεχόμενο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο για την ικανοποίηση των (Γερμανών, κυρίως) πιστωτών του.

Η προσωπική συμβολή του Παύλου Μελά σ’ αυτή την πανωλεθρία υπήρξε κάτι παραπάνω από κομβική, όπως διαβάζουμε στην επίσημη βιογραφία του. Με την κάλυψη των ανωτέρων του και του πρίγκιπα Νικολάου παρέλαβε αυτοπροσώπως τους «εθελοντές» της Ε.Ε. στον Βόλο (13/3) και τους μετέφερε στα σύνορα, με μια αμαξοστοιχία 55 βαγονιών και τη ρητή πρόθεση να πυροδοτήσει τον πόλεμο.

«Θα επανέλθω ταχύτατα εις την θέσιν μου διότι έχω την πεποίθησιν ότι θ’ αρχίσωμεν αμέσως το τουφέκι», γράφει στις 16/3 στον πατέρα του, πρόεδρο του «φανερού τμήματος» της Εταιρείας (σ.79), για να επαναλάβει ανυπόμονα στις 25/3: «Κρίμα εις τας ελπίδας του κόσμου. Τίποτε σήμερον· ούτε ένα τουφέκι» (σ.86). Με την κήρυξη του πολέμου, πετάει πια στα σύννεφα: «Η φωτιά άναψεν επί τέλους. Δεν ημπορώ να περιγράψω την ευτυχίαν και τον ενθουσιασμόν μου» (σ.95-6).

Για τη σοβαρότητα των σκέψεων που υπαγόρευαν τη δράση του, αποκαλυπτικές είναι οι παρατηρήσεις του για φίλους και εχθρούς: ενώ «οι λαμπροί μας εύζωνοι άλλοι εχόρευαν, άλλοι έριχναν το λιθάρι, άλλοι πηδούσαν, όλο ζωή και ενθουσιασμός», γράφει στη Ναταλία από τη Μελούνα, οι Τούρκοι του αντίπερα φυλακίου, «αξιολύπητοι, ρακένδυτοι, ξυπόλυτοι, με πανταλόνια διαφόρων χρωμάτων, μάλλον ζητιάνοι εφαίνοντο παρά στρατιώται» (σ.73).

Την ίδια οξυδέρκεια επιδεικνύει και για τους επαγγελματίες αντάρτες που μεταφέρει: οι αρχηγοί τους Νταβέλης, Ζέρμας και Αλαμάνος είναι «ωραιότατοι άνδρες, αληθινοί λεβέντες»«επικεφαλής ανδρών εκτάκτων καθ’ όλα»· «σε βεβαιώ», γράφει στον πατέρα του (24/3), «ότι θα κάνουν θαύματα» (σ.83-4).

Επιφυλάξεις έχει μόνο για κάποιους Ιταλούς γαριβαλδινούς: «πολλοί απ’ αυτούς είναι τωόντι λαμπροί νέοι και πολύ ανεπτυγμένοι και καλών οικογενειών, άλλοι είναι του λαού άνθρωποι καλοί και τίμιοι· είναι όμως μεταξύ αυτών και κάτι αγριόφατσες αναρχικών, οι οποίοι δεν πιστεύω να εννοούν καθόλου τας υψηλάς ιδέας που έφεραν τους συντρόφους των εις την Ελλάδα» (σ.81-2).

Λίγες μέρες μετά, πληροφορεί ωστόσο τον μπαμπά του πως οι εξελίξεις δεν είναι καθόλου ευχάριστες: οι θαυματοποιοί του «έχουν επιστρέψει όλοι» στο ελληνικό έδαφος και πολλοί απ’ αυτούς «πωλούν δεξιά και αριστερά τα όπλα των» (σ.93).

Μπορεί να πυροδότησε τον πόλεμο, ο ίδιος τον έβγαλε όμως αβρόχοις ποσί. Μια βδομάδα μετά την κήρυξή του, κι ενώ η μονάδα του βρίσκεται ήδη στα σύνορα, αυτός παραμένει στη Λάρισα «εν υπηρεσία»· την κατάρρευση του μετώπου θα την πληροφορηθεί ενώ παρακολουθεί -αδειούχος- τον… Επιτάφιο (σ.102).

Η απραξία του δεν τον εμποδίζει, πάντως, να λοιδορήσει τους υποχωρούντες: «άτιμα όντα»«ελεεινοί άνθρωποι»«πρωτοπαληκαράδες που ετράπησαν εις άτιμον φυγήν»(σ.103-4). Κάποια στιγμή, διασταυρώνεται τυχαία με τη μονάδα του: «Ο επί κεφαλής αξιωματικός», γράφει, «με είδε, μ’ έρριψε βλέμμα κινών την κεφαλήν και παρήλθε χωρίς να με αποτείνη ουδέ λέξιν». Τι να πει στον βυσματία λουφαδόρο;

Το βάπτισμα του πυρός -τρόπος του λέγειν- θα το πάρει δυο βδομάδες αργότερα στα Φάρσαλαμαζί με τον Σουηδό υπολοχαγό Ερλαντ αφ Κλέεν, γράφει, «καθόμεθα επί τινος υψώματος όπισθεν της πυροβολαρχίας και παρακολουθούμεν τον αγώνα»(σ.109).

Δίπλα στα κανόνια θα βρεθεί μόνο ένα δίωρο, υπό συνθήκες μάλλον ιδανικέςκανένα τουρκικό βλήμα «δεν εξερράγη, διότι εχώνοντο εις την μαλακήν γην της Θεσσαλίας»(σ.112). Από ασφαλή απόσταση θα παρακολουθήσει και τη μάχη του Δομοκού. Πέφτει μάλιστα με τον Κλέεν για ύπνο («ενωρίς, διά να εγερθώμεν και ενωρίς»)· στις 11 μ.μ. τον ξυπνά ωστόσο ο πρίγκιπας Νικόλαος, για να του ανακοινώσει τη νέα υποχώρηση (σ.117-8). Δυο μέρες μετά, «κουρασμένο ηθικά περισσότερο παρά σωματικά, εξαντλημένο από την αϋπνία, τον έπιασε τόσο δυνατός πυρετός, ώστε ανησύχησε ο γιατρός του συντάγματος και τον έστειλε στη Λαμία, όπου τον περιποιήθηκαν πολύ»(σ.121).

Σε αντίθεση με άλλους πατριώτες, ο Μελάς δεν αποστασιοποιήθηκε από την «Εθνική Εταιρεία» μετά τον εξευτελισμό του 1897. Τον Γενάρη του 1899 μπήκε μάλιστα στο Δ.Σ. της, σε μια συγκυρία σημαδεμένη από την προσπάθεια της κυβέρνησης ν’ αποσπάσει τα κεφάλαιά της που οι πατριώτες εταίροι είχαν εγκαίρως φυγαδεύσει στο εξωτερικό.

Μετά τη δημοσίευση του διαχειριστικού ελέγχου του υπ. Οικονομικών στο ταμείο της, το όργανο αποφάσισε την 1η/12/1900 την αυτοδιάλυσή της. Με μια αξιοσημείωτη, ωστόσο, εξαίρεση: «Κατά πρότασιν του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού Παύλου Μελά και του καθηγητού Νικολάου Πολίτου, το Δ.Σ. της Εταιρίας δεν διελύθη. Απεφασίσθη να συνέρχεται από καιρού εις καιρόν και να συζητή τα εθνικά ζητήματα, εισηγούμενον αναλόγους λύσεις εις την εκάστοτε Κυβέρνησιν» (Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Ο Μακεδονικός Αγών», Αθήναι 1979, σ.124).

Το πραξικόπημα των κουνιάδων

Το κοινωνικό βάρος δυο οικογενειακών παραδόσεων άφησε βαθιά ίχνη στις επιλογές του Μελά. Αριστερά, ο ίδιος στο πατρικό του με πέντε από τα έξι αδέρφια του και τον πατέρα του Μιχαήλ. Κάτω, καθημερινότητα στην κατοικία των πεθερικών του και η εξοχική έπαυλη«ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ» (2005) | «ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ» (17/10/2004)

↳Το κοινωνικό βάρος δυο οικογενειακών παραδόσεων άφησε βαθιά ίχνη στις επιλογές του Μελά. Πάνω, ο ίδιος στο πατρικό του με πέντε από τα έξι αδέρφια του και τον πατέρα του Μιχαήλ. Κάτω, καθημερινό στιγμιότυπο της κατοικίας των πεθερικών του, σε δική του λήψη. και η εξοχική έπαυλή του στην Κηφισιά.

Τα επόμενα χρόνια ο Μελάς είναι μια μάλλον γραφική φιγούρα της αθηναϊκής καλής κοινωνίας. Ακρως ευέξαπτος, παρελαύνει στις εφημερίδες ως πρωταγωνιστής δύο τουλάχιστον μονομαχιών, στις οποίες κάλεσε ο ίδιος τους αντιπάλους του: τον φοιτητή της Νομικής Δ.Κ. Λεόντιο (3/7/1903) και τον συνάδελφο και συνταξιδιώτη του στη Μακεδονία, Γεώργιο Κολοκοτρώνη (27/5/1904). Η νευρικότητά του εξηγείται πιθανόν από τα οικονομικά προβλήματά του μετά τον θάνατο του πατέρα του, που τον εξόρισαν από το Κολωνάκι στην Κηφισιά.

«Η Νάτα έχει πολλάς χρηματικάς δυσκολίας και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα», ενημερώνει επ’ αυτού τον Ιωνα η Εφη Καλλέργη (21/10/1903). «Οπερ δύσκολον διότι ήτο πάντοτε συνηθισμένη, καθώς και ο Παύλος, να εξοδεύουν χωρίς να σκέπτονται. Τους λυπούμαι και τους δυο διότι δεν φαντάζεσαι πόσον ο Παύλος είναι απελπισμένος με τον εαυτόν του και ρίπτει όλα τα σφάλματα εις την ράχην του»(Αρχείο Ι. Δραγούμη, φ.ΙΒ/5, εγγρ.4).

Σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία, Μελάς και Δραγούμης με μια παρέα πρώην εταίρων της «Ε.Ε.» βάζουν τα θεμέλια για την ένοπλη ελληνική επέμβαση στη Μακεδονία κατά του αντιοθωμανικού αντάρτικου των κομιτατζήδων. Η αλληλογραφία τους δεν αφήνει ωστόσο την παραμικρή αμφιβολία ότι πραγματικό κέντρο βάρους του ενδιαφέροντός τους δεν ήταν τόσο ο αλύτρωτος Ελληνισμός όσο οι υπουργικοί διάδρομοι της Αθήνας. Τα σχετικά τεκμήρια έχουν δημοσιευθεί σε παλιότερο «Ιό» (9/11/2013), οπότε δεν χρειάζεται ν’ αναπαραχθούν εδώ.

Υπενθυμίζουμε, απλά, πως ο Ιων αποκαλεί τον τελικό στόχο τους «πραξικόπημα», με σκοπό την απαλλαγή από τη «σιχαμερή λάσπη [του] κοινοβουλευτισμού» και την κατάληψη της εξουσίας (με την πλάτη του στρατού) από «την δική μας Κυβέρνησιν». Ο Μακεδονικός Αγώνας δεν ήταν, σε τελική ανάλυση, παρά το όχημα για τον αυταρχικό μετασχηματισμό των εθνικών μετόπισθεν: «πρέπει να κάνωμε ένα πραξικόπημα τη στιγμή που θα είναι αναγκαίο, είτε να ριχτούμε επί των Βουλγάρων, είτε να καταλάβωμεν την χώραν που μας ανήκει».

Αδιερεύνητη παραμένει η ακριβής εμπλοκή της Γερμανίας, την οποία υπαινίσσεται εμμέσως πλην σαφώς στις δικές του αναμνήσεις ο βενιζελικός ήρωας της Πηνελόπης Δέλτα, καπετάν Νικηφόρος («Ο ναύαρχος Ιωάννης Δεμέστιχας», Αθήναι 1964, σ.24). Η ανάληψη από το ελληνικό κράτος «αστυνομικής δράσης» στην οθωμανική επικράτεια, με σκοπό την προσωρινή σταθεροποίηση του εκεί καθεστώτος που είχε κλονιστεί από την πρόσφατη εξέγερση του Ιλιντεν, ταίριαζε πάντως γάντι με τη γερμανική πολιτική εκείνων των χρόνων.

Ο μηχανισμός που οργάνωσε και καθοδήγησε τον Μακεδονικό Αγώνα ταυτιζόταν επίσης σε επίπεδο προσώπων με τις τότε άκρες του Βερολίνου στο ελληνικό βασίλειο: συντονιστής της όλης προσπάθειας ήταν ο διάδοχος Κωνσταντίνος, το δε ημιεπίσημο όργανο του Μακεδονικού Κομιτάτου («Εμπρός») μνημονεύεται από τον Γερμανό πρέσβη ως «η εφημερίδα της [πολεμικής βιομηχανίας] Κρουπ».

Σ’ ένα οικογενειακότερο επίπεδο, διερεύνηση χρειάζεται επίσης ο ρόλος της Ναταλίας ως αφανούς καθοδηγήτριας τόσο του συζύγου όσο και του μικρού της αδερφού, όπως διαπιστώνουμε από τη μεταξύ τους αλληλογραφία.

«Η Νάτα απαιτεί ξεμπέρδεμα Τσακαλάρωφ», ενημερώνει λ.χ. στις 26/4/1903 από την Αθήνα ο Μελάς τον Ιωνα, υποπρόξενο τότε στο Μοναστήρι· ο λόγος για τον Βασίλ Τσακαλάροφ, τον επίφοβο οπλαρχηγό της ΕΜΕΟ που αποτελούσε το τοπικό (και τοτεινό) ισοδύναμο του δικού μας Βελουχιώτη.

Η απάντηση του παραλήπτη (13/5/1903) είναι ακόμη πιο εύγλωττη: «Διά τον Τσακαλάρωφ προσπαθώ να εκτελέσω την επιθυμία της Νάτας, που είναι και δική μου. Είχαμε μάθει πως τον σκότωσε ο στρατός αλλά δεν είναι αλήθεια. Θα εξοδέψω χρήματα για τον φόνον του» («Τα Τετράδια του Ιλιντεν», σ.87 & 113).

Το «έπος» του Μίκη Ζέζα

Η δράση του Μελά στη Μακεδονία, που κατέληξε στον θάνατο και την ηρωοποίησή του, περιλαμβάνει δύο «εισβολές», συνολικής διάρκειας 10 εβδομάδων, από τα σύνορα μέχρι την Πρέσπα και μια ολιγοήμερη ενδιάμεση «ιδιωτική» επίσκεψή του στην Κοζάνη και τη Σιάτιστα − όλες μέσα στο 1904. Οσο για την πολεμική του δράση, αυτή περιορίστηκε σε μία και μοναδική, άδοξη συμπλοκή.

 Στην πρώτη, διερευνητική αποστολή (29/2-30/4) μετείχαν 4 αξιωματικοί μ’ επικεφαλής τον Αναστάσιο Παπούλα, μετέπειτα αρχιστράτηγο στη Μικρασία. Ο Μελάς ήταν το νεότερο και λιγότερο σημαντικό μέλος της· στη μέση της διαδρομής ανακλήθηκε μάλιστα στην Αθήνα (23/3), καθώς με την ενθουσιώδη φλυαρία του είχε καρφωθεί στην τουρκική πρεσβεία. (Η επαγρύπνηση δεν ήταν το φόρτε τουστις 19/9 θα εγκαταλείψει την κάπα του με ενοχοποιητικές επιστολές του προξένου στο Μοναστήρι -και μπατζανάκη του- Δημητρίου Καλλέργη, προκαλώντας την ανάκλησή του στην Αθήνα.) Με οδηγούς τον πρώην κομιτατζή Κότε Ρίστοφ Σάροφσκι («καπετάν Κώττα») και τους συντρόφους του, οι αξιωματικοί περιόδευσαν σε πέντε ασφαλή σλαβόφωνα χωριά των Κορεστίων και της Πρέσπας, επιδόθηκαν σε αντεπαναστατικά κηρύγματα, μοίρασαν δεξιά κι αριστερά 400 λίρες και κατέληξαν σε διαμετρικά αντίθετα συμπεράσματα. Η διαφωνία τους επισφραγίστηκε με τη μονομαχία Μελά-Κολοκοτρώνη, ύστερα από εκατέρωθεν αλληλοδιαβολές στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας.

 Η δεύτερη και τελευταία αποστολή ξεκίνησε με τον διορισμό του από τον πρωθυπουργό Θεοτόκη ως «γενικού αρχηγού» των μακεδονομάχων στο βιλαέτι Μοναστηρίου (14/8). Επικεφαλής 30 ενόπλων πέρασε στις 27/8 τα σύνορα με κατεύθυνση την περιοχή Καστοριάς-Φλώρινας. «Διά καλό και διά κακό», σημειώνει στην ημιτελή απολογιστική έκθεσή του, «έγραψα εις τον καϊμακάμην Φλωρίνης επιστολήν, εν η τω εδήλωσα ότι σκοπός μου μόνον ήτο η τιμωρία των δολοφόνων Βουλγάρων και η προστασία των αδελφών μας από τας ορδάς αυτών. Οτι ουδένα άλλον θα πειράξω, ότι σέβομαι την κυβέρνησιν των Οθωμανών και τον στρατόν προ του οποίου θα παραμερίζω, εκτός εάν κυκλωθώ υπ’ αυτού» (ΔΙΣ 1979, σ.336).

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, το πρώτο σκέλος της δράσης του αφορούσε την οργάνωση του χώρου, με «διευθύνον κέντρο» τη Νέβεσκα (σημ. Νυμφαίο) και στηρίγματα σε πέντε γειτονικά χωριά. Διόρισε έμμισθους αγγελιοφόρους και φρουρούς κι ανέλαβε τη μισθοδοσία των «αρματολικών» σωμάτων που δρούσαν ήδη στο Λέχοβο και τη Νεγκοβάνη με την άδεια των αρχών. Χρήμα διέθετε άφθονο: στην Αθήνα είχε παραλάβει «επί αποδείξει» 1.400 χρυσά φράγκα και 2.100 ασημένιες δραχμές (Καραμπάτη 2005, σ.155).

Το δεύτερο σκέλος της δράσης του ήταν επιθετικό: «ένοπλη προπαγάνδα» σε εξαρχικά χωριά, κλείσιμο των ρουμανικών σχολείων στα βλάχικα κι εκκαθάριση των στελεχών της ΕΜΕΟ. Τα τελευταία αλλού δολοφονούνται (Πρεκοπάνα), αλλού εξαναγκάζονται να δηλώσουν υποταγή (Σρέμπενο) κι αλλού εγκαταλείπουν τα χωριά τους για ασφαλέστερα μέρη.

Σε αντίθεση με τη μεταγενέστερη αγιοποίησή του, η εικόνα που αποτυπώνει στην έκθεσή του ελάχιστα αποκλίνει από τις τρομοκρατικές πρακτικές των επιγόνων του:

«Διηυθύνθην εις Πρεκοπάναν, όπου εφονεύθησαν αμέσως οι διαβόητοι Βούλγαροι ιερεύς και διδάσκαλος. […] Συγκαλέσας τους χωρικούς, ιδία τους δημογέροντας, συνέστησα εις αυτούς πρώην Ορθοδόξους (διά της βίας αποσκιρτήσαντας) διά θερμοτάτης ομιλίας να επανέλθωσιν εις την Ορθοδοξίαν. Τους ηρώτησα να μοι είπωσιν ελευθέρως εάν η συνείδησίς των είναι Βουλγαρική και αι πεποιθήσεις των σχισματικαί, δηλών ότι θέλω σεβαστή αυτούς, αλλ’ ότι δεν θα επιτρέψω εις κανένα να πιέζη τους Ελληνας προς αποσκίρτησιν. Οι δυστυχείς ούτοι, άλλοι υπό το κράτος του φόβου, του εκ του φόνου των συγχωριανών των, άλλοι με αγαθήν διάθεσιν με εβεβαίωσαν ότι η ψυχή των ουδέποτε ησπάσθη ούτε το σχίσμα ούτε τας Βουλγαρικάς αρχάς και ότι προθύμως θα έκαμνον ό,τι τους διατάξω. Τότε τοις είπον ότι απαιτώ πρώτον να ορκισθώσιν πίστιν και αφοσίωσιν εις την Ορθοδοξίαν και δεύτερον να κάμωσι τοιαύτην αναφοράν εις τον Καϊμακάμην και εις τον Μητροπολίτην. Προς τον τελευταίον δε να μεταβώσιν εντός δέκα το πολύ ημερών και να ζητήσωσι την αποστολήν ιερέως και διδασκάλου Ελλήνων. Εδήλωσα δε εις αυτούς ότι τον τυχόν δυστροπούντα εις τα ανωτέρω, μετά τον όρκον ον μοι έδωσεν, θέλω θεωρήσει ως Βούλγαρον και επίορκον και τιμωρήσει αναλόγως» (σ.332).

Στα λογοκριμένα αποσπάσματα των επιστολών του παραθέτει διαδοχικά σχέδια εκκαθαρίσεωνστην Μπελκαμένη ένας κομιτατζής «πρέπει να φονευθή» κι ένας «ρουμανίζων και βουλγαρίζων» κάτοικος «να φάγη ξύλο και να εκδιωχθή»· προγραμματίζει επίσκεψη «εις Νεγοβάνι όπως καθαρίσωμεν αυτό και το πλησίον αυτού κείμενον Λέσκοβετς από τα βουλγαρικά τέρατα»· συζητά με τον ηγούμενο της μονής Τσιριλόβου «περί του τρόπου εξαφανίσεως ενός όστις μόνος τρομοκρατεί ολόκληρον το Τσιρίλοβον, ενός ιερέως και διδασκάλου -φοβερών κακούργων- εν Κομανιτσόβω και ενός ομοίου ιερέως εν Χολίστη», αποφαινόμενος ότι «φόνος Βουλγάρων = έργον δικαιοσύνης».

Στην τελευταία επιστολή προς τη γυναίκα του (2/10/1904) καμαρώνει, τέλος, πως «έγινε ο φόβος των Βουλγάρων» κι ότι οι χωρικοί «φοβούνται να έβγουν εις το κλαρί»εναντίον του (σ.405-6).

Ο τελικός απολογισμός ήταν ωστόσο μάλλον απογοητευτικός. Ακολουθώντας την κλασική συνταγή του αντάρτικου, οι κομιτατζήδες απέφυγαν τη μετωπική αναμέτρηση με τον Μελά, που περιφερόταν κυριολεκτικά στο κενό. Αξιοποιώντας το δίκτυό τους στα χωριά, ήταν άλλωστε σε θέση να προχωρούν σ’ επιλεκτικά χτυπήματα, εξαλείφοντας τις περιορισμένες προσβάσεις των μακεδονομάχων στις διαφιλονικούμενες κοινότητες. Τα ντόπια πάλι στελέχη της ελληνικής παράταξης δεν φαίνονταν ιδιαίτερα διατεθειμένα να στηρίξουν μια ολομέτωπη σύγκρουση.

«Δυστυχώς από το πρόγραμμά μου το εκατοστόν μόνον έκαμα», ομολογεί έτσι ο Μελάς στο ίδιο γράμμα του. «Ερχονται και μου προτείνουν μ’ ενθουσιασμόν πλήθος ωραίων και μεγάλων σχεδίων. Εγώ ο δυστυχής κάμνω το σχέδιόν μου, ξεκινώ με βροχήν, με κρύο, με πείναν και, όταν έλθη η στιγμή της εκτελέσεώς του, ή δεν έρχονται ή με γελούν παντοιοτρόπως ή και ειδοποιούν τους Βουλγάρους να κρυφθούν» (σ.404-5).

Η απογοήτευση τον ωθεί να τα παρατήσειανακοινώνει στους άντρες του πως αποφάσισε «να αφήση μικράς φρουράς ανά 3-4 άνδρας εις τα χωριά της περιφερείας προς άμυναν αυτών μέχρι Μαρτίου», αυτός δε με τους υπόλοιπους «θα ανεχώρει εις Αθήνας και θα επανέρχετο τον Μάρτιον με νέο σώμα»· ζητά ως εκ τούτου να δηλώσουν «ποίοι δεχόμεθα να παραμείνουμε» (Ιωάννης Καραβίτης, «Απομνημονεύματα», Αθήνα 1994, σ.104).

Ο Παύλος Μελάς με την ανταρτοομάδα του, λίγο πριν περάσει τα σύνορα για την τρίτη και τελευταία επίσκεψή του στη ΜακεδονίαΟ Παύλος Μελάς με την ανταρτοομάδα του, λίγο πριν περάσει τα σύνορα για την τρίτη και τελευταία επίσκεψή του στη Μακεδονία | «ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ» (2005)

Η απρόσμενη άφιξη ενισχύσεων από την Ελλάδα στις 9/10 θ’ αναβάλει προσωρινά αυτή την άδοξη φυγή − με μοιραίο αποτέλεσμα για τον ίδιο τον Μελά, η πρώτη μάχη του οποίου στη Μακεδονία (ουσιαστικά: σε όλη τη ζωή του) αποδείχθηκε και η τελευταία.

Στις 11/10 επιτίθεται με 60 ενόπλους στο Νέρετ (σημ. Πολυπόταμος) της Φλώρινας, με στόχο χωρικούς προγραμμένους ως κομιτατζήδες. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του συμπολεμιστή του Λάκη Πύρζα, ενημέρωσε προηγουμένως γραπτά τον Ιζέτ Μπέη της Φλώρινας για να καθυστερήσει η επέμβαση των αρχών· σε αντίθετη περίπτωση, ορμήνεψε τους άντρες του να υποδεχθούν τους στρατιώτες με τη δήλωση «μπεν Γιουνάν» (είμαι Ελληνας).

Ακολούθησε δίωρη συμπλοκή, με μοναδικό αποτέλεσμα τον φόνο ενός εξαρχικού χωρικού και τον τραυματισμό ενός Κρητικού. Οταν οι άντρες του δεν μπόρεσαν να βρουν αρκετό πετρέλαιο για να κάψουν το σπίτι που πολιορκούσαν, ο Μελάς διέταξε ν’ αποχωρήσουν «για να μην τους πάρει η μέρα», παρά την αντίθετη γνώμη των υπολοίπων (Αρχείο Μελά, φ.3, εγγρ.221).

Η χήρα του λογοκρίνει όλα τα παραπάνω, επινοώντας ανύπαρκτους ανθρωπιστικούς λόγους: ο άντρας της, διαβάζουμε, δεν θέλησε να κάψει το σπίτι «γιατί άκουσε πως ήταν γυναίκες μέσα και παιδιά» (σ.409).

Εξω από το χωριό, οι μακεδονομάχοι δέχονται όμως επίθεση κομιτατζήδων και το σκάνε κακήν-κακώς. Οι μισοί αποχωρούν και οι υπόλοιποι με τον Μελά περιφέρονται στα δάση, για να καταλήξουν το επόμενο πρωί στη Στάτιτσα, χωριό «που διετέλει υπό κομιτατζηδική οργάνωση».

Οι χωρικοί τούς υποθάλπουν κι εν συνεχεία τους καρφώνουν, σαν δήθεν κομιτατζήδες, στις κοντινότερες τουρκικές αρχές. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Ηρωας του παλαιοκομματισμού

Τον θάνατο του Μελά ακολούθησε ένα επικοινωνιακό ξεσάλωμα, όχι μόνο του αθηναϊκού αλλά και του επαρχιακού Τύπου· με κάποια δόση υπερβολής, το «Εμπρός» θα ισχυριστεί μάλιστα πως «η αρχαία Ελλάς και η Ρώμη δεν έσχον ήρωα αγνότερον και μεγαλοφρονέστερον» (19/10).

Ακολούθησαν πανηγυρικά μνημόσυνα σε δεκάδες πόλεις με συμμετοχή των πολιτικών, στρατιωτικών κι εκκλησιαστικών αρχών, των σχολείων, κάθε λογής σωματείων και κλείσιμο των καταστημάτων με διαταγή της αστυνομίας.

Η συμβολή των παραδοσιακών μικροκομματικών πρακτικών και πελατειακών δικτύων σ’ αυτή την πανεθνική, «υπερκομματική» κινητοποίηση είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού.

Οπως προκύπτει από το αρχείο του Στέφανου Δραγούμη, πάμπολλοι τοπικοί παράγοντες και κομματάρχες έσπευσαν να του γνωστοποιήσουν τα υμνητικά αφιερώματα ή την όποια άλλη συμβολή τους στο συλλογικό πένθος για τον ένδοξο πλέον γαμπρό του. Ο φάκελος των συλλυπητηρίων περιλαμβάνει 521 τεκμήρια, ενώ αυτός των συνημμένων δημοσιευμάτων άλλα 93.

Ο,τι δεν είχε καταφέρει εν ζωή, ο αριστοκράτης ανθυπολοχαγός το πέτυχε με την κοινωνική εμβέλεια του θανάτου του.

 Διαβάστε
► Ναταλία Μελά, Παύλος Μελάς (Αθήνα 1964). Η επίσημη βιογραφία που έθεσε τον κανόνα για την ιστοριογραφική πραγμάτευση των απαρχών του Μακεδονικού Αγώνα. Παρά την παραποίηση ουκ ολίγων σημείων τους από τη βιογράφο και χήρα του, ενδιαφέρουσες αποδεικνύονται κυρίως οι εκτενέστατες επιστολές του Μελά με την καθημερινή αναφορά των πεπραγμένων του − αρχικά στον πατέρα και κατόπιν στη σύζυγό του.
► Ιων Δραγούμης, Μαρτύρων και ηρώων αίμα (1η έκδοση, με το ψευδώνυμο Ιδας, Αθήναι 1907). Η πρώτη βερσιόν της επίσημης εκδοχής για τη δράση και τον θάνατο του Μελά, από τον κουνιάδο και στενό συνεργάτη του, που αποτελεί και τον (ψευδώνυμο) ήρωα του βιβλίου.
► Γιώργος Πετσίβας (επιμ.), Ιωνος Δραγούμη. Τα Τετράδια του Ιλιντεν (Αθήνα 2000, εκδ. Πετσίβα). Το πλήρες αρχείο του κουνιάδου του Μελά για την περίοδο 1902-1904, με το σύνολο της αποκαλυπτικής αλληλογραφίας τους κατά την εκκόλαψη του Μακεδονικού Αγώνα.
► Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα (Αθήναι 1979). Συνταγμένη επί χούντας, η επίσημη στρατιωτική ιστορία της ελληνικής εξόρμησης περιλαμβάνει ως παράρτημα (σ.331-8) την εξαιρετικά εύγλωττη απολογιστική έκθεση του Μελά προς το Μακεδονικό Κομιτάτο της Αθήνας.
► Περσεφόνη Καραμπάτη (επιμ.), Αγώνας και διλήμματα. Η Μακεδονία του Παύλου Μελά μέσα από τα σημειωματάριά του (Θεσσαλονίκη 2005, εκδ. Ερωδιός). Το προσωπικό ημερολόγιο του Μελά κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του.
► Ο Ιός, «Ποιος σκότωσε τον Παύλο Μελά; Το άγνωστο εθνικό θρίλερ» (εφ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 10/10/2004, σ.53-55). Οι δέκα αντιφατικές εκδοχές που προβλήθηκαν από οικογένεια, συμπολεμιστές, αντιπάλους και αυτόπτες μάρτυρες για τον θάνατο του ιδανικού ήρωα της εθνικοφροσύνης.
► Βασίλης Γούναρης, «Το μοιραίο δεκαήμερο» (εφ. Καθημερινή/ένθετο «Επτά Ημέρες», 17/10/2004, σ.14-19). Η ίδια ακριβώς υπόθεση με διαφορετική, χρονολογική διάταξη των διαθέσιμων στοιχείων − και ταυτόσημα, επί της ουσίας, συμπεράσματα.
► Γιάννης Γιανουλόπουλος, «Η ευγενής μας τύφλωσις…». Εξωτερική πολιτική και «εθνικά θέματα» από την ήττα του 1897 έως τη Μικρασιατική Καταστροφή (Αθήνα 1999, έκδ. Βιβλιόραμα). Απομυθοποιητική ανατομία της κρίσιμης εικοσιπενταετίας που ξεκίνησε με τον «ατυχή» πόλεμο της Θεσσαλίας και κατέληξε στις στάχτες της Σμύρνης. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η πρωτότυπη ματιά στα πεπραγμένα της «Εθνικής Εταιρείας», με αφετηρία την καταστροφή της «Ακροπόλεως» από τους μελλοντικούς ιδρυτές της.

(ΠΗΓΗ : http://www.efsyn.gr/arthro/o-alithinos-paylos-melas?fbclid=IwAR3BoDuJgoyT6WxSqYXUoRUNCBKoVwiNr6lWb525onvE2mwq9nLb0zxuVCU  )

Η «επιδημία» κλοπών στην Κάντζα και το ύποπτο μαύρο αυτοκίνητο με τις κλεμμένες πινακίδες

Πλήθος κλοπών σε σπίτια στην περιοχή της Κάντζας έχουν σημειωθεί τις τελευταίες ημέρες με αποτέλεσμα να υπάρχει κινητοποίηση της αστυνομίας!

Αυτό αναφέρουν ασφαλείς πληροφορίες του notioanatolika.gr, την ίδια ώρα που πολίτες της περιοχής κάνουν λόγο για ένα μαύρο αυτοκίνητο μάρκας Mazda ή Audi, το οποίο κινείται ύποπτα σε πολλούς δρόμους της περιοχής.

Όπως επισημαίνεται και από αυτόπτες μάρτυρες, το συγκεκριμένο αυτοκίνητο κινήθηκε στις οδούς Ιππάρχου, Αριστογείτονος, Πεισιστράτου και Αγαρίστης.

Μάλιστα κάποιοι από τους πολίτες αυτούς προσπάθησαν να το παρακολουθήσουν διακριτικά όμως έγιναν αντιληπτοί από τον οδηγό του ο οποίος προσπάθησε να διαφύγει.

Το ευτύχημα ήταν ότι πήραν τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου τον οποίο και παρέδωσαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα της Παιανίας και όπως προέκυψε οι πινακίδες προέρχονται από άλλο αυτοκίνητο, μάρκας Chevrolet Cruz, γεγονός που καταδεικνύει ότι έχουν κλαπεί.

Οι ίδιες πληροφορίες του notioanatolika.gr αναφέρουν ότι δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Κάντζας αλλά και της Παιανίας οι οποίοι ενημερώνουν ο ένας τον άλλο μέσω των social media και έχουν όλοι τεθεί σε κατάσταση συναγερμού ώστε στην παραμικρή ύποπτη κίνηση του συγκεκριμένου ή άλλου αυτοκινήτου να επικοινωνήσουν με τα αστυνομικά τμήματα της Παιανίας και της Παλλήνης ώστε η αστυνομία να παρέμβει άμεσα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοια περιστατικό, ύποπτων κινήσεων αυτοκινήτων με κλεμμένες πινακίδες, είναι συχνά φαινόμενα αφού οι κακοποιοί δρουν με αυτόν τον τρόπο ώστε να εντοπίζουν σπίτια από τα οποία απουσιάζουν οι ένοικοί τους και στη συνέχεια να εισβάλουν σε αυτά και να αρπάζουν ο,τιδήποτε πολύτιμο!

(ΠΗΓΗ : http://notioanatolika.gr/news/12194-i-epidimia-klopon-stin-kantza-kai-to-ypopto-mayro-aftokinito-me-tis-klemmenes-pinakides  )

Νέο ιστορικό ρεκόρ των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα

Οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα αναμένεται να φθάσουν το 2018 στο υψηλότερο σημείο τους στην ιστορία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Προγράμματος Άνθρακα (Global Carbon Project).

Η προβλεπόμενη αύξησή τους κατά 2,7% φέτος έναντι του 2017 είναι η δεύτερη συνεχόμενη μετά το 2017 (1,6%), ενώ αντίθετα μεταξύ 2014-14 η αύξηση στις εκπομπές άνθρακα ήταν ελάχιστη έως μηδενική.

Με άλλα λόγια, όσοι νόμιζαν ότι η αύξηση του 2017 ήταν πρόσκαιρη, δυστυχώς διαψεύσθηκαν, καθώς φαίνεται ότι η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε ένα νέο ανοδικό κύκλο των εκπομπών άνθρακα.

Ήδη για το 2019 προβλέπεται περαιτέρω αύξησή τους. Για το 2018 υπάρχει μάλιστα αβεβαιότητα, καθώς η αύξηση των εκπομπών μπορεί να φθάσει ακόμη και το 3,7%.

Οι εκπομπές από την καύση ορυκτών καυσίμων διεθνώς (οι οποίες αποτελούν περίπου το 90% των συνολικών ανθρωπογενών εκπομπών) αναμένεται να φθάσουν τους 37,1 δισεκατομμύρια τόνους το 2018.

Αν προστεθούν οι εκπομπές από άλλες ανθρωπογενείς δραστηριότητες, οι συνολικές εκπομπές άνθρακα θα φθάσουν περίπου τους 41,5 δισ. τόνους έως το τέλος του έτους.

Οι μέσες συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα αναμένονται να φθάσουν τα 407 μέρη ανά εκατομμύριο (ppm) το 2018, από 405 ppm το 2017, κατά 45% αυξημένες έναντι των προβιομηχανικών επιπέδων.

Η άνοδος των εκπομπών οφείλεται κυρίως στην αυξημένη ενεργειακή ζήτηση, καθώς σχεδόν όλες οι οικονομίες του πλανήτη βρίσκονται σε φάση ανάπτυξης, με συνέπεια για δεύτερο έτος να σημειωθεί το 2018 αύξηση στη χρήση άνθρακα (λιγνίτη κ.ά.), καθώς επίσης πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Αυτό έχει συνέπεια να εμφανισθεί ξανά η παράλληλη ανοδική τάση της ανάπτυξης και της ρύπανσης της ατμόσφαιρας.

Η παγκόσμια χρήση άνθρακα είχε φθάσει στο μέγιστό σημείο της το 2013 και σήμερα είναι περίπου 3% χαμηλότερη, αλλά αν η νέα ανοδική τάση συνεχιστεί, ιδίως στην Κίνα και στην Ινδία (αύξηση 4,5% και 7% αντίστοιχα φέτος), μπορεί να υπάρξει ένα νέο ρεκόρ στο σύντομο μέλλον.

Η χρήση πετρελαίου συνεχίζει να αυξάνεται σχεδόν παντού (και στην Ευρώπη), με τον τομέα οδικών και αεροπορικών μεταφορών να συμβάλουν καθοριστικά σε αυτό.

Οι δέκα μεγαλύτεροι ρυπαντές είναι κατά σειρά η Κίνα (27% των παγκόσμιων ρύπων και αύξηση περίπου 4,7% φέτος), οι ΗΠΑ (15% των παγκόσμιων ρύπων και φετινή αύξηση 2,5%, μετά από αρκετά έτη μείωσής τους), η Ινδία, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Γερμανία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, η Νότια Κορέα και ο Καναδάς.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ενιαία οντότητα, καταλαμβάνει την τρίτη θέση (10% των παγκόσμιων ρύπων και μικρή αναμενόμενη μείωση 0,7% φέτος). Οι εκπομπές της ΕΕ κινούνται ακόμη κοντά στα επίπεδα του 2014.

Η Ελλάδα κατείχε πέρυσι την 47η θέση στον κατάλογο εκπομπών από την καύση ορυκτών καυσίμων.

Το 2017 εξέπεμψε 76 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα, έναντι 71,4 εκατ. τόνων το 2016, 75 εκατ. τόνων το 2015 και 78,7 εκατ. τόνων το 2014.

Στη δεκαετία του 2000 η χώρα μας είχε κάθε χρόνο εκπομπές άνω των 103 εκατ. τόνων, με αποκορύφωμα το 2007 (114,6 εκατ. τόνοι), ενώ το 2010 -λόγω και της κρίσης- οι εκπομπές υποχώρησαν πλέον στους 97,3 εκατ. τόνους.

Παρόλο που τα δυσάρεστα νέα συμπίπτουν με τη διεθνή Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, οι ερευνητές, που έκαναν σχετικές δημοσιεύσεις στα περιοδικά “Nature”, “Earth System Science Data” και “Environmental Research Letters”, δήλωσαν ότι, καθώς οι ενεργειακές τάσεις συνεχώς αλλάζουν, υπάρχει ακόμη κάποιος χρόνος για να αντιμετωπισθεί η κλιματική αλλαγή, αρκεί οι προσπάθειες για την μείωση των εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου» να επεκταθούν σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

«Βλέπουμε ξανά μια ισχυρή αύξηση στις παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου. Μετά και τη φετινή αύξηση, δεν φαίνεται στον ορίζοντα πότε θα έχουμε φθάσει στο αποκορύφωμά τους, ώστε μετά να αρχίσει η αναγκαία ταχεία μείωσή τους.

Για να περιορίσουμε την παγκόσμια υπερθέρμανση στο στόχο της Συμφωνίας του Παρισιού έως ενάμιση βαθμό Κελσίου, οι εκπομπές πρέπει να μειωθούν κατά 50% έως το 2030 και να πέσουν στο μηδέν γύρω στο 2050», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια Κορίν Λε Κερ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας.

Παρόλο που οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας (αιολική, ηλιακή κ.ά.) συνεχώς κερδίζουν έδαφος διεθνώς, καθώς επίσης και η ηλεκτροκίνηση των οχημάτων, δεν είναι ακόμη σε θέση, σύμφωνα με τους επιστήμονες, αναστρέψουν τις παγκόσμιες αυξητικές τάσεις των εκπομπών άνθρακα.

Η παραγωγή «πράσινου» ηλεκτρισμού αυξάνεται κατά την τελευταία δεκαετία με μέσο ετήσιο ρυθμό 15%, ο οποίος όμως δεν είναι επαρκής για να αντισταθμίσει την αύξηση της ενέργειας από ορυκτά καύσιμα.

«Τα ορυκτά καύσιμα πρέπει να υποκατασταθούν από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Μέχρι στιγμής, αυτό συμβαίνει εν μέρει για τον άνθρακα, αλλά όχι για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο», δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμονας του Παγκόσμιου Προγράμματος Άνθρακα, καθηγητής Ρομπ Τζάκσον του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια.

Από την άλλη, είναι ενθαρρυντικό ότι κατά την τελευταία δεκαετία υπήρξαν 19 χώρες που κατάφεραν για μεγάλα διαστήματα να αποσυνδέσουν την οικονομική ανάπτυξή τους από τις συνεχώς αυξανόμενες εκπομπές άνθρακα. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορούμε να έχουμε οικονομική ανάπτυξη με λιγότερες εκπομπές άνθρακα», δήλωσε η Λε Κερ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

http://www.topontiki.gr/article/299946/tromaktiko-i-mesi-thermokrasia-tis-gis-pano-apo-ton-meso-oro-edo-kai-406-mines

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/300146/neo-istoriko-rekor-ton-pagkosmion-ekpompon-dioxeidioy-toy-anthraka  )

Ό,τι πρέπει να ξέρετε για τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια

Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια πρωταγωνιστούν κάθε χρόνο στο στολισμό του σπιτιού, τι ξέρουμε όμως γι αυτά και πόσο προσεκτικοί είμαστε στη χρήση τους;

Αλήθεια, μήπως ξέρετε ποιος ήταν ο κατασκευαστής της φωτεινής γιρλάντας με την οποία στολίζετε εδώ και χρόνια το χριστουγεννιάτικο δέντρο σας; Μάλλον… όχι. Έχετε φυλάξει τις οδηγίες χρήσης και κάποια ανταλλακτικά λαμπάκια; Σχεδόν απίθανο.

Πιο πιθανό είναι ότι απλά θα ανασύρετε από την κούτα τα λαμπάκια σας… ένα μεγάλο, μπερδεμένο κουβάρι καλωδίων που θα πρέπει να ξεμπλέξετε όπως-όπως, για να φωτίσετε το χριστουγεννιάτικο δέντρο σας.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Τα λαμπάκια είναι τα καθιερωμένα μέσα για το φωτισμό των γιορτινών ημερών, τόσο αυτονόητα και τόσο συνηθισμένα που να μη χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή. Ή μήπως χρειάζονται;

Που θέλουμε να τα χρησιμοποιήσουμε;

Για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα σχετικά με το φωτισμό των γιορτινών ημερών, ας χωρίσουμε την τεράστια ποικιλία σε τρεις βασικές κατηγορίες:

– φώτα για εσωτερική χρήση

– φώτα για εξωτερική χρήση

– φώτα για δημιουργική διακόσμηση

Αυτά λοιπόν που θα αγοράσετε πρέπει εκ των προτέρων να έχετε αποφασίσει πού πρόκειται να τα χρησιμοποιήσετε. Παράδειγμα: τα φωτάκια για εξωτερικούς χώρους θα πρέπει αποκλειστικά να χρησιμοποιούνται στον κήπο ή στη βεράντα. Το καλώδιό τους είναι σκληρό και το λάστιχο του περιβλήματος πολλές φορές έχει δυσάρεστη οσμή. Από την άλλη, εκείνα με τα κεράκια είναι εντελώς ακατάλληλα για δημιουργική διακόσμηση, επειδή θερμαίνονται πολύ. Όταν πρόκειται για εσωτερική χρήση, έχετε να διαλέξετε ανάμεσα στα λαμπάκια του δέντρου με μετασχηματιστή και τα άλλα με τάση ηλεκτρικού δικτύου. Το δεύτερο ερώτημα αναφέρεται στο αν είναι καλύτερα να χρησιμοποιηθούν οι συμβατικοί λαμπτήρες πυρακτώσεως ή η τεχνολογία LED?

Για λόγους ασφαλείας είναι ξεκάθαρα προτιμότερα τα λαμπάκια με μετασχηματιστή και χαμηλή τάση στο καλώδιο.

Γνωρίστε τα LED

Δεν είναι πλέον μυστικό ότι τα LED έχουν υψηλή ενεργειακή απόδοση… Επιπλέον, με τα διαφορετικά χρώματα και στυλ που υπάρχουν, γιατί να μην τα επιλέξουμε για περισσότερη λάμψη φέτος τα Χριστούγεννα;

Τι είναι το LED;

Θυμηθείτε λίγο το μάθημα χημείας στο σχολείο… To LED (Light emitting diode) είναι ένας ημιαγωγός ο οποίος έχει την ιδιότητα όταν πολωθεί σε συνεχόμενη τάση να εκπέμπει ένα συγκεκριμένο εύρος φωτεινής ακτινοβολίας.

Η θερμοκρασία που παράγουν είναι πάρα πολύ χαμηλή σε σχέση με την παραγόμενη φωτεινότητα. Συνεπώς έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας… και χωρίς κανένα κίνδυνο εγκαύματος από τον χρήστη! Μειώνουν αισθητά την παραγωγή θερμότητας, συμβάλλοντας έτσι αρνητικά στο φαινόμενο θερμοκηπίου του πλανήτη μας.

Πλεονεκτήματα χρήσης τεχνολογίας LED

1. Μεγάλη διάρκεια ζωής (περίπου 20.000 ωρών) κατά συνέπεια λιγότερο ακριβά από άποψη κόστους ενέργειας

2. Δροσερά στην αφή, πράγμα που μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο φωτιάς και τραυματισμού.

3. Περισσότερο ανθεκτικά από γυάλινους λαμπτήρες: τα LED είναι κατασκευασμένα από ανθεκτικό πλαστικό υλικό και διαθέτουν τα ίδια σχήματα με τους γυάλινους λαμπτήρες πυρακτώσεως, αλλά χωρίς να σπάνε τόσο εύκολα.

4. Περισσότερη ασφάλεια: επειδή χρησιμοποιούν λιγότερη ενέργεια, μπορείτε να συνδέσετε πολλές σειρές από LED σε μία πρίζα.

Πέρα από τις Γιορτές

Τα LEDs δεν είναι μόνο για τα Χριστούγεννα.

Χρησιμοποιούνται σε λάμπες γραφείου, εντοιχισμένα φωτιστικά και φωτιστικά εξωτερικού χώρου. Καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια και διαρκούν περισσότερο, προσφέροντας έτσι εξοικονόμηση χρημάτων. Προσφέρουν επίσης χρήσιμες λειτουργίες, όπως η σταδιακή αυξομείωση φωτεινότητας και η αυτόματη διακοπή φωτισμού.

Τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες διοικητικές και τεχνικές απαιτήσεις, για να μη βάζουν, σε κίνδυνο, την υγεία, την περιουσία ακόμα και τη ζωή μας. Για να είναι ασφαλή τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, γιρλάντες, φωτάκια, αγιοβασίληδες και άλλα διακοσμητικά είδη, που λειτουργούν, με ηλεκτρικό ρεύμα, πρέπει:

Να φέρουν, πάνω στο προϊόν:

τη σήμανση CE,

τα τεχνικά στοιχεία λειτουργίας (τάση, ισχύς, συχνότητα λειτουργίας),

τον τύπο του προϊόντος, τον κατασκευαστή και τα στοιχεία του ή τον υπεύθυνο εισαγωγέα / διαθέτη, στην Ελλάδα.

Να συνοδεύονται, από οδηγίες χρήσης, στα Ελληνικά και να αναγράφονται τα στοιχεία της εταιρείας, που διαθέτει το προϊόν ή τα στοιχεία του εξουσιοδοτημένου service της συσκευής.

Σε περίπτωση χρήσης του προϊόντος, σε εξωτερικό χώρο, να αναγράφεται, σαφώς, η ένδειξη αυτή, επί της συσκευασίας και του φυλλαδίου οδηγιών χρήσης καθώς και η ένδειξη προστασίας ΙΡ (τουλάχιστον ΙΡ40 για εξωτερικό χώρο) και να τηρούνται οι κανονισμοί ασφαλείας εσωτερικών ηλεκτρικών εγκαταστάσεων. Και ο μετασχηματιστης- κοντρόλ να τοποθετηθεί σε εξωτερικό κουτί διακλάδωσης

Το πάχος της εξωτερικής καλωδίωσης να είναι τουλάχιστον 5mm.

Το φις να είναι διπολικό και κανονικού μεγέθους.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχουμε εγκαταστήσει ρελέ διαρροής, στις οικιακές εσωτερικές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του σπιτιού μας, για την επιπρόσθετη προστασία των χρηστών και των εγκαταστάσεων.

Γενικές συμβουλές

Υπάρχουν και κάποιες άλλες μικρές συμβουλές, που πρέπει να ακολουθούμε, οι καταναλωτές, όταν στολίζουμε το σπίτι μας, τα Χριστούγεννα.

Επιθεωρούμε τα χριστουγεννιάτικα φωτιστικά μας, για διαρροές, κοψίματα ή καμένες λάμπες καθώς και αν το φις έχει καλή προσαρμογή, με την πρίζα, για την αποφυγή σπινθηρισμών, πριν τα τοποθετήσουμε στο δέντρο.

Διαβάζουμε, με προσοχή, τις οδηγίες χρήσης και τις εφαρμόζουμε.

Δεν αφήνουμε, ποτέ, τα φωτάκια του δέντρου αναμμένα, όταν πηγαίνουμε, για ύπνο ή όταν βγαίνουμε, από το σπίτι.

Δεν αγοράζουμε χριστουγεννιάτικα φωτάκια, από πλανόδιους.

Αν υποψιαστούμε ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, δε χρησιμοποιούμε τα φωτάκια, αλλά τα επιστρέφουμε, στο κατάστημα αγοράς.

Δε διορθώνουμε, ποτέ, χαλασμένα λαμπάκια.

Τα λαμπιόνια χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας, όταν χαλάσουν, δε τα πετάμε, στα σκουπίδια, αλλά στους ειδικούς κάδους ανακύκλωσης.

Τα φωτιστικά, στους εξωτερικούς χώρους, τα τοποθετούμε, κατά τη διάρκεια της μέρας, για να μπορούμε να βλέπουμε τυχόν φθορές, στις καλωδιώσεις ή υγρασία, που μπορεί να έχει εισχωρήσει, στις επαφές. Δεν αφήνουμε τα λαμπάκια να ακουμπούν, σε υλικά, που πιάνουν εύκολα φωτιά, όπως χαρτιά και υφάσματα κ.α.

(ΠΗΓΗ : https://www.documentonews.gr/article/oti-prepei-na-xerete-gia-ta-xristoygenniatika-lampakia  )

Ο διευθυντής του Μαύρου Θεάτρου της Πράγας στο Tvxs.gr: Όλα είναι πιθανά και όχι μόνο στη σκηνή…

“Προσπαθήστε μόνο να θυμάστε ότι τα μόνα θαύματα που μπορούν να μας σώσουν, είναι αυτά που συμβαίνουν μέσα μας!”

Ο διευθυντής του Μαύρου Θεάτρου της Πράγας, Ζίρι Άστερ Σρνετς, γιος του Ζίρι Σρνετς, του ιδρυτή του σύγχρονου Black Light (απο τη  γαλάζια λάμπα φθορισμού απ όπου κάποτε ξεκίνησαν όλα..) Theater, όπως ονομάζεται αυτή η Τέχνη της φαντασίας επι σκηνής, «ο αόρατος άνθρωπος πίσω απο τους αόρατους ανθρώπους» όπως μας συστήνεται, μας μιλάει για τα θαύματα, τις ψευδαισθήσεις και τα εξωτικά, για τα «πρωτόγονα έθνη» και για τον Πίτερ Παν και την Αλίκη.

Ο Ζίρι Σρνετς, από την Παρασκευή 7 μέχρι την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου, παρουσιάζει στο Christmas Theater, στο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου(ΒΕΐκου), το αυθεντικό θέατρο της Πράγας στα ωραιότερα παραμύθια που αγαπήσαμε. Από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων μέχρι τον Πήτερ Παν! Ένα ατελείωτο ταξίδι στην χώρα της φαντασίας και του ονείρου!

Λίγα Λόγια για το Μαύρο Θέατρο της Πράγας

58 χρόνια ζωής κλείνει φέτος το περίφημο Μαύρο Θέατρο της Πράγας, που ίδρυσε ο 86χρονος σήμερα Ζίρι Σρνετς. Η τσέχικη αυτή ομάδα με τους καλλιτέχνες της (ηθοποιοί, που είναι συγχρόνως κουκλοπαίκτες, μίμοι και χορευτές) έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει μια παράσταση με τα ωραιότερα παραμύθια, έτσι όπως τα παρουσιάζει ο ιδρυτής του Μαύρου θεάτρου της Πράγας!

«Προσπαθήστε μόνο να θυμάστε ότι τα μόνα θαύματα που μπορούν να μας σώσουν, είναι αυτά που συμβαίνουν μέσα μας!». Με αυτά τα λόγια μας υποδέχεται στο Μαύρο Θέατρο της Πράγας ο Ζίρι Σρνετς, σεναριογράφος και σκηνοθέτης της παράστασης, που είναι επιπλέον μουσικός, ζωγράφος και ποιητής και είναι ο ιδρυτής του. Η τέχνη του Μαύρου Θεάτρου, ενός από τους γνωστότερους παγκοσμίως εκπροσώπους της τσέχικης δραματικής τέχνης, στηρίζεται στο μαύρο που δε φαίνεται πάνω στο μαύρο. Οι ηθοποιοί – χειριστές των αντικειμένων, ντυμένοι στα μαύρα, παίζουν μπροστά από το μαύρο φόντο της σκηνής, αόρατοι για τους θεατές. Έτσι, τα πολύχρωμα αντικείμενα που χειρίζονται είναι σαν να αιωρούνται στον αέρα και ζουν τη δική τους ανεξάρτητη ζωή. Επίσης, σημαντικό στοιχείο είναι και ο ιδιαίτερος φωτισμός, ώστε να αναδεικνύονται τα χρώματα σε σκηνικά, αντικείμενα και ανθρώπινες φιγούρες και να «εξαφανίζονται» οι τεχνικοί και ηθοποιοί, που κουβαλούν τα αντικείμενα, πετυχαίνοντας την ψευδαίσθηση του «πετάγματος».

Το ανακάλυψε τυχαία το 1961 την τεχνική στην οποία στηρίζεται σήμερα η φιλοσοφία του Μαύρου Θεάτρου όταν πειραματιζόταν με τη γαλάζια λάμπα φθορισμού (black light) για την καλύτερη παρουσίαση της διατριβής του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Κρατικού Κονσερβατουάρκαι την Ακαδημίας Θεάτρου της Πράγας, του τμήματος κουκλοθεάτρου. Ο Σρνέτς αποφοίτησε το 1959 και ίδρυσε το Μαύρο θέατρο το 1961. Η ιστορία του θεάτρου λέει πως στο κέντρο της Πράγας υπήρχε μια πολύ παλιά συνοικία, πολύ όμορφη, όπως πολλές

Continue reading “Ο διευθυντής του Μαύρου Θεάτρου της Πράγας στο Tvxs.gr: Όλα είναι πιθανά και όχι μόνο στη σκηνή…”

ΜΑΤ ρίχνουν ασφυξιογόνα σε πολυκατοικία και κλωτσούν πεσμένο διαδηλωτή

Τον γύρο του διαδικτύου έκανε ένα ακόμη βίντεο στο οποίο καταγράφεται άνδρας των ΜΑΤ να χτυπά με την ασπίδα του έναν διαδηλωτή που έχει συλληφθεί και του έχουν περαστεί χειροπέδες.

Όπως φαίνεται στο παρακάτω βίντεο, δυνάμεις των ΜΑΤ, αφού ρίχνουν χημικά στην είσοδο πολυκατοικίας, στη συνέχεια κλωτσούν διαδηλωτή ο οποίος πέφτει στο έδαφος μη μπορώντας να αναπνεύσει. Πάντως, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων νεαροί βρίσκονταν σε ταράτσες των Εξαρχείων και εκτόξευαν αντικείμενα και μολότοφ προς τις αστυνομικές δυνάμεις.

Τον γύρο του διαδικτύου έκανε άλλωστε ένα ακόμη βίντεο στο οποίο καταγράφεται άνδρας των ΜΑΤ να χτυπά με την ασπίδα του έναν διαδηλωτή που έχει συλληφθεί και του έχουν περαστεί χειροπέδες. Το βίντεο αναρτήθηκε από τον συνεργάτη του τηλεοπτικού δικτύου Telesur, Hibai Arbide Aza, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter.

Κατά τα επεισόδια συνελήφθησαν 13 άτομα που είναι αντιμέτωποι με κακουργήματα και πλημμελήματα. Συνολικά στην Αττική προσήχθησαν 66 άτομα, από τα οποία συνελήφθησαν 13, στην Θεσσαλονίκη προσήχθησαν 52, από τα οποία συνελήφθησαν 15, στον Βόλο προσήχθησαν 25 άτομα, από τα οποία συνελήφθησαν δύο, στην Κρήτη προσήχθησαν 15 άτομα, στο Αγρίνιο 12 και στην Ρόδο 11.

Η Ευρώπη θα πλημμυρίσει με ναρκωτικά, μετανάστες και τρομοκρατία, προειδοποίησε ο Πρόεδρος του Ιράν

Οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν θα γυρίσουν μπούμερανγκ στις ΗΠΑ και θα πλήξουν συνολικά τη Δύση προειδοποιεί ο Ιρανός πρόεδρος, Χασάν Ρουχανί.

Σε διάγγελμά του, που μεταδόθηκε απευθείας από την ιρανική κρατική τηλεόραση, διεμήνυσε πως εάν οι κυρώσεις λυγίσουν το Ιράν η Δύση θα έρθει αντιμέτωπη με ένα «τσουνάμι» ναρκωτικών και τρομοκρατικών επιθέσεων.

«Προειδοποιώ όσους επιβάλλουν κυρώσεις πως εάν πληγεί η ικανότητα του Ιράν να καταπολεμήσει το εμπόριο ναρκωτικών και την τρομοκρατία, τότε αυτοί δεν πρόκειται να νοιώθουν ασφαλείς από ένα επικείμενο τσουνάμι από ναρκωτικά, μετανάστες, βόμβες και τρομοκρατία» είπε χαρακτηριστικά.

Ο Ιρανός πρόεδρος επανέλαβε τα περί «οικονομικού πολέμου» και «οικονομικής τρομοκρατίας» εκ μέρους των ΗΠΑ και κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να μην συμπλεύσει με την Ουάσιγκτον, αλλά να σεβαστεί την πολυμερή συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Από την πλευρά του ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Τζαβάντ Zαρίφ, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι πωλούν τεράστιες ποσότητες όπλων στη Μέση Ανατολή, μετατρέποντάς την σε μία «πυριτιδαποθήκη».

(ΠΗΓΗ : https://www.tribune.gr/world/news/article/531812/i-eyropi-tha-plimmyrisei-me-narkotika-metanastes-kai-tromokratia-proeidopoiise-o-proedros-toy-iran.html  )

UPόψεις: Edouard Louis * «Φτωχοί, σκάστε!»

Κάποιες σκέψεις για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, για τη σημασία του, και για την περιφρόνηση και την ακραία βία που παρατηρούμε  σήμερα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Μετάφραση: Λήδα Βογιατζόγλου

Εδώ και κάποιες μέρες προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο για τα κίτρινα γιλέκα, αλλά δεν τα καταφέρνω. Υπάρχει κάτι σ’ αυτή την ακραία βία και σ’ αυτή την ταξική περιφρόνηση που σφυροκοπούν το κίνημα αυτό που με παραλύει, γιατί κατά κάποιο τρόπο, νιώθω ότι με αφορά προσωπικά.

Δυσκολεύομαι να περιγράψω το σοκ που ένιωσα όταν είδα τις πρώτες εικόνες των κίτρινων γιλέκων. Έβλεπα, στις φωτογραφίες που συνόδευαν τα άρθρα, σώματα που δεν εμφανίζονται στη δημόσια σφαίρα και στα μέσα ενημέρωσης σχεδόν ποτέ,

Σώματα που υποφέρουν, ρημαγμένα από τη δουλειά, την κούραση, την πείνα, τη διαρκή ταπείνωση των εξουσιαστών προς τους εξουσιαζόμενους, τον κοινωνικό και γεωγραφικό αποκλεισμό, έβλεπα κουρασμένα σώματα, κουρασμένα χέρια, τσακισμένες πλάτες, εξαντλημένα βλέμματα.

Ο λόγος της αναστάτωσής μου, ήταν ασφαλώς η απέχθειά μου για την κοινωνική βία και τις ανισότητες αλλά και, ίσως πρωτίστως, γιατί αυτά τα σώματα που έβλεπα στις φωτογραφίες έμοιαζαν με το σώμα του πατέρα μου, του αδερφού μου, της θείας μου..

Έμοιαζαν με τα σώματα της οικογένειάς μου, των κατοίκων του χωριού όπου πέρασα την παιδική μου ηλικία, των ανθρώπων με την κατεστραμμένη υγεία από τη φτώχεια και την εξαθλίωση, οι οποίοι επαναλάμβαναν πάντα, κάθε μέρα της παιδικής μου ηλικίας ακριβώς αυτό : «εμείς δεν μετράμε για κανένα, κανείς δεν μιλάει για εμάς».

Εξ’ ου και το ότι ένιωσα να με αφορά προσωπικά η περιφρόνηση και η βία της αστικής τάξης που αμέσως ρίχτηκε με μανία ενάντια στο κίνημα. Γιατί, μέσα μου, για μένα, όποιος προσέβαλε ένα κίτρινο γιλέκο προσέβαλε τον πατέρα μου.

Αμέσως, από τη στιγμή που γεννήθηκε αυτό το κίνημα, είδαμε στα ΜΜΕ «ειδικούς» και «πολιτικούς» να μειώνουν, να καταδικάζουν, να κοροϊδεύουν τα κίτρινα γιλέκα και την εξέγερση που ενσαρκώνουν.

Έβλεπα στα κοινωνικά δίκτυα τις λέξεις «βάρβαροι», «ανόητοι», «χωριάτες», «ανεύθυνοι». Τα ΜΜΕ μιλούσαν για τη γκρίνια των κίτρινων γιλέκων : τα λαϊκά στρώματα δεν εξεγείρονται, όχι. Μουγκρίζουν σαν ζώα.

Άκουγα για τη «βία αυτού του κινήματος» όταν καιγόταν ένα αυτοκίνητο ή έσπαγε μια τζαμαρία, όταν ένα άγαλμα υπέστη φθορές.

Συνηθισμένο φαινόμενο διαφοροποιημένης αντίληψης της βίας : ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου και των μέσων ενημέρωσης θα ήθελε να πιστέψουμε πως η βία, δεν είναι τα χιλιάδες σώματα που η πολιτική κατέστρεψε και οδήγησε στην εξαθλίωση αλλά μερικά καμένα αυτοκίνητα.

Πρέπει πραγματικά να μην έχεις γνωρίσει ποτέ τη δυστυχία για να μπορείς να σκέφτεσαι ότι ένα γκράφιτι σε ένα ιστορικό μνημείο είναι πιο σημαντικό από το να μην μπορείς να έχεις υγειονομική περίθαλψη, να ζήσεις, να τραφείς, να θρέψεις την οικογένειά σου.

Τα κίτρινα γιλέκα μιλάνε για την πείνα, την επισφάλεια, τη ζωή και το θάνατο. Οι «πολιτικοί» και κάποιοι δημοσιογράφοι απαντούν: «τα σύμβολα της δημοκρατίας μας υπέστησαν φθορές». Μα για ποιό πράγμα μιλάνε αυτοί οι άνθρωποι; Πώς τολμούν; από που έχουν έρθει;;

Τα μέσα ενημέρωσης μιλούν επίσης για ρατσισμό και ομοφοβία από την πλευρά των κίτρινων γιλέκων. Ποιόν κοροϊδεύουν; Δεν θέλω να μιλήσω για τα βιβλία μου, αλλά είναι ενδιαφέρον να σημειώσω ότι κάθε φορά που δημοσίευσα ένα μυθιστόρημα, με κατηγόρησαν ότι στιγματίζω τη φτωχή και αγροτική Γαλλία ακριβώς επειδή ανέφερα την ύπαρξη ομοφοβίας και ρατσισμού στο χωριό που πέρασα την παιδική μου ηλικία. Δημοσιογράφοι που δεν είχαν κάνει ποτέ τίποτα για τα λαϊκά στρώματα αγανακτούσαν και άρχισαν ξαφνικά να παριστάνουν τους υπερασπιστές των λαϊκών τάξεων.

Για τους εξουσιαστές, τα λαϊκά στρώματα αντιπροσωπεύουν την κατεξοχήν τάξη- αντικείμενο, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Pierre Bourdieu· αντικείμενο που διαμορφώνεται ανάλογα με το αφήγημα: Καλοί αυθεντικοί φτωχοί τη μια μέρα, ρατσιστές και ομοφοβικοί την επόμενη.

Και στις δύο περιπτώσεις, η υφέρπουσα βούληση είναι η ίδια: να εμποδίσουν την ξαφνική εμφάνιση του λόγου των λαϊκών στρωμάτων για τα λαϊκά στρώματα. Τι κι αν χρειαστεί να πέσουν σε αντιφάσεις; Το σημαντικό γι’ αυτούς είναι ότι τα λαϊκά στρώματα πρέπει να σωπάσουν.

Ασφαλώς και υπήρξαν ομοφοβικές και ρατσιστικές εκφράσεις και χειρονομίες στους κόλπους των κίτρινων γιλέκων, αλλά από πότε αυτά τα μέσα ενημέρωσης και αυτοί οι «πολιτικοί» νοιάζονται για το ρατσισμό και την ομοφοβία; Από πότε;

Τι έκαναν κατά του ρατσισμού; Χρησιμοποιούν τη δύναμη που έχουν για να μιλήσουν για τον Ανταμά Τραορέ και την Επιτροπή Ανταμά; Μιλάνε ποτέ για την αστυνομική βία που υφίστανται κάθε μέρα οι Μαύροι και οι Άραβες στη Γαλλία;

Μήπως δεν έδωσαν βήμα στην Φριζίντ Μπαρντό και τον Επίσκοπο -Δεν-θυμάμαι-ποιόν την περίοδο της έξαρσης του κινήματος «γάμος για όλους» και, κάνοντας αυτό, δεν εισήγαγαν και δεν κανονικοποίησαν; την ομοφοβία στα τηλεοπτικά πλατό;

Τη στιγμή που οι κυρίαρχες τάξεις και ορισμένα μέσα μιλούν για ομοφοβία και ρατσισμό μέσα στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων, δεν μιλούν ούτε για ομοφοβία ούτε για ρατσισμό. Λένε: «Φτωχοί, σκάστε!»

Άλλωστε, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων παραμένει ένα κίνημα υπό κατασκευή, η γλώσσα του δεν έχει ακόμα καθοριστεί : εάν υπάρχει ομοφοβία ή ρατσισμός μέσα στα κίτρινα γιλέκα, είναι δική μας ευθύνη να μετασχηματίσουμε αυτή τη γλώσσα.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να πεις: «υποφέρω» : ένα κοινωνικό κίνημα είναι ακριβώς η στιγμή εκείνη που δίνεται η δυνατότητα σε αυτούς που υποφέρουν να σταματήσουν να λένε :«υποφέρω εξ’ αιτίας της μετανάστευσης και της γειτόνισσας μου που παίρνει κοινωνικά επιδόματα» αλλά, «υποφέρω εξαιτίας αυτών που κυβερνούν. Υποφέρω λόγω του ταξικού συστήματος, λόγω του Emmanuel Macron και του Εντουάρ Φιλίπ.» Το κοινωνικό κίνημα είναι μια στιγμή ανατροπής της γλώσσας, μια στιγμή που οι παλιοί γλωσσικοί κώδικες μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση.

Αυτό συμβαίνει σήμερα: εδώ και κάποιες μέρες παρατηρούμε μια αναδιατύπωση του λεξιλογίου των κίτρινων γιλέκων. Στην αρχή ακούγαμε μόνο να μιλάνε για τα καύσιμα, και μερικές φορές εμφανίζονταν δυσάρεστες λέξεις, όπως «επιδοματίες». Πλέον ακούμε τις λέξεις ανισότητες, αύξηση των μισθών, αδικίες.

Αυτό το κίνημα πρέπει να συνεχιστεί, διότι ενσαρκώνει κάτι δίκαιο, επείγον, βαθιά ριζοσπαστικό, διότι πρόσωπα και φωνές που συνήθως είναι καταδικασμένα στην αφάνεια γίνονται επιτέλους ορατά και ακουστά.

Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος: Το βλέπουμε, τα κίτρινα γιλέκα αντιπροσωπεύουν κάποιο είδος τεστ Ρόρσαχ για ένα μεγάλο μέρος της αστικής τάξης · τους αναγκάζουν να εκφράσουν την ταξική τους περιφρόνηση και βία που συνήθως εκφράζουν μόνο με πλάγιο τρόπο, αυτή την περιφρόνηση που κατέστρεψε τόσες ζωές γύρω μου, που συνεχίζει να καταστρέφει, και όλο και περισσότερο, αυτή την περιφρόνηση που φιμώνει και με παραλύει σε σημείο να μην καταφέρνω να γράψω το κείμενο που θα ήθελα να γράψω, να εκφράσω αυτό που θα ήθελα να εκφράσω .

Αλλά πρέπει να κερδίσουμε: Είμαστε πολλές και πολλοί που θεωρούμε ότι δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε άλλη μια ήττα για την αριστερά, και συνεπώς για όσες και όσους υποφέρουν.

*Ο Edouard Louis είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ας τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ»

(ΠΗΓΗ:  https://www.koutipandoras.gr/article/o-edouard-louis-gia-kinima-ton-kitrinon-gilekon  )

Page 2 of 516
1 2 3 4 516