Νταλάρας: Να ποτίζετε το “αριστερό” δεντράκι που έχετε μέσα σας, ακόμα και οι δεξιοί

Καλεσμένος στην εκπομπή “Ένα Μύθο θα σας πω” στον News247 στους 88,6 ήταν ο Γιώργος Νταλάρας. Μίλησε για τη Δεξιά, για την έμπνευση στη δημιουργία των τραγουδιών του, τη συναυλία που θα δώσει στο Ηρώδειο, τη Σμύρνη και άλλα πολλά.

Μίλησε για τη Δεξιά, την Αριστερά, για την έμπνευση στη δημιουργία των τραγουδιών του, τη συναυλία που θα δώσει στο Ηρώδειο, τη Σμύρνη και άλλα πολλά.

Η δεξιά διαχρονικά πολέμησε και βασάνισε τα καλύτερα “κομμάτια” του ελληνισμού

“Ποτέ δεν θα ξεχάσω ότι όλες αυτές τις δεκαετίες η λεγόμενη δεξιά βασάνισε, φυλάκισε, χτύπησε έως και σκότωσε τα καλύτερα κομμάτια του ελληνισμού, μερικά από τα καλύτερα μυαλά της χωράςμας πχ Θεοδωράκης , Ρίτσος, Αναγνωστάκης, Λειβαδίτης.. Θέλετε κι άλλους;

Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ και όχι επειδή έχω το συναίσθημα της εκδίκησης. Η εκδίκηση στάζει μίσος.

Αυτό που έχω εγώ είναι μία ορθολογική σκέψη σύγκρισης. Πια δεν έχουμε πυξίδα, δεν έχουμε μπούσουλα. Έχει μείνει μόνο η τσέπη του καθενός και χάσαμε το συλλογικό, το εμείς. Μαζί με το “εμείς” χάθηκε και η πατρίδα.”

“Είχα κρυφό καημό να γίνω καλύτερος άνθρωπος

“Μπήκα στη δουλειά πολύ μικρός. Δίχως γνώσεις, μόρφωση, εφόδια. Δεν είχα πάει σχολείο, από 7 χρονών δούλευα. Είχα γίνει τόσο καλός “μουτζουράκος” που μου φαινόταν περίεργο να σπουδάσω.

Εμένα μου έλειψε η γνώση, η υψηλή μόρφωση που πάντα ζήλευα, με την καλή έννοια εννοείται.

Είχα όμως έναν κρυφό καημό: ήθελα να γίνω καλός άνθρωπος και γι’ αυτό παρατηρούσα και επιδίωκα να βρίσκομαι κοντά σε όσους θεωρούσα καλύτερους. ”

News 24/7 στους 88,6: Ο Γιώργος Νταλάρας καλεσμένος στον Ηλία Μπενέτο
News 24/7 στους 88,6: Ο Γιώργος Νταλάρας καλεσμένος στον Ηλία Μπενέτο

“Δεν μπορώ να σηκώσω όπλο σε συμπατριώτη μου”- Η έμπνευση του Νταλάρα

“Έμπνευση για τη ζωή και τα τραγούδια μου ήταν ο θείος μου που στάθηκε κοντά μου αφού έχασα πατέρα σε ηλικία δύο ετών.

Ο θείος μου λοιπόν ήρθε με τη μητέρα μου από τη Σμύρνη, έχοντας χάσει εκεί τους γονείς τους Αυτός μου μίλησε για τη Μικρά Ασία και έμαθα ποιοι είμαστε και από πού προερχόμαστε.

Ο θείος μου λοιπόν όταν έγινε η συμφωνία της Βάρκιζας έφυγε για να μην αναγκαστεί να πυροβολήσει συμπατριώτες του.

Ακολούθησα τη δική του λογική λοιπόν στη ζωή μου.”

“Σμύρνη”, Ηρώδειο συναυλία 19 Ιουνίου

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιώργος Νταλάρας παρουσιάζει δύο συναυλίες με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Σμύρνης υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Hakan Sensoy, την Τετάρτη 19 και την Πέμπτη 20 Ιουνίου στο Ηρώδειο.

Η συναυλία έχει να κάνει με την αδερφοποίηση των δύο πόλεων: Σμύρνης και Νέας Σμύρνης.

“Η Τουρκία πια είναι μία μεγάλη χώρα, τα παράλιά της σφύζουν από ζωή, οι πόλεις έχουν πολλαπλασιαστεί, καραβάκια πηγαινοέρχονται από τη χώρα μας στην Τουρκία και αντίστροφα.

Από την άλλη όμως έχουμε την κυβερνητική αντίληψη, τα 6 μίλια που μπορεί να γίνουν 12, την επιθετικότητα της Τουρκίας, τις παραβιάσεις. Έχουμε μία ιδιότυπη συμβίωση που κρατάει 80 χρόνια.

Το πικρό σημείο της ιστορίας είναι το σημείο της καταστροφής και του τρόπου με τον οποίο έγινε ο διωγμός.

Αυτό το κύμα του Αιγαίου μας ενώνει με την Τουρκία και δεν θα έπρεπε να έχουμε αυτές τις τριβές, τις τριβές για το συμφέρον. Τριβές που έρχονται από μία φοβία.

Εγώ είμαι παιδί από γονείς που γεννήθηκαν στη Σμύρνη και δεν φοβάμαι τίποτα και κανέναν. Δεν φοβάμαι τον Τούρκο, τον Κινέζο, τον Αμερικάνο ούτε τον Ρώσο. Μόνο τη σκιά μου φοβάμαι.

Για όσους μισούνε τους Τούρκους θα πω το εξής: Ο κόσμος αλλάζει και πρέπει να αλλάξουμε μαζί του. Η εκδίκηση είναι γεμάτη μίσος. Το μίσος φέρνει βία. Η βία πολλαπλασιάζει τη βία. Δεν έχουμε πολύ χρόνο, αν αφήσουμε αυτό το σεντόνι να μας καλύψει θα γίνουμε Συρία, Ιράκ, θα γίνουμε χώρες κατεστραμμένες και θα χρειαστούμε πολλά χρόνια για να ορθοποδήσουμε. Είμαστε μία χώρα με πολλά προτερήματα αλλά δεν έχουμε καθόλου οργανωμένη σκέψη και έχουμε χάσει το Μαζί.”

Για την Αριστερά

Η Αριστερά είναι μία μεγάλη δύναμη με ιστορία που αφορά όλους τους ανθρώπους. Χωρίς την αριστερά δεν θα υπήρχαν τα εργασιακά δικαιώματα, οι κοινωνικές μέριμνες κλπ.

Η Αριστερά είναι μία ιδέα που πρέπει να αφορά όλους τους Έλληνες. Η Αριστερή σκέψη μπορεί να υπάρξει και σε Δεξιούς.

Αυτό που θα ήθελα να πω κλείνοντας είναι, οι Δεξιοί που έχουν μία συνείδηση, να ποτίζουν το αριστερό δεντράκι που φυτρώνει μέσα τους.”

(ΠΗΓΗ : https://www.news247.gr/radiofono247/ntalaras-na-potizete-to-aristero-dentraki-poy-echete-mesa-sas-akoma-kai-oi-dexioi.7461287.html  )

Στο Βιετνάμ παλεύουν ακόμα με τον Πορτοκαλί Παράγοντα

Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, ο πρώην μαχητής των Βιετκόνγκ Nguyen Van Bat απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις από αυτά υποφέρουν από απώλεια μνήμης, όπως και αυτός. Η μεγαλύτερη κόρη του, η Nguyen Thanh, περνάει το μεγαλύτερο μέρος της μέρας της στο κρεβάτι, κοιτάζοντας το κενό.

Ο 69χρονος Nguyen Van Bat και η οικογένειά του ζουν σε μια παράγκα στην πόλη Bien Hoa. Εκεί τους συνάντησε το γερμανικό περιοδικό Spiegel.

Κυκλοφορεί ξυπόλυτος και το σχέδιο του πουκάμισου του έχει ξεθωριάσει. Το σπίτι έχει ποτίσει από μια ελαφριά μυρωδιά λυμάτων και τα ρούχα κρέμονται σε σακούλες σκουπιδιών πάνω από τα αυτοσχέδια κρεβάτια. Η οικογένεια δεν είναι σε θέση να αγοράσει ντουλάπες. Πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά τους που έχουν ειδικές ανάγκες.

Οι ενισχύσεις που λαμβάνουν από το κράτος είναι ελάχιστες. Τα προβλήματα μνήμης είναι αποτέλεσμα ενός γενετικού προβλήματος, που πολλές έρευνες το έχουν συνδέσει με τον Πορτοκαλί Παράγοντα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, οι ΗΠΑ ψέκασαν με περισσότερα από 45 εκατομμύρια λίτρα της φυτοκτόνου και αποφυλλωτικής ουσίας τα γη της χώρας, επιπλέον των 27 εκατομμυρίων λίτρων άλλων ζιζανιοκτόνων που έριξαν. Στόχος ήταν κυρίως τα δάση του νοτιοανατολικού τμήματος του Βιετνάμ κοντά στα σύνορα με τη Καμπότζη, όπου είχε σταλεί και ο Nguyen Van Bat.

Έχοντας πάρει το όνομά της από τις πορτοκαλί ετικέτες στα βαρέλια που φυλασσόταν, η τοξίνη χρησιμοποιήθηκε για να αποψιλωθεί η ζούγκλα που παρείχε στους στρατιώτες των Βιετκόνγκ καταφύγιο και τροφή. Ο Πορτοκαλί Παράγοντας έπεσε στο έδαφος και πέρασε στα υπόγεια ύδατα και από εκεί στα τρόφιμα. Τόσα χρόνια μετά η παρουσία του είναι ακόμη αισθητή.

Εκείνοι που εκτέθηκαν στον Πορτοκαλί Παράγοντα είναι τρεις φορές πιο πιθανό να φέρουν στη ζωή παιδιά με αναπηρία, με παραμορφώσεις που ενδεχομένως θα συνεχιστούν για έξι έως δώδεκα γενεές ακόμα.

Το να γεννιέται κάποιος με αναπηρία στο Βιετνάμ συνήθως συνεπάγεται μια ζωή φτώχειας. Η κυβέρνηση του Ανόι παρέχει από καθόλου έως πενιχρά επιδόματα βοηθείας και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει αναλάβει μέχρι σήμερα την ευθύνη για τα 3 εκατομμύρια θύματα του πολέμου στο Βιετνάμ.

Μόλις τώρα, 44 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, κάτι δείχνει να αλλάζει. Οι ΗΠΑ δήλωσαν πρόθυμες να συνεργαστούν με το Βιετνάμ, όχι τόσο γιατί τους έπιασε ο πόνος, αλλά περισσότερο γιατί δεν θέλουν η χώρα να τεθεί υπό την κυριαρχία της αντίπαλης υπερδύναμης, της Κίνας.

Σε μία πρώτη κίνηση, οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί ότι θα εκκαθαρίσουν την στρατιωτική βάση Bien Hoa, στην οποία αποθηκεύονταν τα βαρέλια με τον πορτοκαλί Παράγοντα και όπου οι τιμές της διοξίνης είναι μέχρι και 1.000 φορές υψηλότερες από τις διεθνώς αποδεκτές. Φιλοδοξούν ότι ο χώρος θα είναι απολύτως ασφαλής μέσα σε 10 χρόνια από τώρα. Επιπλέον, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να ενισχύσουν τα θύματα του χημικού τους πολέμου με οικονομικές αποζημιώσεις.

«Το γεγονός ότι δύο πρώην εχθροί συνεργάζονται τώρα σε ένα τέτοιο περίπλοκο καθήκον είναι μια ιστορική στιγμή», δήλωσε ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Βιετνάμ Daniel Kritenbrink σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στα τέλη Απριλίου, ανακοινώνοντας τα αμερικανικά σχέδια. Ωστόσο, μερικοί από αυτούς που επηρεάζονται μέχρι και σήμερα από τα αμερικανικά πεπραγμένα στη χώρα τους έχουν διαφορετική άποψη.

Στο γήπεδο του Bien Hoa, μόλις λίγα χιλιόμετρα από την καλύβα του Nguyen Van Bat, το Spiegel συναντά τον 39χρονο Nguyen Kien, να δένει τα παραμορφωμένα του μέλη σε ένα αναπηρικό ποδήλατο. Προπονείται για τα περιφερειακά πρωταθλήματα. Το χρηματικό έπαθλο θα είναι πολύτιμο για αυτόν αν τα καταφέρει και κερδίσει. Μέχρι στιγμής, το ρεκόρ του στα 100 μέτρα είναι τα 18 δευτερόλεπτα. Μερικοί από τους αντιπάλους του μπορούν να τα κάνουν σε 17,5, αλλά έχουν και καλύτερα αναπηρικά αμαξίδια που είναι έως και 10 φορές πιο ακριβά από το δικό του. Αλλά ελπίζει να τους νικήσει ούτως ή άλλως.

Ολόκληρη η ζωή του έχει υπάρξει ένας άνισος ανταγωνισμός. Κάθε μήνα, παίρνει ένα αναπηρικό βοήθημα της τάξης των 57 ευρώ από τη βιετναμέζικη κυβέρνηση, που αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο του μέσου μισθού στη χώρα. Επιπλέον, κερδίζει λίγο επιπλέον χρήματα με την πώληση λαχείων, την καλύτερη δουλειά που έχει καταφέρει να βρει. Η αναπηρία του είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο δεν πήγε ποτέ στο σχολείο και δεν μπορεί να διαβάσει.

Οι μηροί του είναι γεμάτοι ουλές ουλές που του άφησε μια αποτυχημένη επέμβαση το 1982. Όταν ήταν τριών ετών, οι γιατροί προσπάθησαν να ισιώσουν τα πόδια του, αλλά απέτυχαν – και το τρυφερό, εύθραυστο αγόρι με τον καμπυλωτό κορμό και τα στριμμένα πόδια παρέμεινε ανάπηρος ενώ έγινε παράλληλα μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τη μητέρα του Vú και τον βετεράνο πατέρα του Mai.

Όταν ήταν 5 χρονών, ο Αμερικανός ερευνητής Richard Albanese της Σχολής Αεροδιαστημικής Ιατρικής της Πολεμικής Αεροπορίας ανακάλυψε ότι οι Αμερικανοί βετεράνοι του πολέμου του Βιετνάμ που είχαν εκτεθεί στον Πορτοκαλί Παράγοντα είχαν πολλές πιθανότητες να γεννήσουν παιδιά με αναπηρίες. Οι ανώτεροι του αρχικά αρνήθηκαν να δημοσιοποιήσουν την έκθεσή του, κάτι που τελικά έγινε λίγο πριν από τα ένατα γενέθλια του Nguyen Kien κι έπειτα από πιέσεις από το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, θα χρειαζόταν περισσότερο από μια δεκαετία, μέχρι το 1996 ώστε η κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναγνωρίσει διάφορα ελαττώματα της σπονδυλικής στήλης ως άμεση συνέπεια της έκθεσης στο θανατηφόρο χημικό. Τότε μόνο Αμερικανοί βετεράνοι και οι οικογένειές τους έλαβαν αποζημιώσεις και προνόμια. Η Βιετναμέζικη Ένωση Θυμάτων του Πορτοκαλί Παράγοντα (VAVA) μήνυσε τότε την Dow Chemical και την Monsanto, που ήταν οι εταιρείες – παραγωγής του αλλά ένα δικαστήριο απέρριψε την αγωγή, αποφασίζοντας ότι ο Πορτοκαλί Παράγοντας δεν ήταν απαγορευμένη τοξίνη την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ.

Το 2003, ο Nguyen Kien κέρδισε δύο αργυρά μετάλλια σε αθλητικούς διαγωνισμούς. Οι φωτογραφίες απεικονίζουν τον Nguyen Kien, να ακτινοβολεί με το μετάλλιο του, καθώς σηκώνει το χέρι του. Δεν χαίρεται τόσο για τη νίκη, όσο για την ευκαιρία που κέρδισε για μια καλύτερη ζωή. Από το 2005, έχει λάβει ένα μπόνους 120 ευρώ το μήνα από το υπουργείο Πολιτισμού του Βιετνάμ για τα αθλητικά του επιτεύγματα. Και μια στο τόσο βγάζει και κάποια εξτρά χρήματα, σημειώνοντας νίκες σε μικρούς αγώνες.

Τρεις μήνες πριν, ο Nguyen Kien παντρεύτηκε. Θα ήθελε να αποκτήσει παιδιά με τη γυναίκα του, αλλά δεν είναι σίγουρος αν θέλει να το ρισκάρει.

Όπως σημειώνει το γερμανικό περιοδικό, σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στατιστικά, το βιετναμέζικο κράτος χορήγησε το 2014 επιδόματα αναπηρίας σε περίπου 286.000 βετεράνους πολέμου και τους απογόνους τους, με τη μέση αποζημίωση να ισοδυναμεί με 60 ευρώ το μήνα. Τα 465.000 θύματα του Πορτοκαλί Παράγοντα που δεν που δεν έλαβαν μέρος στον πόλεμο και τα παιδιά τους, παίρνουν πολύ λιγότερα χρήματα όμως.

Η ζωή αυτών των ανθρώπων τείνει εξαρτάται από σποραδικά βοηθήματα από μεγάλους οργανισμούς, όπως π.χ. ο Ερυθρός Σταυρός. ο Ερυθρός Σταυρός και στην πλειοψηφία τους ζουν στη δίνη της φτώχειας. Είναι πολύ συχνό δε φαινόμενο οι γονείς να αφήνουν τα παραμορφωμένα μωρά τους στις αυλές των ορφανοτροφείων, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να τα φροντίσουν.

Στην οικογένεια του Nguyen Van Bat, μόνο αυτός και η κόρη που πάσχει από σοβαρή αναπηρία λαμβάνουν κρατικά επιδόματα. Οι άλλες τρεις κόρες του εργάζονται σε ένα εργοστάσιο όπου δεν επηρεάζει τη δουλειά τους το ότι συχνά ξεχνούν πράγματα. Ελπίζει ότι θα παντρευτούν ώστε να αναλάβει κάποιος άλλος άνδρας τη φροντίδα τους, αλλά μέχρι στιγμής, μόνο η μεγαλύτερη που έχει και το μικρότερο πρόβλημα, παντρεύτηκε. Η ίδια και ο σύζυγός της απέκτησαν δύο παιδιά. Και ήταν ένα βαρύ πλήγμα για την οικογένεια όταν τα κορίτσια εμφάνισαν επίσης σημάδια της ίδιας βλάβης στον εγκέφαλό με αυτή που έχει η μητέρα και ο παππούς τους.

Όταν τον ρωτάνε αν αισθάνεται ότι έχει αφεθεί στη μνήμη του από το κράτος, αποφεύγει να απαντήσει: «Ένας στρατιώτης υπομένει πάντα τη μοίρα του», είναι το μόνο που λέει.

Ο Nguyen Van Bat, φυσικά, άκουσε για τα αμερικανικά σχέδια, δεν πιστεύει όμως ότι η οικογένειά του θα ωφεληθεί από αυτά. Τουλάχιστον χαίρεται που θα καθαρίσει η παλιά του βάση και ελπίζει ότι δεν θα υπάρξουν περισσότερες οικογένειες που θα υποστούν τις αναπηρίες από τις οποίες υποφέρει η δική του. Ακόμη κι αν τα δικά του εγγόνια δεν το γλίτωσαν…

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/kosmos/sto-bietnam-paleyoyn-akoma-me-ton-portokali-paragonta  )

Για πόσο ακόμα θα σε «σώζει» το έργο σου;

Πόσα «τοτέμ» αντέχουμε ακόμα;

Αντρέας Βάγιας
Η χθεσινή συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο Πρώτο Θέμα και τον Δημήτρη Δανίκα και κυρίως οι χαρακτηρισμοί του δημόσιου λόγου του δημιούργησε από γέλιο σε αυτούς που εκτιμούν το πόσο «αυθόρμητα» και «έξω απ’ τα δόντια μιλούσε πάντα» – αλλά και πάρα πολύ έντονη δυσφορία σε όσες και όσους εντόπισαν σεξισμό και ματσίλα στο ύφος του.

Τελικά όμως, η συνέντευξη έρχεται να λειτουργήσει ως ένα ακόμα παράδειγμα μιας συζήτησης που φαίνεται ότι ανοίγει όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό και έχει να κάνει με τον δημιουργό και το έργο του αλλά και τον δημόσιο λόγο που εκφέρει.

Εδώ και χρόνια είναι συχνότερα τα παραδείγματα δημιουργών που προκαλούν την αίσθηση σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ότι ο λόγος τους και οι θέσεις τους σχεδόν ακυρώνουν την καλλιτεχνική στάση και θέση που πολύς κόσμος θεωρούσε ότι θα είχαν.

Χωρίς να έχουν σημασία απαραίτητα τα ονόματα και τα πρόσωπα ως τέτοιες περιπτώσεις έχουν λειτουργήσει για παράδειγμα ο Μίκης Θεοδωράκης και η Αφροδίτη Μάνου με την παρουσία και το λόγο τους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι ύμνοι του στις μαζώξεις του ΣΚΑΪ που δήθεν «όλοι μαζί μπορούμε» και σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο με τη πτυχή του σεξισμού αυτή τη φορά, η συνέντευξη του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Ποια η θέση όμως του αποδέκτη του καλλιτεχνικού έργου, όταν το έχει  αγαπήσει αλλά νιώθει ότι ο δημιουργός τον προδίδει και κλωτσάει ακόμα και το ίδιο του το έργο μέσα από αυτές τις δημόσιες παρουσίες όπου η αισθητική και ο πολιτικός πολιτισμός που απορρέει δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με ό,τι για χρόνια ήταν συνδεδεμένος;

Φυσικά η δυσκολία έγκειται, όταν δεν υπάρχει αποκλειστικά η μονοσήμαντη και ειλικρινής – για κάποιους – απάντηση, ότι απορρίπτω και τα δύο – τον δημιουργό και το έργο – ταυτόχρονα. Κι αυτό γιατί πολύ συχνά η τέχνη καταφέρει να σε καθορίσει, να φτιάξει προσωπικές αναφορές, να διαμορφώσει το αξιακό σου πλαίσιο και την αισθητική σου, να σου δημιουργήσει ερωτήματα και να σου απαντήσεις για την ίδια τη ζωή σου.

Καμιά φορά χρησιμοποιώ ένα χαρακτηριστικό προσωπικό παράδειγμα για να περιγράψω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό το παραπάνω σχήμα.

2000. Στις αίθουσες, τα «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη. Με την τότε παρέα δεν καταφέραμε να συγχρονιστούμε. Έφυγα συγκλονισμένος κι ακόμα ξέρω την ταινία απ’ έξω, διαλόγους και σκηνές.

Από τότε μέχρι και σήμερα, για τους προσωπικούς αισθητικούς μου λόγους, η ταινία αυτή είναι για μένα αυτή η αναφορά, το μοίρασμα που λειτουργεί προσωπικά και λειτουργικά ταυτόχρονα.

Την ίδια ώρα φυσικά που ανοίγει την τεράστια παγίδα να θεωρηθεί ο δημιουργός ως συνέχεια του έργου του. Για χρόνια, πιο πιτσιρικάς, προσπαθούσα να καταλάβω πώς γίνεται ο δημιουργός του συγκεκριμένου φιλμ, οι επιλογές και η δημόσια παρουσία του να είναι τόσο ασύμβατη με τον πρωταγωνιστή όπου και ο ίδιος ενσάρκωνε μάλιστα. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορείς να κάνεις παρέα με τον Αντώνη Σαμαρά!

Και τελικά σε αυτό το σημείο ήταν που συνειδητοποίησα, όχι για να χαρίσω κανένα απολύτως άλλοθι, αλλά γιατί κάπως έτσι θεωρώ ότι δουλεύει η σχέση μεταξύ έργου και δημιουργού…ότι δηλαδή αυτά τα δύο είναι όντως άσχετα μεταξύ τους. Ότι κυρίως το έργο δεν ανήκει στο δημιουργό όταν φεύγει από αυτόν.

Αν εξαιρέσεις τις περιπτώσεις της στρατευμένης τέχνης όπου εκεί το δημιούργημα αποτελεί όντως συνέχεια της στάσης του δημιουργού, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις καλλιτεχνικής δημιουργίας, ο καλλιτέχνης παρατηρεί, σκάβει, κόβει, πετάει και τελικά παρουσιάζει τον αφρό, την καλύτερη στιγμή της δημιουργίας του. Όχι όμως και της ύπαρξής του.

Γιατί μόλις φύγει από εκείνον, δεν του ανήκει.

Δεν υπάρχει απαραίτητα αυτή η ενοποίηση που θεωρούμε ότι σαν ευθύγραμμο τμήμα ξεκινάει από το δημιουργό και φτάνει στο έργο του.

Οι καλλιτέχνες λειτουργούν εμπνευσμένα και έχοντας «πάρει» από το γύρω τους, από τις καταβολές και ό,τι τους εμπνέει, ανασυνθέτουν, βάζουν τα φίλτρα και την αισθητική τους και ξανα-γεννάνε, δίνοντας πίσω κάτι που μέσα από μια σπειροειδή εξέλιξη είναι πλέον καινούριο.

Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει απαραίτητα λοιπόν με το γιατί ο τάδε καλλιτέχνης μας κάνει εντύπωση ότι εκφράζει μια ακραία συντηρητική άποψη που «δεν του το ΄χαμε» κιόλας, αλλά ότι η ίδια η κοινωνία του έχει φορέσει το μανδύα του αλάθητου τοτέμ που μάλιστα υπερασπίζεται μετά από την κάθε χυδαιότητα που  εκφέρει από καθωσπρεπισμό και σεβασμό.

Όταν αποφασίζεις να μιλήσεις δημόσια, για ζητήματα που άπτονται του δημόσιου λόγου και επιλέγεις να μιλήσεις σεξιστικά, φασιστικά και ρατσιστικά, δε θα σε σώσει το έργο σου.

Θα κριθείς γι’ αυτά ακριβώς που είπες, γιατί απευθύνεσαι σ’ ένα σύνολο που βράζει γι’ αυτά που τον καίνε, όπως ο λανθάνων σεξισμός που διαχέεται παντού, ο ρατσισμός των μικρών και μεγάλων στιγμών της καθημερινότητας ή ότι άλλο θεωρεί ότι του θίγεις.

Κι αυτό γιατί απευθύνεσαι σε αυτούς, που χωρίς αυτούς δε θα υπήρχες. Μια συνέντευξη σε ΜΜΕ ή η παρουσία σε δημόσιο χώρο δεν είναι παρουσίαση σε εκλεκτούς φίλους ή κολλητούς μουσικολόγους και κινηματογραφικούς κριτικούς οι οποίοι είτε σε αποδέχονται και σε κάνουν παρέα ή θεωρούν ότι έτσι θα κερδίσουν κάτι κολακεύοντάς σε, αλλά είναι μια παρουσίαση του τί πιστεύεις στ’ αλήθεια.

Κι όσο μια κοινωνία έχει ανάγκη και μπορεί να προχωρήσει από στιγμές της τέχνης, καθόλου, μα καθόλου δεν έχει ανάγκη από τα τοτέμ της.

Οι κοινωνίες προχωρούσαν πάντα μπροστά, με αναίδεια, θράσος και παιδικότητα. Όχι με δήθεν σεβασμό σε αυτά που δεν θα έπρεπε να «πειράξουν» ή να θίξουν.

Κι όσο δεν υπάρχει αυτή η κριτική, για το ότι ο τάδε ή η δείνα καλλιτέχνες λειτουργούν – ασχέτως απ’ το έργο τους – με τρόπο που επιτίθεται στις ανάγκες της κοινωνίας, τόσο οι σκοτεινές και συντηρητικές απόψεις θα κερδίζουν χώρο.

Και δεν είναι καν το «γήρας» που μπορεί να έρθει σαν άλλοθι, για να πεις ότι ο τάδε ή η δείνα ξαφνικά έχουν χάσει τη διασύνδεση με την κοινωνία ή η ηλικία τους συντηρητικοποίησε ή θόλωσε τη ματιά τους.

Κάπου εκεί λες που υπάρχει αυτή η διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το έργο από το δημιουργό. Αλλού είναι η «Παράγκα» κι αλλού ο Διονύσης Σαββόπουλος, αλλού τα τραγούδια της Αφροδίτης Μάνου κι αλλού η σημερινή πολιτική της συγκρότηση.

Αλλά κανέναν μα κανέναν δεν θα τους σώσει η δικαιολογία ότι είναι αυτοί που είναι, τα μεγάλα τοτέμ και άρα δικαιούνται να εκφράζουν αυτό που πιστεύουν και στη συνέχεια για δήθεν λόγους σεβασμού, αυτό να μένει αναπάντητο.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/gia-poso-akoma-tha-se-sozei-ergo-soy   )

Ακόμα κι ο Βέμπερ “αδειάζει” τον ΚυρΜητσοτάκη για την συμφωνία των Πρεσπών

Αν και μιλάει άπταιστα αγγλικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μάλλον δυσκολεύεται να εξηγήσει τη θέση του στους ευρωπαίους συμμάχους του

Τελευταίο «κρούσμα» ο υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν και επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο οποίο συσπειρώνεται η ΝΔ, Μάνφρεντ Βέμπερ, ο οποίος, μιλώντας στο euractiv.com, δήλωσε ότι όλοι συμφωνούν υπέρ της λύσης, στην εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες διαφωνία για το ονοματολογικό.

Διπλωματική ήταν η απάντηση του Βέμπερ όταν κλήθηκε να σχολιάσει τη στάση της Νέας Δημοκρατίας η οποία έχει ταχθεί κατά της συμφωνίας στο ελληνικό κοινοβούλιο.

«Επισήμως, η αντιπολίτευση δεν είναι απαραίτητη για την αποδοχή ενός συμβιβασμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντιτίθεται στην εξεύρεση συμβιβασμού», δήλωσε ο κ Βέμπερ, αναφέροντας ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει την ευθύνη για τη διαπραγμάτευση και την οριστικοποίηση της συμφωνίας.

Ποιος είναι ο Μάνφρεντ Βέμπερ

Ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και άρα εξ ορισμού το φαβορί για τη θέση αυτή.

Είναι μάλιστα ο υποψήφιος τον οποίο στήριξε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, στην εσωτερική διαδικασία για το χρίσμα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Ο Μάνφρεντ Βέμπερ δεν έχει κρύψει μάλιστα την αντιπάθειά του για τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση, και το καλοκαίρι του 2017 έκανε το απίθανο: υποσχέθηκε ότι η Γερμανία θα δώσει ελάφρυνση χρέους στην Ελλάδα, όμως “όχι σε αυτή την κυβέρνηση, αλλά σε μια άλλη κυβέρνηση”! Βέβαια, τελικά έπεσε έξω, γιατί την ελάφρυνση χρέους την πήρε αυτή η κυβέρνηση τελικά.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/olomonahos-pleon-o-mitsotakis-gia-tis-prespes-ton-adeiazei-akoma-kai-bemper  )

Σκεφτείτε πως τα πήρε στο κρανίο ακόμα και ο Μιχάλης Ιγνατίου

Γιατί θύμωσαν, αλήθεια, οι ανταποκριτές στην Αμερική«Το ρεπορτάζ δεν γίνεται από την Αθήνα συνάδελφοι, γίνεται από το ΔΝΤ, τελεία και παύλα» έγραψε χθες ο Μιχάλης Ιγνατίου από την Ουάσιγκτον.

Προφανώς άλλα θα ειπώθηκαν στο ΔΝΤ, εκεί που ήταν παρών ο Μιχάλης Ιγνατίου και άλλα θα δημοσίευσαν τα… αντικειμενικά ΜΜΕ στην Αθήνα.

Γράφει λοιπόν ο Ιγνατίου από τα γραφεία του ΔΝΤ«ΔΝΤ τέλος για την Ελλάδα: Οι αποφάσεις λαμβάνονται από Αθήνα και Βρυξέλλες λέει ο Ράις». Σε αντίστοιχο μήκος κύματος και η Λένα Αργύρη της ΕΡΤ που καθόταν δύο-τρεις καρέκλες πιο εκεί: «Θέμα των Ευρωπαίων κ της ελληνικής κυβέρνησης οι αποφάσεις για τα δημοσιονομικά λέει το ΔΝΤ, το Ταμείο δεν έχει πια πρόγραμμα η κάποια χρηματοδοτική συμφωνία με την Ελλάδα». Είναι και οι δύο εκλεκτοί συνάδελφοι, ήταν και στη συνέντευξη, όλα σωστά και όπως πρέπει.

Πώς το είδε όμως το Πρώτο Θέμα λόγου χάριν; Τίτλος«ΔΝΤ: Μειώστε τις συντάξεις και το αφορολόγητο, όπως έχει συμφωνηθεί». Κι έγραφε στο ρεπορτάζ«Να εφαρμοστούν κανονικά τα ήδη ψηφισμένα μέτρα για την περικοπή των συντάξεων από το 2019 και την κατάργηση του αφορολογήτου ορίου από το 2020 εξακολουθεί να ζητάει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όπως κατέστησε σαφές σήμερα ο εκπρόσωπός του, Τζέρι Ράις».

Πώς το είδαν τα ΝΕΑ«Επιμένει το ΔΝΤ: Μειώστε τις συντάξεις. “Η μεταρρύθμιση στις συντάξεις έχει συμφωνηθεί εδώ και καιρό”, δήλωσε ο Τζέρι Ράις».

Πάμε και στο Liberal του Θανάση Μαυρίδη. Ιδού ο δικός του τίτλος«ΔΝΤ: Μειώστε συντάξεις και αφορολόγητο». Ιδού και το ρεπορτάζ: «Ουσιαστικά, το ΔΝΤ επιμένει στη σημασία που έχει η Ελλάδα να εφαρμόσει τα μέτρα στα οποία έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση, για την περικοπή των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου ορίου».

Αλλα από την Αθήνα, άλλα από την Ουάσιγκτον. Λογικό είναι να θυμώσουν οι ανταποκριτές στην Αμερική.

Και ο Μιχάλης Ιγνατίου: «ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΤΖΕΡΙ ΡΑΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ (Ή ΔΕΝ ΕΧΕΙ) ΤΟ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ. ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ».
Και η Λένα Αργύρη«Το ρεπορτάζ για το ΔΝΤ γίνεται από την Ουάσιγκτον. Απόλυτα ακριβής η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου». 

Τόσο καλά γίνεται η δημοσιογραφία στην Ελλάδα που τα πήρε στο κρανίο ακόμα και ο ήπιος και χαμηλών τόνων Μιχάλης Ιγνατίου. Καταλαβαίνετε, έτσι, σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει…

(ΠΗΓΗ :  http://www.efsyn.gr/arthro/skefteite-pos-ta-pire-sto-kranio-akoma-kai-o-mihalis-ignatioy#disqus_thread  )

Ακόμα ένας πνιγμός στο Πόρτο Ράφτη!

Χωρίς τις αισθήσεις της ανασύρθηκε, πρωινές ώρες της Δευτερας (18/9), από τη θαλάσσια περιοχή παραλίας “Καλού Γυαλού” Πόρτο Ράφτη, 77χρονη.

Η άτυχη γυναίκα, διεκομίσθη με ασθενοφόρο όχημα του ΕΚΑΒ στο Κέντρο Υγείας Μαρκόπουλου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός της.

Από το Α’ Λιμενικό Τμήμα Μαρκόπουλου του Κεντρικού Λιμεναρχείου Ραφήνας που διενεργεί την προανάκριση, παραγγέλθηκε η διενέργεια νεκροψίας – νεκροτομής.

(ΠΗΓΗ : http://www.irafina.gr/akoma-enas-pnigmos-sto-porto-rafti/  )

ΠΟΣΟ ΑΙΜΑ ΑΚΟΜΑ?

Ανελέητο σφυροκόπημα και 250 άμαχοι νεκροί τις τελευταίες 48 ώρες στην Ανατολική Γούτα

Σε 250 ανέρχεται ο αριθμός των αμάχων που σκοτώθηκαν τις τελευταίες 48 ώρες στον ανταρτοκρατούμενο θύλακα της Ανατολικής Γούτας, ανατολικά της Δαμασκού, από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των συριακών καθεστωτικών δυνάμεων, στον πιο βαρύ απολογισμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων σε αντίστοιχο χρονικό διάστημα στην περιοχή έπειτα από μια χημική επίθεση το 2013, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, τουλάχιστον 106 άμαχοι σκοτώθηκαν σήμερα, 127 τη Δευτέρα και 17 την Κυριακή.

«Όσο συνεχίζεται η πολιορκία και οι βομβαρδισμοί, στην πραγματικότητα η περιοχή γίνεται μια θανατική ποινή για πολλά παιδιά», δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία ένας εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Save the Children, ο Άλουν Μακ Ντόναλντ.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ  http://www.topontiki.gr/article/260699/aneleito-sfyrokopima-kai-250-amahoi-nekroi-tis-teleytaies-48-ores-stin-anatoliki)