H αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944: Η δολοφονία από τους ναζί 200 Ελλήνων κομμουνιστών- Η αυτοθυσία Σουκατζίδη

…στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό»

Νίκος Καββαδίας: Federico Garcia Lorka

«Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθησαν. Ως αντίποινα διατάχτηκε:

Ο τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων. Υπό την εντύπωσιν κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος»

Εφημερίδα «Καθημερινή», 30 Απριλίου 1944

Σκοπευτήριο Καισαριανής, 1 Μαΐου 1944, ξημερώματα

Ο διοικητής του αποσπάσματος ήταν περισσότερο νευρικός από όσο θα έπρεπε. Όλο δίπλωνε και έβαζε στην τσέπη τού στρατιωτικού του πουκαμίσου ένα έγγραφο. Μετά το ξαναέβγαζε από την τσέπη του και το ξεδίπλωνε. Ήταν μια διαταγή που είχε λάβει λίγες ώρες πριν. Τη διάβαζε και την ξαναδιάβαζε. Δεν τον ενδιέφερε που θα έλεγε «πυρ» για να εκτελεστούν εν ψυχρώ 200 άνθρωποι. Ήταν υπάνθρωποι Έλληνες κομμουνιστές και το άξιζαν. Εκείνο που του πάγωνε το αίμα ήταν η υπογραφή στο κάτω μέρος του χαρτιού: «SS-Gruppenführer und Generalleutnant der Waffen-SS und Ordnungspolizei, Walter Schimana».

«Ελάτε, μην κοιμάστε, πάμε άλλη μια φορά. Σε λίγη ώρα έρχονται τα καμιόνια και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Λοιπόν, θα τους φέρουν σε αυτό τον χώρο και θα παραμείνουν. Θα τους φυλάνε οι τσολιάδες. Ύστερα εσείς οι πέντε θα διαλέγετε κάθε φορά 20 από δαύτους και θα τους φέρνετε εδώ μπροστά στον τοίχο. Με προσοχή, είναι κομμουνιστές και μπορεί να κάνουν καμιά τρέλα. Ακούτε; Μετά αναλαμβάνετε εσείς με το σύνθημά μου», είπε και έστρεψε το κεφάλι του στο εκτελεστικό απόσπασμα που είχε ήδη παραταχθεί μπροστά από ένα οπλοπολυβόλο ΜG 34 σε απόσταση οκτώ μέτρων από τον ανατολικό τοίχο.

«Οι επόμενοι 20 θα μεταφέρουν οι ίδιοι στα φορτηγά τους προηγούμενους 20 που θα είναι νεκροί και μετά θα παίρνουν εκείνοι θέση μπροστά από τον τοίχο», είπε και ξεδίπλωσε πάλι το χαρτί της διαταγής για να το διαβάσει.

Σε ελάχιστα λεπτά επρόκειτο να γραφτεί άλλη μια ναζιστική θηριωδία με τα μελανότερα χρώματα της Ιστορίας. Ο θόρυβος από τα 10 καμιόνια Opel Blitz, που ερχόντουσαν από το Χαϊδάρι και ήταν βαρυφορτωμένα με μελλοθάνατους, και που αγκομαχώντας ανέβαιναν από το Παγκράτι, άρχισε να ακούγεται όλο και πιο κοντά…

27 Απριλίου 1944, Μολάοι Λακωνίας προς Σπάρτη – Αμαξωτός δρόμος

Το καμπριολέ αυτοκίνητο με την κοκκινόμαυρη σημαία με τη σβάστικα πάνω από το αριστερό μπροστινό φτερό και το διακριτικό του Στρατηγού επάνω από το δεξί φτερό είχε πέσει το μισό στο όχι και τόσο βαθύ χαντάκι στην άκρη του δρόμου. Η πίσω αριστερή του ρόδα, που βρισκόταν στον αέρα, γυρνούσε ακόμη. Το αυτοκίνητο ήταν διάτρητο από σφαίρες, τόσο στις πόρτες όσο και στη μηχανή. Όσες σφαίρες είχαν περάσει μέσα στα δερμάτινα καθίσματα είχαν αφήσει μικρές μαύρες τρύπες που άχνιζαν ακόμη.

Μέσα στο αυτοκίνητο, ο οδηγός, ο συνοδηγός και στο πίσω κάθισμα ο υποστράτηγος της 41ης Μεραρχίας Οχυρών (Generalmajor) Φραντς Κρεχ μόλις είχαν αποχαιρετίσει τα εγκόσμια. Έξω από το αυτοκίνητο άλλος ένας Γερμανός στρατιώτης κοίταζε με αδειανό βλέμμα τον λακωνικό ουρανό.

«Σηκώστε τον οδηγό. Έτσι όπως έχει πέσει το κεφάλι του στο τιμόνι, η κόρνα ακούγεται μέχρι τα Γκαγκανιά, μη σου πω μέχρι τη Σπάρτη, και σε λίγο θα γεμίσουμε Γερμανούς». Ο ανθυπολοχαγός πεζικού του Ελληνικού Στρατού και νυν διμοιρίτης του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Μανώλης Σταθάκης έδωσε τη διαταγή καθώς έστριβε τσιγάρο με το ένα του χέρι και κατέβαινε μαζί με τους συντρόφους του από τον λόφο όπου είχαν στήσει την ενέδρα. Τα μούσια του είχαν μακρύνει και τα φυσεκλίκια ήταν περασμένα χιαστί στο στέρνο του. Η διμοιρία του μόλις είχε

Continue reading “H αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944: Η δολοφονία από τους ναζί 200 Ελλήνων κομμουνιστών- Η αυτοθυσία Σουκατζίδη”