Ποιοι υπονομεύουν τον Κώστα Καραμανλή – Υπόγειος πόλεμος στη ΝΔ

Οι μπηχτές που έγιναν γκρίνιες και μετά αιχμές – Η διακριτική πλην ξεκάθαρη στάση του πρώην πρωθυπουργού απέναντι στη συνωμοσιολογία

Τη στοχοποίηση του Κώστα Καραμανλή επιχειρούν σε κάθε ευκαιρία στελέχη που κατοικοεδρεύουν εντός αλλά και εκτός της Πειραιώς, επιχειρώντας σε κάθε ευκαιρία να τον εμπλέξουν σε σενάρια που έχουν να κάνουν με τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις που επικρατούν στη ΝΔ ή ακόμα να τον κατηγορήσουν για ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το Μαξίμου.

Του Σωτήρη Σταθόπουλου

Στόχος τους είναι να υπονομεύσουν τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος συνεχίζει να έχει ισχυρά ερείσματα στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς παράταξης αλλά και ευρεία αποδοχή σε άλλους πολιτικούς χώρους. Πίσω από τις επιθέσεις βρίσκονται κυρίως στελέχη που βρίσκονται κοντά στον Αντώνη Σαμαρά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τα οποία ξιφουλκούν εναντίον του πρώην πρωθυπουργού, για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά. Από κοντά τα στελέχη από το λεγόμενο εκσυγχρονιστικού μπλοκ, από τους υβριστές του Κώστα Καραμανλή, τα οποία φλερτάρουν τόσο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη όσο και με τον Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα.

Αποφεύγει τα σενάρια συνωμοσιολογίας

Ο ίδιος αποφεύγει να ασχοληθεί με τα σενάρια συνωμοσιολογίας, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει τα πρόσωπα που επιχειρούν να δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα σε βάρος του, διακινώντας πληροφορίες σε συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, έχει ξεκαθαρίσει προς κάθε κατεύθυνση πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματός του, παρά μόνο ο ίδιος και το γραφείο Τύπου του. Παράλληλα, διαχωρίζει τη θέση του από τη στάση που κρατούν στελέχη τα οποία είχαν συνεργαστεί μαζί του, εκτιμώντας πως ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του – άλλωστε έχουν ακολουθήσει αυτόνομη πολιτική πορεία. Ο Κώστας Καραμανλής, στα δέκα χρόνια που έχει αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος, δεν έχει δώσει καμία αφορμή που να προκαλέσει εσωκομματικό πρόβλημα, όπως έπραξαν άλλοι πρόεδροι της ΝΔ. Δίνει το «παρών» σε όλες τις κρίσιμες κοινοβουλευτικές μάχες, ενώ όποτε του ζητήθηκε «έβαλε πλάτη» με δημόσιες τοποθετήσεις του.

Ένα από τα πρόσωπα που είχαν συνεργαστεί στενά μαζί του, ο πρώην υπουργός Γιάννης Παπαθανασίου, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη «Νέα Σελίδα», υποστήριξε πως οι εξελίξεις έχουν δικαιώσει τον πρώην πρωθυπουργό. «Ο Κώστας Καραμανλής είναι ένα μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο και για την παράταξη και για τη χώρα. Είπε, όταν έπρεπε, τα πράγματα με το όνομά τους και οι εξελίξεις τον δικαίωσαν. Στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία σε κάθε εκλογική μάχη και παίρνει θέση στα σοβαρά θέματα. Όσοι εκτιμούν και σέβονται τον Καραμανλή αποφεύγουν να μιλήσουν εξ ονόματός του. Οι υπόλοιποι που το κάνουν, πιστεύω ότι το κάνουν μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουν ούτε ένα λεπτό χωρίς δημοσιότητα», είχε πει χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός και υποψήφιος στον Βόρειο Τομέα.

Το σύστημα Σαμαρά…

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς τα ηνία της ΝΔ, άρχισαν οι πρώτες μπηχτές εναντίον του Κώστα Καραμανλή, παρά το γεγονός ότι πολλά στελέχη που ήταν κοντά στον πρώην πρωθυπουργό επέλεξαν να στηρίξουν τον Μεσσήνιο πολιτικό στις εσωκομματικές εκλογές, κόντρα στην Ντόρα Μπακογιάννη. Τη σκυτάλη απέναντι στον Κώστα Καραμανλή πήρε στη συνέχεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, χολωμένος από το γεγονός ότι δεν τον έκανε υπουργό σε καμία από τις κυβερνήσεις του, άφηνε σε κάθε ευκαιρία αιχμές για την οικονομική πολιτική που είχε ακολουθήσει η κεντροδεξιά παράταξη.

Αποτέλεσμα αυτής της στάσης του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν πως απείχε επιδεικτικά από την ψηφοφορία για την εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Ένα πρόσωπο που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Κώστα Καραμανλή, καθώς διετέλεσε υπερυπουργός στις κυβερνήσεις της ΝΔ. Η εγκατάσταση του Προκόπη Παυλόπουλου στο Προεδρικό Μέγαρο ήταν από τις κύριες αιτίες που ξεκίνησαν οι επιθέσεις εναντίον του πρώην πρωθυπουργού από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά, από το οποίο άφηναν υπόνοιες για ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ της πλατείας Μαβίλη και του Μαξίμου. Η αντίδραση του Μεσσήνιου πολιτικού εναντίον του Κώστα Καραμανλή κορυφώθηκε στην υπόθεση της Novartis, με αφορμή τη σύγκρουσή του με τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης, Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, βάζοντας στο «κάδρο» και τον πρώην πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον ουσιαστικά πως βρίσκεται πίσω από την στοχοποίηση του Αντώνη Σαμαρά.

…Και το σύστημα Μητσοτάκη

Την ίδια τακτική απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό ακολούθησε στη συνέχεια και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ήταν πιο κοντά στον Αντώνη Σαμαρά, που και χαρτοφυλάκιο του έδωσε και τον στήριξε ανοιχτά στις εσωκομματικές εκλογές. Ωστόσο, ο πρόεδρος της ΝΔ φαίνεται να είναι πιο προσεκτικός από πρόσωπα του επικοινωνιακού του επιτελείου τα οποία διαρρέουν συχνά πυκνά δημοσιεύματα εναντίον του πρώην πρωθυπουργού. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΝΔ αποφεύγει να δεσμευτεί αν θα στηρίξει την επανεκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Παρά το γεγονός ότι μίλησε με θετικά λόγια στη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, απέφυγε να τοποθετηθεί, αρνούμενος να σηκώσει το γάντι που του πέταξε ο Αλέξης Τσίπρας.

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/efimerida/poioi-yponomeyoyn-ton-kosta-karamanli-ypogeios-polemos-sti-nd/  )

Ανοιχτή επιστολή στον Κώστα Καραμανλή

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η ανοιχτή επιστολή του καθηγητή Ιστορίας του 6ου Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Διονύσιου Δρεμπέλα, προς τον Κώστα Καραμανλή. Ο καθηγητής φαίνεται πως… με την επιστολή του εκφράζει και τις ανησυχίες μεγάλης μερίδας των κεντροδεξιών φίλων της ΝΔ, ζητώντας από τον πρώην πρωθυπουργό να παρέμβει ώστε να σταματήσει η «επέλαση» των ακροδεξιών στο κόμμα και να υπερασπιστεί το εθνικό συμφέρον στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στη στήλη «Ελεύθερη Έκφραση»:

«Αγαπητέ κ. πρόεδρε,

Πολλοί πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί, από την εποχή του Θουκυδίδη, επιχείρησαν να δώσουν τον ορισμό του μεγάλου πολιτικού ηγέτη, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρχει ένας ορισμός κοινά αποδεκτός. Θα πρότεινα λοιπόν, για την οικονομία της συζήτησης, να συμφωνήσουμε πως μεγάλος πολιτικός είναι τελικά εκείνος που κατασταλάζει στην Ιστορία με θετική αύρα για τον λαό του, καθώς του άνοιξε νέους δρόμους, που του άλλαξαν την ιστορική μοίρα και που, αν και πολλές φορές τα αρνητικά του είναι περισσότερα από τα θετικά, κατά έναν μαγικό τρόπο κανείς δεν τα θυμάται ή τα θεωρεί υποδεέστερα του θετικού του έργου.

Ποιοι λοιπόν πρωθυπουργοί σ’ αυτόν τον τόπο άφησαν θετικό πρόσημο και μνημονεύονται από την πλειονότητα του λαού ως εθνικοί ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς; Πρώτος χρονικά ο Χαρίλαος Τρικούπης. Αρνητικά, πολλά και σπουδαία: υπέρογκος εξωτερικός δανεισμός, βαρύτατη φορολογία, απίστευτες φοροαπαλλαγές στους Ελληνες κεφαλαιούχους του εξωτερικού για επενδύσεις –αεριτζίδικες κατά βάση– στην Ελλάδα και τέλος, η χρεοκοπία του 1893. Ποιος όμως τα θυμάται όλα αυτά; Ο Χαρίλαος Τρικούπης θα αφήσει θετικό ίχνος στην Ιστορία, καθώς το 1875 επέβαλε στον βασιλιά Γεώργιο Α΄ την αρχή της «δεδηλωμένης», τερματίζοντας τις αυθαιρεσίες του στον διορισμό πρωθυπουργών, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στην πραγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία, αυτήν που έως σήμερα κι εσείς υπηρετείτε.

Δεύτερος χρονικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οι αρνητικές πτυχές της πολιτικής του, πολλές και σημαντικές. Λάθος και με υστεροβουλία οι εκλογές το 1920 με την Ελλάδα σε πόλεμο. Λάθος επιλογή η παραμονή των μουσουλμάνων Τούρκων στη Δυτ. Θράκη. Λάθος η ψήφιση του «ιδιώνυμου» για τη δίωξη των κομμουνιστών λόγω της ιδεολογίας τους. Λάθος η οικονομική πολιτική του, που οδήγησε στη χρεοκοπία του 1932. Λάθος ότι «ευλόγησε» το κίνημα των βενιζελικών αξιωματικών το 1935. Παρ’ όλα αυτά τόλμησε, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, και το 1930, στρεφόμενος κατά των ψηφοφόρων του Μικρασιατών προσφύγων, υπέγραψε με τον Ισμέτ Ινονού το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας, που τερμάτιζε την πολιτική της Μεγάλης Ιδέας κι ενταφίαζε τα όνειρα τόσων προσφύγων για επιστροφή στις χαμένες πατρίδες τους, επιλέγοντας το ευρύτερο συμφέρον της χώρας και εκτιμώντας σωστά το διεθνές περιβάλλον αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος.

Τρίτος ο αείμνηστος θείος σας, Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εχει κατηγορηθεί για πολλά κι από πολλούς, ειδικά για την πρώτη περίοδο της πρωθυπουργίας του 1955-1963 και την περίοδο της δικτατορίας. Διώξεις αριστερών πολιτών μετά τις εκλογές του 1958, που ανέδειξαν την ΕΔΑ αξιωματική αντιπολίτευση, υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959 που απέκλεισαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και κατέστησαν την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη, εκλογές βίας και νοθείας το 1961, αιφνιδιαστική εγκατάλειψη της ηγεσίας της ΕΡΕ και των πιστών οπαδών του σε μια νύχτα και φυγή του στο Παρίσι ως «αυτοεξόριστου» σε εποχή δημοκρατίας στην Ελλάδα και κρυφές επαφές του με στελέχη της δικτατορίας μέσω του Ευάγγελου Αβέρωφ. Ομως, κ. πρόεδρε, τόλμησε και, με την επιστροφή του από το Παρίσι το 1974, κόντρα στο κόμμα του και στη χούντα που ακόμα έλεγχε τα πράγματα, με κίνδυνο ακόμα και της ζωής του, νομιμοποίησε το ΚΚΕ κλείνοντας μια ολόκληρη εποχή εθνικού διχασμού, δίκασε τους πρωτεργάτες της χούντας και του Πολυτεχνείου και τους βασανιστές και το 1981 άλλαξε τον ιστορικό ρου αυτού του λαού εντάσσοντας τη χώρα στην ΕΟΚ αν και η πλειοψηφία τότε ήταν αντίθετη σ’ αυτή την επιλογή.

Ακόμα κι ο σημερινός πρωθυπουργός, κ. πρόεδρε, ο κ. Τσίπρας, να είστε σίγουρος πως θα μείνει στην Ιστορία με θετικό πρόσημο. Το μεγαλύτερο σφάλμα του υπήρξε σίγουρα η προ του 2015 αφέλεια και αδυναμία να κατανοήσει το διεθνές περιβάλλον εντός του οποίου εκαλείτο να δράσει. Και σίγουρα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα διαμαρτυρίας μέχρι τότε και ως μηδέποτε έχων κυβερνητικές ευθύνες, δεν μπορούσε να βοηθήσει τον νέο πρωθυπουργό. Ομως τόλμησε να θυσιάσει μεγάλο μέρος του κόμματός του και να αναλάβει βαρύ πολιτικό κόστος τη νύχτα των μεγάλων εκβιασμών το καλοκαίρι του 2015, για να σώσει την πατρίδα από την άτακτη χρεοκοπία. Και τώρα διαβλέποντας, σωστά θεωρώ, τα μεγάλα συμφέροντα στα Βαλκάνια, το γεγονός πως πάνω από 140 χώρες αναγνωρίζουν την ΠΓΔΜ ως σκέτη Μακεδονία, την ουσιαστική ένωση της Αλβανίας με το Κόσοβο και τις ανέκαθεν βλέψεις της Βουλγαρίας για την ΠΓΔΜ, επιχειρεί να λύσει, κόντρα στο μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού, το θέμα του ονόματος αναλαμβάνοντας και πάλι πολιτικό κόστος. Και μάλιστα εναρμονιζόμενος με τη δική σας πολιτική θέση για τη λύση του προβλήματος.

Τώρα, κ. πρόεδρε, ήρθε η δική σας ώρα να επιλέξετε τι ίχνος θα αφήσετε πίσω σας. Θα αφήσετε το Βατοπέδι, τα δομημένα ομόλογα, τις πυρκαγιές του 2007, τις καταστροφές στην Αθήνα το 2008, τις κατηγορίες του ΚΙΝ.ΑΛΛ. ότι εσείς χρεοκοπήσατε τη χώρα, τη συνύπαρξή σας στο ίδιο κόμμα και την ανοχή που δείχνετε στους ακροδεξιούς; Ή θα αφήσετε το στίγμα του εθνικού ηγέτη που ξέρει και τη δημοκρατία να προασπίζει και κόντρα στην κοινή γνώμη να πηγαίνει εμπρός στο εθνικό συμφέρον;

Μπορείτε να το κάνετε κι έτσι όλα τα προηγούμενα θα ξεχαστούν. Πώς; Στην ψηφοφορία για τη Συμφωνία των Πρεσπών ορθώστε το ανάστημά σας και πείτε ένα μεγάλο «ναι». Τσακίστε έτσι τον ακροδεξιό φασιστικό εθνικισμό και χαρίστε στην πατρίδα μια νέα ηγετική προοπτική στα Βαλκάνια που θα φράξει τον δρόμο σε μεγαλοϊδεατισμούς και στην ερντογανική Τουρκία. Κύριε πρόεδρε, γράψτε εσείς την Ιστορία και μην αφήσετε την Ιστορία να γράψει για εσάς.»

(ΠΗΓΗ :  https://thefaq.gr/anoichti-epistoli-ston-kosta-karamanli/   )

Η Κομισιόν «αδειάζει» Κώστα Σημίτη

Η θέση της Ελλάδας στην «καρδιά» της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι διασφαλισμένη ανέφερε στο «Euractiv.com» εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «απαντώντας» στους ισχυρισμούς του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη, ότι η χώρα θα αναζητήσει σύντομα νέα βοήθεια από την ΕΕ.

«Δεν απαντούμε σε σχόλια. Η Ελλάδα ολοκλήρωσε επιτυχώς το τριετές πρόγραμμα σταθερότητας τον περασμένο Αύγουστο» απάντησε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής στην ερώτηση του «Euractiv» για τις δηλώσεις Σημίτη. «Η θέση της στην καρδιά της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι διασφαλισμένη» συμπλήρωσε.

Ο εκπρόσωπος της ΕΕ αναφέρθηκε επίσης και στην πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής, αναφέροντας ότι το σχέδιο του προϋπολογισμού για το 2019 διασφαλίζει τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ.

Τις δηλώσεις του ευρωπαίου αξιωματούχου επιβεβαιώνουν και άλλες πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που ανέφεραν ότι δεν υπάρχουν συζητήσεις για νέο πρόγραμμα διάσωσης στην Ελλάδα.

(ΠΗΓΗ  : http://www.topontiki.gr/article/303739/i-komision-adeiazei-kosta-simiti   )

Η κυνική αφωνία του Κώστα Σημίτη

Ο ‘Ακης Τσοχατζόπουλος ήταν υπουργός ‘Αμυνας από το 1996 έως το 2001. Τον Οκτώβριο του 2013 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών επειδή, με βάση το δικαστικό πόρισμα, για ξέπλυμα μαύρου χρήματος το οποίο προερχόταν από μίζες επί εξοπλιστικών προμηθειών στην διάρκεια της υπουργικής θητείας του. Το εν λόγω μαύρο χρήμα δε, με βάση πάντοτε τα στοιχεία της δικαστικής έρευνας, αποτιμήθηκε στα 16.202.000 ελβετικά φράγκα και 1.748.000 δολάρια για την προμήθεια των TOR M1 και στα 2.960.225 ελβετικά φράγκα για τα υποβρύχια της γερμανικής FERROSTAAL.

Ο Γιάννος Παπαντωνίου διαδέχθηκε τον ‘Ακη Τσοχατζόπουλο στο υπουργείο ‘Αμυνας και διατήρησε το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο έως το 2004. Την περασμένη Τρίτη προφυλακίστηκε, όπως και η σύζυγός του, με την κατηγορία ότι πήρε μίζα 2.835.000 ελβετικών φράγκων από την γαλλική Thales Nederland για την απόκτηση των έξι φρεγατών τύπου «S» από το Πολεμικό Ναυτικό.

Ο Τάσος Μαντέλης ήταν υπουργός Μεταφορών από το 1997 έως το 2000. Τον περασμένο Μάιο το Εφετείο τον καταδίκασε σε κάθειρξη 5 ετών – μειώνοντας την πρωτόδικη ποινή των 8 ετών – για ξέπλυμα 450.000 μάρκων, που προέρχονταν από τα μαύρα ταμεία της Siemens. Η προμήθεια αφορούσε το project ψηφιοποίησης του ΟΤΕ.

Ο Θεόδωρος Τσουκάτος ορίστηκε το 1996 προϊστάμενος του «Γραφείου Κοινωνικού Διαλόγου» του πρωθυπουργού και έκτοτε, κι έως το 2000, ήταν ίσως ο στενότερος συνεργάτης του Κώστα Σημίτη. Το 2008 παραπέμφθηκε για το αδίκημα της συνέργειας σε δωροδοκία και ο ίδιος ομολόγησε ότι πήρε 1.000.000 μάρκα επίσης από τα μαύρα ταμεία της Siemens τα οποία παρέδωσε στο ταμείο της Χαριλάου Τρικούπη.

Όλα αυτά μάλλον είναι (υπερ)αρκετά για να αποδείξουν ότι κάτι σάπιο υπήρχε στο «βασίλειο» του εκσυγχρονισμού. Και είναι επίσης αρκετά για να απαιτούν μια πολιτική ομολογία λάθους, μια εξήγηση, μια παρέμβαση έστω από τον έχοντα την ευθύνη του «βασιλείου» – τον τότε πρωθυπουργό.

Ο Κώστας Σημίτης όμως επέλεξε, και εξακολουθεί να επιλέγει, την επιδεικτική σιωπή. Για την ακρίβεια, επί 14 χρόνια οι μοναδικές φορές που μίλησε για την πιο σκοτεινή πλευρά του εκσυγχρονισμού, την διαφθορά, ήταν δύο: Η πρώτη ήταν για να προαναγγείλει την προσφυγή του στην Δικαιοσύνη όταν δημοσιεύματα τον ενέπλεξαν προσωπικά στις διαδρομές του μαύρου χρήματος κατά την προμήθεια του C4Ι, του συστήματος ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων. Αφετηρία εκείνης της εμπλοκής είχε αποτελέσει η κατάθεση που είχε δώσει στους Γάλλους εισαγγελείς ο πρώην πρόεδρος της Thales, Μισέλ Ζοσερόν.

Η δεύτερη φορά ήταν περίπου πριν από ενάμισι χρόνο, στην συνέντευξή του στον Σκάι, όπου αποφάσισε να κάνει μια από τις σπάνιες δημόσιες παρεμβάσεις του για να ζητήσει την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Για να δηλώσει αμέσως μετά, αναφερόμενος στις υποθέσεις Τσοχατζόπουλου και Παπαντωνίου πως «η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο». «Για να ξεπεραστεί», είχε πει, «χρειάζονται προσπάθειες όσον αφορά την δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη, τη λειτουργία της Πολιτείας, την παρέμβαση στην κοινή γνώμη. Η καταπολέμησή της δεν γίνεται με καταγγελίες… Δεν γίνεται με εχθρότητα. Γιατί όποιος καλλιεργεί εχθρότητα, παράγει εχθρότητα».

Ενδεχομένως αυτή η θεωρητική – και πολιτικά κυνική – προσέγγιση της πολιτικής διαφθοράς να ήταν εκείνη που ώθησε χθες τον Σταύρο Θεοδωράκη να γράψει:  «Το ότι ο Σημίτης κατόρθωσε να ισορροπήσει τη χώρα το ’96, το ότι συγκρούσθηκε με τον λαϊκισμό και ακολούθησε μια συνεπή ευρωπαϊκή πορεία (και έβαλε και την Κύπρο στην ΕΕ), δεν σημαίνει ότι όλα όσα έγιναν στα χρόνια του ήταν καλά καμωμένα. Και όσο πιο σύντομα αποφασίσει να μιλήσει για τα λάθη και τις παραλείψεις της δικής του περιόδου, τόσο πιο πειστικές θα είναι οι συμβουλές που δίνει για το μέλλον».

‘Ισως η ίδια αυτή προσέγγιση να έκανε και τον Γιάννη Ραγκούση να πει ότι «η πολιτική ευθύνη είναι ιστορική κι έχει ονοματεπώνυμο/α», και να ρωτήσει εάν το Κίνημα Αλλαγής «είναι πλυντήριο;».

Κι ίσως επίσης να είναι ο ίδιος θεωρητικός κυνισμός που θέτει αυθορμήτως το επόμενο ερώτημα: Ποιο θα είναι το πιο βαρύ στίγμα στην πολιτική παρακαταθήκη που, διακαώς, επεδίωξε και επιδιώκει να αφήσει ο Κώστας Σημίτης – η τότε αδράνειά του απέναντι στο βαθύ κράτος της διαφθοράς ή η επίμονη αφωνία του ενώπιον ακόμη και των πειστηρίων του εγκλήματος;

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/ellada/i-kyniki-afonia-toy-kosta-simiti   )

Η απάντηση του Κώστα Βαξεβάνη στην Αννίτα Π.

Με αιχμηρό τρόπο ο Κώστας Βαξεβάνης απαντά στην Αννίτα Π. «Δεν το κάνατε με το όνομά σας, πράγμα που θα ήταν ηθικό και τίμιο. Δεν επιτρέψατε στους αναγνώστες να κρίνουν ξέροντας πως εσείς που το γράφετε είσαστε αυτή που είσαστε. Τους εξαπατήσατε ως μια οργισμένη που δεν έχει πολιτικό κίνητρο. Στο δικό μου σύστημα ηθικής αυτό είναι ανεπίτρεπτο και για σας που οι άνθρωποι αυτοί ήταν φίλοι σας θα έπρεπε να είναι επώδυνο. Απ ό,τι βλέπω όμως δεν είναι και τόσο», επισημαίνει ο δημοσιογράφος.

Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα προκλήθηκε σάλος στα social media από τις πληροφορίες ότι η Αννίτα Π., η οποία εμφανίζεται ως συγγραφέας οργισμένης επιστολής στον πρωθυπουργό, που δημοσιεύθηκε στο site «Τhe President», γνωστό για τις σχέσεις με τον Γιώργο Μουρούτη και το περιβάλλον Σαμαρά, είναι η σύζυγος του δημοσιογράφου, συμβούλου επικοινωνίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, Μπάμπη Παπαπαναγιώτου.

Αναλυτικά η απάντηση του Κώστα Βαξεβάνη

«Αγαπητή κυρία Αννίτα Παπαπαναγιώτου. Έχετε δικαίωμα και να γράφετε και να οργίζεστε και να πολιτικολογείτε. Το κακό είναι πως ενώ είσαστε σύζυγος ενός συμβούλου του Κυριάκου Μητσοτάκη, εμφανίζεστε να κατακεραυνώνετε τον Τσίπρα πολιτικά, χρησιμοποιώντας τη φόρτιση των ημερών και κυρίως τους νεκρούς ανθρώπους των οποίων υπήρξατε όπως λέτε φίλη.

Διαβάστε σχετικά: Αναπάντητα ερωτήματα για την περιβόητη Αννίτα Π., την επιστολή της και τον Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

Όπως είναι φυσικό επειδή είμαστε ένας λαός με συναίσθημα η «επιστολή της φίλης της οικογένειας Φύτρου» έγινε viral. Οι άνθρωποι που σας διάβασαν έκαναν καλά, εσείς δεν κάνατε. Χρησιμοποιήσατε το θάνατο για να περάσετε ένα πολιτικό μήνυμα.

Δεν το κάνατε με το όνομά σας, πράγμα που θα ήταν ηθικό και τίμιο. Δεν επιτρέψατε στους αναγνώστες να κρίνουν ξέροντας πως εσείς που το γράφετε είσαστε αυτή που είσαστε. Τους εξαπατήσατε ως μια οργισμένη που δεν έχει πολιτικό κίνητρο. Στο δικό μου σύστημα ηθικής αυτό είναι ανεπίτρεπτο και για σας που οι άνθρωποι αυτοί ήταν φίλοι σας θα έπρεπε να είναι επώδυνο. Απ ό,τι βλέπω όμως δεν είναι και τόσο.

Ευχαριστώ για την πρόσκληση σε δείπνο, αλλά αυτές τις μέρες δεν κατεβαίνει τίποτα κάτω».

Διαβάστε σχετικά: «Αννίτα Μουρούτη. Για την αντιγραφή Κώστας Βαξεβάνης»

(ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr/article/h-apanthsh-toy-kwsta-baebanh-sthn-annita-p  )