H ανατίναξη στον Γοργοπόταμο – H έκρηξη στη γέφυρα που ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου

Ξημερώματα 1ης Οκτωβρίου 1942. Ορεινός όγκος Γκιώνα, Στερεά Ελλάδα

Το κόκκινο λαμπάκι μέσα στο σκοτεινό κύτος του αεροσκάφους φώτιζε αμυδρά τα πρόσωπα των νευρικών ανδρών που κάπνιζαν ασταμάτητα από την ώρα της απογείωσής τους από το Κάιρο μέχρι τώρα. Από το πιλοτήριο ξεπρόβαλε το κεφάλι του συγκυβερνήτη, ο οποίος, δίχως να μιλήσει, έδειξε με τα δάχτυλά του τον αριθμό τρία. Οι άνδρες σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και έκαναν έναν τελευταίο έλεγχο στα αλεξίπτωτά τους. Η πόρτα του αεροσκάφους άνοιξε και ο νυχτερινός αέρας εισέβαλε.
Το κόκκινο φωτάκι έσβησε και σχεδόν αμέσως άναψε ένα πράσινο λαμπάκι. Τα τρία λεπτά είχαν περάσει. Οι παράξενοι επιβάτες του αεροπλάνου, ο ένας πίσω από τον άλλον, έπαιρναν σειρά και βουτούσαν στο σκοτάδι. Οδηγός τους στο έδαφος ήταν κάτι μικρές φωτίτσες που με δυσκολία μπορούσε να διακρίνει κάποιος.
Το βραδυκίνητο αεροπλάνο B-24 Liberator της RAF διέγραψε άλλον έναν μεγάλο κύκλο και, αφού άδειασε το υπόλοιπο φορτίο του, εξαφανίστηκε στον ουρανό με κατεύθυνση τον νότο. Ογκώδη κασόνια και ξύλινα κουτιά, δεμένα με αλεξίπτωτα, έπεφταν αργά στο έδαφος. Ήταν γεμάτα εκρηκτικά, ασυρμάτους, τρόφιμα και πολεμοφόδια.
Σε λίγα λεπτά τα κασόνια είχαν φορτωθεί, τα αλεξίπτωτα είχαν παραχωθεί στο έδαφος για να μην τα βρει κάποιος και οι ένστολοι άνδρες, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Έντι Μάγιερς, ξεκινούσαν σαν φαντάσματα μέσα στα σκοτάδια του δάσους για το κρησφύγετό τους, μια σπηλιά λίγο έξω από το χωριό Στρώμη. Τους οδηγούσε ο μόνιμος υπολοχαγός Γιώργος Κατσίμπας. Ήταν όλοι τους μέλη της SOE (Special Operations Executive) και είχαν αποφοιτήσει από το 102ο Special Training Center. Το στρατόπεδο εκπαίδευσης των «κομάντο» στη Χάιφα.
Οι Άγγλοι σαμποτέρ είχαν έναν στόχο: να ανατινάξουν τη σιδηροδρομική αρτηρία που συνέδεε τη Γερμανία με τον Πειραιά και να διακόψουν την παροχή πολεμοφοδίων προς τα Africa Korps και την «Αλεπού της Ερήμου». Τα ιδανικά μέρη για να γίνει το σαμποτάζ, ήταν τρεις γέφυρες σε διαφορετικά σημεία. Η γέφυρα της Παπαδιάς, η γέφυρα του Ασωπού και η γέφυρα του Γοργοπόταμου. Αν όλα πήγαιναν καλά, σε λίγες ημέρες οι ναζί θα δέχονταν ένα ισχυρότατο χτύπημα, αφού κάθε μέρα περισσότεροι από 40 συρμοί γεμάτοι πολεμοφόδια έφταναν στον Πειραιά και από εκεί τα εφόδια προωθούνταν με πλοία στη βόρειο Αφρική, προς τον Ρόμελ.
Για να επιτευχθεί το εγχείρημα αυτό όμως δεν αρκούσαν οι λιγοστοί κομάντος. Χρειαζόντουσαν και τη βοήθεια των Ελλήνων ανταρτών που δρούσαν στα απάτητα βουνά της χώρας. Το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής είχε δώσει σαφέστατες εντολές στον Μάγιερς και τον ταγματάρχη Γουντχάουζ: «Άμεση ανάγκη να προκριθεί η συνεργασία με τον στρατηγό Ζέρβα και την ομάδα του».
Οι άνδρες προχωρούσαν επί ώρες και είχαν εξαντληθεί, όταν μέσα στα σκοτάδια κατάφεραν με δυσκολία να διακρίνουν το στόμιο της σπηλιάς. Εκείνη ήταν και η στιγμή που ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες αντάρτες. Ήταν οι Καραλιβαναίοι. Ο λοχαγός Ντένις Χάμσον δεν πίστευε στα μάτια του:
«Καθώς σκαρφαλώναμε επάνω στους βράχους και τα δέντρα, πέντε σκούρες μορφές εμφανίσθηκαν από τις σκιές και μας κοίταζαν σιωπηλά. Θα μπορούσαν να είναι φιγούρες της επανάστασης του 1821. Όλοι φορούσαν βράκες από τραχύ σκούρο ύφασμα και ένας εξ αυτών ένα κατακόκκινο φέσι στο κεφάλι. Τα μαλλιά τους ήταν αχτένιστα και έφταναν μέχρι τους ώμους, ενώ τα γένια τους μέχρι το στομάχι τους. Στα στήθη τους είχαν σταυρωτές φυσιγγιοθήκες και στις ζώνες τους είχαν πιστόλια και παλιάς κατασκευής ακονισμένα μαχαίρια. Φορούσαν περιδέραια από χρυσές εικόνες και αλυσίδες. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν φαντάσματα από μια περασμένη εποχή, κρατούσαν όμως στα χέρια τους οπλοπολυβόλα Τόμσον…».
Μέσα στη σπηλιά οι σαμποτέρ μένουν για μέρες. Ενώ ο Μάγιερς καταστρώνει τα σχέδιά του και προκρίνει τη λύση του Γοργοπόταμου ως ιδανικότερη, οι άλλοι ψάχνουν τον Ζέρβα. Κανείς όμως στην περιοχή δεν έχει ακούσει το όνομά του. Όλοι γνωρίζουν ένα όνομα. Ένα όνομα που οι Άγγλοι δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση να συνεργαστούν, ένα όνομα που ήταν καρφί στο μάτι τους: Άρης…
Τελικά, ύστερα από βασανιστική αναμονή τριών εβδομάδων, εντοπίζουν τον Ζέρβα στην Ήπειρο. Μετά την πρώτη συνάντηση ο Γουντχάουζ θα επιστρέψει στη σπηλιά απογοητευμένος. Ο Ζέρβας μπορεί να έχει εφοδιαστεί με σύγχρονα όπλα, εφόδια και με 12.000 αγγλικές λίρες, αλλά το αντάρτικό του δεν έχει την απαιτούμενη δύναμη ανδρών για μια τέτοια επιχείρηση. Με βαριά καρδιά οι Άγγλοι θα στραφούν στον Άρη.
Μεσημέρι 14ης Νοεμβρίου 1942, χωρίο Βίνιανη, Καρπενήσι – Οικία Δημήτρη Καραγιώργου
Ο Άρης Βελουχιώτης είχε φτάσει από τα χαράματα στις παρυφές του χωριού. Οι άνδρες του είχαν διασκορπιστεί και είχαν ζώσει τον τόπο σε περίπτωση που επρόκειτο για παγίδα. «Θα μπω μέσα στο χωριό μόνος. Περικλή, θα έρθεις μαζί μου» είπε στον καπετάνιο του 42ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. «Δεν νομίζω να είναι παγίδα. Κοίτα εδώ, το ιδιόχειρο σημείωμα του Ζέρβα τι γράφει: “Αδελφέ μου Άρη, πρέπει να συναντηθούμε επί ενός ζητήματος εθνικώς σπουδαιοτάτου”». Άρης και Περικλής μπήκαν στο χωριό και πήγαν στον τόπο του μυστικού ραντεβού.
Δεν τους πήρε πολύ να δώσουν τα χέρια.
Στο τραπέζι του σπιτιού του Δημήτρη Καραγιώργου κάθισαν ο Ζέρβας, ο Άρης, ο Περικλής (Γιώργος Χουλιάρας) και ο Γουντχάουζ. Ο Ζέρβας ήταν σε καλή διάθεση, άρχισε να περιγράφει τον σκοπό της συνάντησης. Ο Άρης σιωπηλός μετρούσε τους συνομιλητές του και κυρίως τον Άγγλο, ο ύπουλος ρόλος του οποίου θα αιματοκυλούσε τη χώρα σε λίγους μήνες.
«Αυτή είναι η επιχείρηση που πρέπει να φέρουμε εις πέρας, αδερφέ μου Άρη, αλλά, επειδή οι δικές μου δυνάμεις δεν επαρκούν, ζητάω και τη δική σου βοήθεια. Και σε παρακαλώ…». Η πρόταση του Ναπολέοντα Ζέρβα έμεινε μετέωρη. Ο Άρης Βελουχιώτης σηκώθηκε όρθιος, έφερε τα χέρια στη μέση του, άγγιξε το αγαπημένο του ξιφίδιο και μίλησε: «Συναγωνιστή στρατηγέ, δεν είναι ανάγκη να παρακαλάς ούτε να κουράζεσαι να μου εξηγείς. Είμαι έτοιμος να πάρω μέρος στην επιχείρηση και να διαθέσω όσες δυνάμεις χρειαστούν. Γι’ αυτό βγήκαμε στο βουνό, για να πολεμάμε, και όχι να γυρνάμε στα χωριά και να τρώμε τραχανά».
Ο Ζέρβας άπλωσε τα χέρια του, αγκάλιασε τον πρωτοκαπετάνιο και γύρισε το κεφάλι του στον Γουντχάουζ, ο οποίος γνώριζε όχι μόνο ελληνικά αλλά και αρχαία ελληνικά: «Άκουσες, Ευάγγελε (το συνθηματικό όνομα του Άγγλου), ο Άρης δέχεται να έρθει μαζί μας».
Ο φλεγματικός Άγγλος έκρυψε τα συναισθήματά του και απάντησε σπαστά: «Άρης, αυτό καλό πολύ». Στη συνέχεια, σαν να γνώριζε τι ακριβώς

Continue reading “H ανατίναξη στον Γοργοπόταμο – H έκρηξη στη γέφυρα που ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου”