Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης

«Να πέσει ο Τσίπρας και κομμάτια να γίνει, ας χάσω την ασφάλιση και τη δουλειά μου»
Νίκος Παπαδογιάννης

 

Eργαζόμενοι που θα χάσουν τη δουλειά τους πανηγυρίζουν για το 5 προς 1, συμβασιούχοι που θα μείνουν άνεργοι χειροκροτούν τις υποσχέσεις για απολύσεις, συνταξιούχοι που επιστρέφουν στα πέτρινα χρόνια πετούν τη μασέλα τους στον αέρα από ενθουσιασμό, ασθενείς με χρόνια και δαπανηρά νοσήματα ευαγγελίζονται την ιδιωτικοποίηση της υγείας, νέοι ασφαλισμένοι στρώνουν μπλε χαλί για να επιστρέψουν καβαλάρηδες εκείνοι που τους άφησαν ανασφάλιστους, κάτοικοι του έρμου κέντρου αναπολούν τον Κορκονέα και τον Μελίστα, αναποφάσιστοι ψηφοφόροι βλέπουν τον Κυριάκο στο Καστελλόριζο και αποφασίζουν ότι τους έλειψαν τα μνημόνια.

Η Ολγάρα λέει έξω απ’ τα δόντια της ότι τα επιδόματα είναι για τη Λατινική Αμερική και κερδίζει ψήφους από τους δικαιούχους των επιδομάτων. Η Ξαφά εισηγείται ξεκάθαρα περικοπή των συντάξεων και αποθεώνεται από τους συνταξιούχους. Ο Κικίλιας ισχυρίζεται ανερυθρίαστα ότι το γκουβέρνο του Σαμαρά προσέφερε ασφάλεια στους πολίτες και εκτοξεύει τη μπάλα στην εξέδρα όταν του υπενθυμίζουν ότι έβγαινε στην Κυψέλη με αλεξίσφαιρο γιλέκο. Η Ντόρα παιανίζει ότι δεν έχει ξαναματαγίνει τέτοια ρουσφετολογία και οι αδάμαστοι συνέλληνες βάζουν πλάτη για να μη πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σύσσωμου του ξεδιάντροπου Μητσοτακέικου. Η Φώφη που απαξίωσε να ψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης σκάει μύτη στο Pride και παριστάνει την υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κάνει τρέλα ή εγώ τρελαίνομαι;

Μάλλον ο κοσμάκης είναι αυτός που έχει τρελαθεί. Χαμένος ανάμεσα στα fake news, στη δαιμονοποίηση του ΣυΡιΖα από τα μέσα μαζικής διαστρέβλωσης, στις άναρθρες κραυγές των μακεδονομάχων και στα πανθομολογούμενα λάθη της ίδιας της κυβέρνησης, παγιδεύεται σε κάποιου είδους Σύνδρομο Στοκχόλμης και αγκαλιάζει τον δήμιό του. «Πάνω απ’ όλα να φύγει ο Τσίπρας και ας χάσω τη δουλειά μου», ωραίο ακούγεται για την εκπομπή της Πάνια ή για την εκστρατεία του Πατούλη, αλλά δεν αντέχει σε καμία λογική.

Δεν υπάρχει βεβαίως ιδεολογική παλινδρόμηση στο φαινόμενο των ημερών. Ο Έλληνας παραείναι συντηρητικός, για να ψηφίσει αριστερά για την αριστερά. Το συμφέρον της τσέπης ήταν αυτό που ανέβασε τον ΣυΡιΖα στην εξουσία πριν από 4 χρόνια, πάει να πει η υποσχεσιολογία, σε συνδυασμό με τη δυσανεξία για τα πεπραγμένα των προηγούμενων. Κάθε απόπειρα για προοδευτική μεταρρύθμιση της κοινωνίας προσέκρουε σε λυσσαλέες αντιδράσεις από μέρος του εκλογικού σώματος, με δούρειο ανάχωμα τη μεσαιωνική φράξια των ΑΝΕΛ.

Τώρα, όμως, το πράγμα σοβαρεύει. Η επικείμενη αποκαθήλωση του ΣυΡιΖα μπορεί να τιμωρεί τον ίδιο για τις αστοχίες και τις παλινωδίες του, αλλά πρωτίστως δίνει συγχωροχάρτι στην παράταξη και στους ανθρώπους που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό. Δικαίως έριξαν τις μάσκες οι δήμιοι του απλού πολίτη. Εφ’ όσον υπερψηφίζονται με προμετωπίδα αυτό το ασυνάρτητο, βάναυσα αντιλαϊκό πρόγραμμα, δεν έχουν λόγο να κρύβονται πίσω από το μεσαίο δάχτυλό τους.

«Σας τα λέγαμε και όμως μας δώσατε αυτοδυναμία», θα πουν, γελώντας, σε όποιον μείνει όρθιος μέσα στη λαίλαπα. Και θα έχουν απόλυτο δίκαιο. «Άλλωστε ο ΣυΡιΖα έγινε σαν κι εμάς, ποιο ηθικό πλεονέκτημα μας τσαμπουνάτε», θα συμπληρώσουν, υπενθυμίζοντας τα καλοκαιρινά ρουσφέτια της Τασίας και των φίλων της. Και, τουλάχιστον στα μάτια του πολίτη που δεν έχει καν ακουστά τη Νovartis ή το ΚΕΕΛΠΝΟ, θα έχουν απόλυτο δίκαιο.

(ΠΗΓΗ : https://www.koutipandoras.gr/article/syndromo-tis-stokholmis   )

Νέες, αφόρητες πιέσεις οδηγούν τους εκπαιδευτικούς στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Η γνωστοποίηση των πιέσεων του λεγόμενου κουαρτέτου για νέα αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, αύξηση των μαθητών ανά τμήμα και αξιολόγηση, δημιούργησε μεγάλη ανησυχία και αναβρασμό σε ένα κλάδο που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε συνεχή -και με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενη- επιβάρυνση των όρων εργασίας του στο σχολείο, καθώς και σε απογείωση της ανασφάλειας.

Αν και ο επίσημος κρατικός λόγος χέρι χέρι με τις ηλεκτρονικές μας κουβερνάντες, τα ΜΜΕ και τους παλατιανούς δημοσιογράφους πασχίζουν, χρόνια τώρα, να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», ότι εργάζονται ελάχιστες ώρες την ημέρα και λίγους μήνες τον χρόνο, όλες οι έρευνες, στην Ευρώπη, στην Αμερική και στη χώρα μας αποδεικνύουν εδώ και πολλά χρόνια ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων.

Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο «σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης».

Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, στο πλαίσιο του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης.

Στη Γερμανία, το ένα τρίτο των εκπαιδευτικών αισθάνεται επαγγελματικά ακρωτηριασμένο, ενώ ένα δεύτερο τρίτο αισθάνεται παραγνωρισμένο και κουρασμένο. Αιτίες είναι οι πολυάριθμες τάξεις, οι αυξανόμενες απαιτήσεις του επαγγέλματος και η συμπεριφορά των μαθητών. Το άγχος, οι απαιτήσεις, ο φόρτος εργασίας και η πίεσης από τον έλεγχο των σχολικών επιθεωρητών είναι κάποιοι από τους λόγους που ωθούν πολλούς εκπαιδευτικούς σε παραίτηση, όπως έγραφε η εφημερίδα Guardian.

Στη Γαλλία, οι εκπαιδευτικοί έχουν περισσότερο άγχος συγκριτικά με άλλα επαγγέλματα, όπως αναφέρεται στην εφημερίδα Times Educational Supplement, ενώ κατά την ίδια εφημερίδα και στον Καναδά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω του άγχους και του υπερβολικού φόρτου εργασίας.

Τέλος, η αύξηση του αριθμού των μαθητών στις ΗΠΑ, χωρίς την απαιτούμενη υποδομή στα σχολεία, δημιουργεί αγχωγόνες καταστάσεις, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Los Angeles Times.

Ας έρθουμε τώρα στη χώρα μας.

Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εκπαιδευτικών «θερίζεται» από εγκεφαλικά και καρδιακά νοσήματα, καρκίνο και σκλήρυνση κατά πλάκας, ενώ την ίδια στιγμή διάφορες μορφές κατάθλιψης έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε αυξημένο αριθμό, ιδιαίτερα καθηγητών και καθηγητριών.

Στην Ελλάδα, διάφορες έρευνες  συγκλίνουν ότι ένα ποσοστό των εκπαιδευτικών που φτάνει περίπου το 25%  βιώνει υψηλή ή μεσαία συναισθηματική εξάντληση, ενώ καταγράφεται επίσης ότι ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα εκπαιδευτικών αισθάνεται ότι δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη δουλειά του.

Σύμφωνα με έρευνα που παρουσίασε το Ελληνικό Ινστιτούτο Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας (ΕΛΙΝΥΑΕ) αναφέρεται ότι από τα πλέον συνήθη προβλήματα που σχετίζονται με την εργασία είναι το άγχος σε ποσοστό 28% και η επαγγελματική εξουθένωση σε ποσοστό 23%.

Σε άλλη έρευνα αναφέρονται ως κυριότερες πηγές άγχους, ο υπερβολικός φόρτος εργασίας, το ατελείωτο τρέξιμο σε 2,3,4 ακόμη και 5 σχολεία, η έλλειψη κονδυλίων, η απειλή της αξιολόγησης, η οργανωτική και διοικητική αυταρχική δομή του σχολείου, ο χαμηλός μισθός, η έλλειψη σεβασμού από μαθητές, γονείς και υπηρεσιακούς παράγοντες, η έλλειψη ευκαιριών για επιμόρφωση κ.λπ.

Όλα αυτά τα βλέπει ως πηγή επαγγελματικού άγχους πάνω από το 70% των εκπαιδευτικών.

Το έδαφος της επαγγελματικής εξουθένωσης

 Όταν δεν βλέπεις νόημα στη δουλειά σου – όταν δεν νιώθεις ικανοποίηση από τη δουλειά σου

Ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά: η αναμονή του διορισμού, συνήθως πολύχρονη, η αλλεπάλληλη τοποθέτηση σε θέσεις «αναπληρωτή», και οι μετακινήσεις σε διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου λιπαίνουν το έδαφος της επαγγελματικής εξουθένωσης του εκπαιδευτικού.

Ας έρθουμε τώρα στους εκπαιδευτικούς που έχουν 5 ή 10 ή 20 χρόνια υπηρεσίας. Σε ποιο ακριβώς περιβάλλον ζουν και εργάζονται; Ποιο είναι το υπαρκτό σχολείο;

Μιλάμε για το σχολείο των δυσαρεστημένων. Αυτή είναι η σωστή ονομασία του σημερινού σχολείου που βιώνει ο εκπαιδευτικός.

Ας προσέξουμε:

Οι γονείς είναι δυσαρεστημένοι καθώς πληρώνουν πολύ ακριβά τη φοίτηση των παιδιών τους  στην κατ’ επίφαση δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

Μάλιστα η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται δικαίως, ακόμη περισσότερο σήμερα, αφού η «επένδυση» στο σχολικό των παιδιών τους, έχει όλο και λιγότερη «απόδοση» όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία και τα στατιστικά στοιχεία με τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους, ετεροαπασχολούμενους και υποαπασχολούμενους πτυχιούχους.

Ας τους ρωτήσουμε ποιος νομίζουν ότι φταίει: ο εκπαιδευτικός.

Οι μαθητές είναι δυσαρεστημένοι γιατί «ροκανίζουν» την εφηβεία τους στο τρίγωνο σχολείο – φροντιστήριο – ιδιαίτερο, σ’ ένα «εκπαιδευτικό σύστημα αμάθειας».

Περισσότερο από ποτέ το σχολείο βιώνεται από τους πρωταγωνιστές του ως χώρος «εξεταστικής θυσίας», σαν μια άχαρη και ψυχρή «αίθουσα αναμονής» στην οποία αναγκαστικά περιμένει ο μαθητής μέχρι να έρθει η ώρα του μοιράσματος των τίτλων.
Ας τους ρωτήσουμε τι νομίζουν ότι ευθύνεται για την άχαρη ζωή τους: ο εκπαιδευτικός.

Οι εκπαιδευτικοί είναι δυσαρεστημένοι, γιατί παράλληλα με τα οικονομικά προβλήματα που τους οδηγούν στην αναζήτηση δεύτερης δουλειάς, βαραίνουν και τα βαριεστημένα μάτια των μαθητών που προγυμνάζονται στο διπλανό φροντιστήριο, ενώ από την άλλη «πλακώνονται» από το εχθρικό υπονοούμενο της κοινής γνώμης που έντεχνα κατευθύνεται να τους θεωρεί μοναδικούς υπεύθυνους.

Ας δούμε τώρα ορισμένες πιο χειροπιαστές αιτίες που συσχετίζονται με την οργάνωση, τις συνθήκες εργασίας και το περιβάλλον στο σχολείο και αποτελούν πηγές δυσαρέσκειας και άγχους για τους εκπαιδευτικούς:

⇒ Η ελλιπής υλικοτεχνική υποδομή μαζί με το σχολικό κτίριο (μέγεθος, προσανατολισμός, φωτισμός, επίπεδα θορύβου, θερμοκρασίες, υγιεινή και ασφάλεια, ύπαρξη γυμναστηρίου και αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, κατάλληλης αυλής, βιβλιοθήκης, εργαστηρίων, γραφείων αλλά και η συνολική αισθητική καθώς και η τοπογραφία του) δομούν ένα κοινωνικό ψυχολογικό περιβάλλον που επηρεάζει καταλυτικά τη σχολική κουλτούρα.

⇒ Οι απαράδεκτα χαμηλές δαπάνες για την παιδεία, επηρεάζουν αρνητικά το έργο σε ποσοστό 80% των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι κακές εργασιακές σχέσεις (εργασιακή ανασφάλεια, μισθός, εξέλιξη, η αίσθηση μη ελέγχου εργασιακών γεγονότων, η εργασία στο σπίτι, ο επιπλέον φόρτος εργασίας με διοικητικές εργασίες, ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα, η προοπτική αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης και η παραμονή στην πρώτη γραμμή της εκπαιδευτικής διαδικασίας πάνω από τριάντα χρόνια εργασίας).

⇒ Η καλλιέργεια ανταγωνιστικού κλίματος μεταξύ των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι προσπάθειες ενίσχυσης των διαδικασιών ελέγχου και χειραγώγησης του εκπαιδευτικού, η σύνδεση της αξιολόγησης με αριθμητικούς δείκτες αλλά και με  την επιτυχία ή μη των μαθητών μας στις εξετάσεις, οδηγεί στον ανταγωνισμό με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στην κατηγοριοποίηση και στη συντριβή της προσωπικότητας αλλά και της παιδαγωγικής ελευθερίας των εκπαιδευτικών.

⇒ Οι εκπαιδευτικές αλλαγές που συντελούνται στη χώρα μας που συνοψίζονται σε περικοπές, αύξηση του εκπαιδευτικού και εργασιακού χρόνου, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, συνεχείς μετακινήσεις.

⇒ Οι συνεχείς αλλαγές στις οργανωτικές δομές και στους στόχους, οι οργανωτικές απαιτήσεις της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα η ανάγκη συνεχούς παρακολούθησης και ολοκλήρωσης του αναλυτικού προγράμματος σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια. Για παράδειγμα στα Λύκεια με τις πανελλαδικές το σχολείο και η μαθησιακή διαδικασία αντιμετωπίζεται σαν μια εταιρεία τρένων που το μόνο που ενδιαφέρει είναι να τηρηθούν τα ωράρια.

⇒ Η διάψευση των προσδοκιών για τον ρόλο του στην εκπαίδευση, η αίσθηση της εγκατάλειψης και ο συμβιβασμός με την υπάρχουσα κατάσταση.

⇒ Τα βιβλία τα οποία είναι αναχρονιστικά ή δεν συνάδουν με το ηλικιακό επίπεδο των μαθητών, το φορτωμένο ωρολόγιο πρόγραμμα και το αναλυτικό που σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, της αυτενέργειας και των δημιουργικών ικανοτήτων των μαθητριών και μαθητών.

⇒ Η συμπεριφορά των μαθητών. Όσο το σχολείο απαξιώνεται, όσο ο νέος άνθρωπος απομακρύνεται έντεχνα από την αντίληψη ότι η γνώση είναι δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αρκεί να κάνει συλλογικά όνειρα, όσο οι επαγγελματικές προοπτικές στενεύουν, όσο ο εκπαιδευτικός σπρώχνεται να αντιμετωπίσει το μαθητή χωρίς τη λογική της διαπαιδαγώγησης, τόσο θα αυξάνουν τα φαινόμενα της αδιαφορίας, της επιθετικότητας και της σχολικής παραβατικότητας.

(ΠΗΓΗ  :ΕΦΗΜ.ΕΦΣΥΝ http://www.efsyn.gr/arthro/nees-aforites-pieseis-odigoyn-toys-ekpaideytikoys-sta-prothyra-neyrikis-krisis)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΟΠΩΣΗΣ

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είναι μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τεράστια σωματική και ψυχική εξάντληση. Οι πάσχοντες από σύνδρομο χρόνιας κόπωσης δεν αισθάνονται ανακούφιση μετά από ανάπαυση, αντίθετα η κόπωση τους συνεχίζει να επιδεινώνεται.

 Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης δεν ήταν αποδεκτό από την ιατρική κοινότητα. Η κλασική ιατρική θεωρούσε ότι οι πάσχοντες ήταν φυγόπονοι ή κατά φαντασίαν ασθενείς.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης παρουσιάζεται αρχικά με την έναρξη της επίμονης κόπωσης. Η έναρξη της κόπωσης είναι συνήθως απότομη και συχνά ακολουθεί μια γριπώδης συνδρομή (“κρύωμα” ή “γρίπη”) ή έντονο στρες. Όσο όμως και αν το άτομο προσπαθεί να ανακάμψει από αυτή την κούραση, ποτέ δεν αισθάνονται καλύτερα.

Ο ασθενής μπορεί να αναπτύξει, επίσης, πονοκεφάλους. Η συγκέντρωση και η μνήμη μπορεί να είναι αισθητά μειωμένες.

Οι ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης μπορεί να αισθάνονται αδιαθεσία μετά από οποιαδήποτε φυσική ή διανοητική άσκηση.

Σωματικά συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης περιλαμβάνουν πόνο στις αρθρώσεις (αρθραλγίες), μυϊκός πόνος (μυαλγίες), πόνο στο λαιμό, και τους λεμφαδένες.

Οι ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης βρίσκουν ότι ο ύπνος είναι ανήσυχος, και παρά την προσπάθεια να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν περισσότερο, κανένα από τα συμπτώματά τους δεν ανακουφίζεται.

Η διάγνωση του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης είναι μία διάγνωση αποκλεισμού και προκύπτει όταν οι άλλες διαγνώσεις, όπως μονοπυρήνωση, διαταραχές ύπνου, νόσος του Lyme κτλ αποκλειστούν.

Αιτίες του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης

Η αιτία του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης είναι άγνωστη, αν και πιστεύεται ότι συντελλούν τόσο σωματικοί και ψυχολογικοί παράγοντες. Οι σωματικοί παράγοντες περιλαμβάνουν δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού, η οποία επιτρέπει στο σώμα να φιλοξενεί χρόνιες ιογενείς ή βακτηριακές λοιμώξεις. Οι ορμόνες είναι στενά συνδεδεμένες με τη διάθεση και τα επίπεδα φυσικής ενέργειας, άρα οι ορμονικές ανισορροπίες μπορεί επίσης να συμβάλλουν στο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Η ανάπτυξη του σύνδρομο χρόνιας κόπωσης μπορεί επίσης να είναι κληρονομική.

Το φαινόμενο του οξειδωτικού στρες συντελεί επίσης στην εμφάνιση του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης . Το οξειδωτικό στρες είναι μια χημική ανισορροπία που προκαλείται όταν το σώμα δεν είναι σε θέση να αποτοξινώσει τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στο DNA, στις πρωτεΐνες, και τα λιπίδια, τα οποία είναι τα δομικά στοιχεία όλων των κυττάρων μας. Η ανισορροπία αυτή θα μπορούσε να προκαλέσει μια αργή καταστροφή των κυττάρων μας. Το οξειδωτικό στρες ενέχεται σε πολυάριθμες άλλες ασθένειες και διαταραχές, συμπεριλαμβανομένης της νόσου Alzheimer, της νόσου Parkinson, την αρτηριοσκλήρωση, και των καρδιαγγειακών παθήσεων.

Ψυχολογικά προβλήματα, όπως η κατάθλιψη και άλλες διαταραχές της διάθεσης, φαίνεται επίσης να εμφανίζονται σε ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, αν και ο συσχετισμός τους είναι ασαφής.

(ΠΗΓΗ : https://www.rpn.gr/%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%B1/62306/ti-einai-to-syndromo-chronias-kopwshs)