Τα δέκα ψέματα του κ. Σαμαρά

Το σημείο καμπής για την ανατροπή των εσωτερικών συσχετισμών στη Νέα Δημοκρατία ήταν ασφαλώς η συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Με την ομιλία του ο Αντώνης Σαμαράς επισφράγισε το γεγονός ότι διεκδικεί την αρχηγία του κόμματός του, αφήνοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον ρόλο του αρχηγού-βιτρίνα.

Το έντονο χειροκρότημα των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στη «γαλάζια πολυκατοικία».

Με μια σειρά εξωφρενικά, αστήρικτα και ψευδή επιχειρήματα, ο κ. Σαμαράς πέταξε το γάντι στα άλλα ηγετικά στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δείχνοντας ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πάρει τη ρεβάνς για την αποπομπή του από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και να ενισχύσει τη σημερινή επιρροή του στο κόμμα.

Για τους συνεργάτες του σ’ αυτή την επιχείρηση αρκεί να αναλογιστεί κανείς την επιδεικτική συμμετοχή του στην προσωπική φιέστα του Αδ. Γεωργιάδη την περασμένη Δευτέρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κανείς άλλος από τη Νέα Δημοκρατία δεν τόλμησε να επαναλάβει τα επιχειρήματα του κ. Σαμαρά, ούτε καν οι Βορίδης-Γεωργιάδης, αλλά βέβαια και κανείς δεν διανοήθηκε να διαφοροποιηθεί απ’ αυτόν.

Ψέμα 1ο

Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική 

Σχόλιο: Με το κλισέ αυτό ξεκίνησε την ομιλία του ο κ. Σαμαράς, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Ατύχησε βέβαια ο πρώην πρωθυπουργός, γιατί μ’ αυτήν ακριβώς τη φράση είχε κλείσει τη δική του ομιλία ο αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης, ο οποίος μόλις είχε κατέβει από το βήμα. Αλλος υπερπατριώτης κι αυτός!

Δεν θα του απαντήσουμε εμείς. Του απαντούν δύο ομοϊδεάτες του ιστορικοί, οι οποίοι μόλις κυκλοφόρησαν ένα συνοπτικό βιβλιαράκι για να αντιπαρατεθούν στη Συμφωνία των Πρεσπών: «Από το 1870 και ακόμα πιο έντονα από το 1913», γράφουν, «η Ελλάδα δεν προσπάθησε ποτέ να μονοπωλήσει την ευρύτερη γεωγραφική Μακεδονία. Πάντοτε επιδίωκε να μην τη μονοπωλήσει άλλος».

Και ακόμα πιο έντονα: «Η Ελλάδα δεν ισχυρίστηκε ότι οι Ελληνες Μακεδόνες ήταν οι “μόνοι” Μακεδόνες. Αναγνώριζε την ύπαρξη Βουλγαρομακεδόνων, Σλαβομακεδόνων (ή “Μακεδονοσλάβων”)». Το κείμενο υπογράφουν οι Αγγελος Συρίγος και Ευάνθης Χατζηβασιλείου, οι οποίοι είναι σφόδρα αντίθετοι με τη συμφωνία και μάλιστα ο δεύτερος συνυπέγραφε το γνωστό κείμενο των «11 πανεπιστημιακών» και είναι βέβαια πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Καραμανλής («Η Συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό», εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2019, σσ., 22-23).

Θεωρεί άραγε «εθνομηδενιστές» τους κ. Συρίγο και Χατζηβασιλείου ο κ. Σαμαράς; Ενδεχομένως. Φαντάζομαι όμως ότι δεν θα του είναι και τόσο εύκολο να απευθύνει την κατηγορία του «εθνικού μειοδότη» στον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο. Αλλά ο ιστορικός αυτός που ανέλαβε με την «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» να τεκμηριώσει την «ιστορική συνέχεια» του Ελληνισμού, είχε ήδη από το 1885 απαντήσει στον κ. Σαμαρά. Το σχετικό ντοκουμέντο που φυλάσσεται στο Ιστορικό Αρχείο του ΥΠΕΞ (φ.1885/ΑΑΚ/ΙΒ) πρωτοδημοσιεύτηκε από τον «Ιό» το 2001 («Ελευθεροτυπία», 24.2.2001).

Ο Παπαρρηγόπουλος απαντά στον υπουργό Εξωτερικών Α. Κοντόσταυλο, ο οποίος του ζήτησε να υποστηρίξει με ιστορικά επιχειρήματα ότι τα γεωγραφικά όρια της «κυρίως Μακεδονίας» είναι όσο το δυνατό «συμπίπτοντα» με το τμήμα εκείνο του μακεδονικού χώρου, το οποίο μπορεί να διεκδικηθεί με κάποιες αξιώσεις από την Ελλάδα.

Ο ιστορικός απαντά απολύτως αρνητικά: «Τα ιστορικά διδόμενα καθιστώσι δυστυχώς αδύνατον την απόδειξιν» της ζητούμενης νέας οριοθέτησης. Η αρχαία Μακεδονία, γράφει ο Παπαρρηγόπουλος, πριν από τον Φίλιππο περιοριζόταν στην ενδοχώρα μεταξύ Γρεβενών και Βιτωλίων (το Μοναστήρι, η σημερινή πόλη Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας), χωρίς να φτάνει μέχρι τις ακτές του Αιγαίου· στα χρόνια δε του Φιλίππου, «επεκτάθη διά μιας» μέχρι τη Θράκη και τα σημερινά βόρεια σύνορα της γειτονικής χώρας.

«Τα όρια λοιπόν τα οποία οι Βούλγαροι αποδίδουσιν εις την Μακεδονίαν είναι ουδέν άλλο ή της του Φιλίππου Μακεδονίας», συμπεραίνει ο Παπαρρηγόπουλος. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που τόσο οι Ελληνες όσο και οι φιλικά προσκείμενοι προς αυτούς Ευρωπαίοι υιοθετούσαν μέχρι τότε κι αυτοί την ίδια ακριβώς οριοθέτηση. Ο ιστορικός διευκρινίζει ότι η διαίρεση (επί χάρτου) της Μακεδονίας σε τρία τμήματα (νότια-μέση-βόρεια), την οποία είχε ο ίδιος προτείνει την προηγούμενη χρονιά, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον προτεινόμενο εξοβελισμό των βορειότερων επαρχιών από τη νέα ελληνική αντίληψη περί Μακεδονίας.

Απορρίπτει μάλιστα κατηγορηματικά την πρόταση του ΥΠΕΞ να κατασκευαστεί κάποιος «νέος γεωγραφικός όρος» γι’ αυτές τις περιοχές, τις οποίες περιλαμβάνει αυστηρά στη Μακεδονία.

Το Θέμα της «Εφ.Συν.» - Αντώνης ΣαμαράςΟ επίσημος ελληνικός χάρτης της γεωγραφικής Μακεδονίας που δεν αναγνωρίζει ο κ. Σαμαράς (έκδοση του ΓΕΣ, 1979). | 
Το Θέμα της «Εφ.Συν.» - Αντώνης ΣαμαράςΟ ίδιος χάρτης και στη «Μεγάλη Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια» (1929) | 
Ψέμα 2ο

Λένε κάποιοι ότι η Μακεδονία τάχα χωρίστηκε στα τρία μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες. Αρα, υπάρχουν δήθεν τρεις Μακεδονίες. Αρα, κάποια κομμάτια της υποτιθέμενης γεωγραφικής Μακεδονίας βρέθηκαν εκτός Ελλάδος. […] Είναι ένα εκ των υστέρων κατασκευασμένο ψέμα 

Σχόλιο: Ο ισχυρισμός αυτός είναι ανάπτυξη του πρώτου. Μόνο που «κατασκευασμένη» δεν είναι η διάκριση των τριών τμημάτων της γεωγραφικής Μακεδονίας. Κατασκευασμένη είναι η αποσιώπηση του θέματος από το 1980 και στο εξής.

Το Θέμα της «Εφ.Συν.» - Αντώνης Σαμαράς

Αυτό προκύπτει από την εξαιρετική μελέτη του ιστορικού Σπύρου Καράβα, ο οποίος μπήκε στον κόπο να συγκεντρώσει ελληνικά τεκμήρια για τον διαχωρισμό της Μακεδονίας, σε ένα εξαντλητικό ανθολόγιο από ελληνικά ιστορικά και γεωγραφικά εγχειρίδια, χάρτες, βιβλία και εγκυκλοπαίδειες. Οποιος αμφιβάλλει μπορεί να το συμβουλευτεί (Σπύρος Καράβας, «Οι Μακεδονίες των άλλων», εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2018).Αλλά βέβαια διαχωρισμός υπήρξε και πολύ νωρίτερα. Σύμφωνα με τον Μαργαρίτη Δήμιτσα –που κι αυτού την εθνικοφροσύνη δεν φαντάζομαι ότι αμφισβητεί ο κ. Σαμαράς– «η αλλοπρόσαλλος και παλίμβουλος ευρωπαϊκή διπλωματία διά του Βερολινίου συνεδρίου ηκρωτηρίασε την Μακεδονίαν, την μεν βορειοανατολικήν γωνίαν αυτής παραχωρήσασα τη Βουλγαρία, την δε βορειοδυτικήν γωνίαν τη Σερβία» («Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις», τ. Β’, Αθήνα 1896, σ. 1003).

Δεν λένε λοιπόν «κάποιοι» ότι «χωρίστηκε η Μακεδονία στα τρία». Και πάντως δεν το λένε οι «Σλάβοι». Το λέει η επίσημη ελληνική ιστοριογραφία. Το λέει ακόμα και επίσημος προπαγανδιστής των ελληνικών θέσεων για τη γλώσσα και την εθνότητα των βορείων γειτόνων μας, ο Νικόλαος Ανδριώτης, στο βιβλίο που έχει περί πολλού ο καθηγητής Μπαμπινιώτης:

«[Από τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι Σλάβοι στην ελληνική χερσόνησο] ο όρος “Μακεδονία” είχε γίνει απλώς γεωγραφική. […] Η αρχαία Μακεδονία, με τη διείσδυση των Σλάβων στη Βαλκανική διαιρέθηκε οριστικά σε δύο ζώνες, στην ελληνική και τη σλαβική και είναι σήμερα απλός γεωγραφικός όρος» («Το ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του», εκδ. Τροχαλία, Αθήνα 1992 [1957], σ. 32-33).

Και παρακάτω:

Continue reading “Τα δέκα ψέματα του κ. Σαμαρά”