ΣΥΡΙΖΑ «δαγκωτό» 100%

Όχι βέβαια επειδή συμφωνώ 100% με όσα έκανε και κάνει, είπε και λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχω επανειλημμένα διατυπώσει δημόσια επιφυλάξεις και αντιρρήσεις. Και ασφαλώς θα υπάρξει χρόνος μετά τις εκλογές να συζητήσουμε τα ζητήματα αυτά.

Όμως επιλέγω 100% ΣΥΡΙΖΑ με βάση το διακύβευμα και τις πραγματικές εναλλακτικές των μεθαυριανών εκλογών. Και αυτά αφορούν όχι μόνο την προσπάθεια να αποτραπεί η επάνοδος στην εξουσία της ΝΔ και να συνεχιστεί η αριστερή διακυβέρνηση της χώρας, αλλά και την διάταξη και τους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων την επόμενη μέρα, ακόμη και στην πιο πιθανή περίπτωση που θα βρεθούμε στην αντιπολίτευση.

Ιδού οι τρεις κυριότεροι λόγοι για ένα 100% ΣΥΡΙΖΑ:

Πρώτον, για να καταπολεμηθεί και να αποδυναμωθεί η αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερία που έχει καλλιεργηθεί από τα ΜΜΕ και που έχει δυστυχώς τη μεγαλύτερη διάδοσή της σε κύκλους της πάλαι ποτέ προοδευτικής και εκσυγχρονιστικής διανόησης. Μια υστερία που δηλητηριάζει το πολιτικό κλίμα και παρεμποδίζει την «κανονικότητα» (που ωστόσο τόσο επικαλούνται οι πρωταγωνιστές της) της πολιτικής ζωής. Μια υστερία που συσκοτίζει τις πολιτικές επιλογές για τον τόπο μας, οδηγώντας αριστερούς στη δεξιά με το πρόσχημα μιας φαντασιακής «ελληνικής ιδιαιτερότητας», που δήθεν ακυρώνει τις ταξικές και πολιτικές διαχωριστικές γραμμές που ισχύουν στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Μια υστερία τέλος που προσβάλλει τον ορθό λόγο και φθάνει να παρομοιάζει τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με «χούντες» και «ολοκαυτώματα», ενώ βλέπει «εφιάλτες» όχι στην περίοδο που άρχισε το 2010 και κορυφώθηκε τα επόμενα χρόνια με την κρίση, τα μνημόνια και τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά στην τετραετία Τσίπρα. Όσο ισχυρότερος, ποσοτικά και ποιοτικά, βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη μέρα, τόσο πιο γρήγορα θα καταρρεύσουν αυτά τα θλιβερά ιδεολογήματα.

Δεύτερον, γιατί στις εκλογές της 7/7 ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί καταφανώς, από όποια πλευρά και να το εξετάσουμε, την προοδευτική, σοσιαλιστική (με την ευρεία έννοια) παράταξη, ενώ η ΝΔ τη συντηρητική, νεοφιλελεύθερη ή και αντιδραστική εναλλακτική.

Σε όλα ουσιαστικά τα μέτωπα της πολιτικής, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην προοδευτική πλευρά και σε σύγκλιση με τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης: στάση απέναντι στη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό, κοινωνική πολιτική, αντίληψη για τη φορολογία και το κράτος προνοίας, ατομικά δικαιώματα, σωφρονιστικό σύστημα, παιδεία (ναι, παιδεία!), προσφυγικό/ μεταναστευτικό. Συμβολή στην Ευρώπη στη σύγκλιση Σοσιαλδημοκρατίας, Αριστεράς και Πρασίνων, στο πλαίσιο μιας αριστερής πολιτικής. Και βέβαια εξωτερική πολιτική, όπου δόθηκε, δίδεται και θα δοθεί μεγάλη μάχη και όπου φάνηκε πως μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη βούληση, αλλά και την ικανότητα να προχωρήσει τολμηρά και να μας βγάλει από τα αδιέξοδα όπου μας έχουν οδηγήσει επί δεκαετίες τα κατεστημένα κόμματα.

Η ΝΔ εκπροσωπεί τον συντηρητικό και αντιδραστικό αντίποδα. Δεν χρειάζεται να προσφεύγουμε σε υπερβολές πως θα φέρει τη χώρα πίσω στο μνημονιακό καθεστώς του 2012. Αρκεί να διαπιστώσουμε πως η ΝΔ και ο αρχηγός της υιοθετούν τις νεοφιλελεύθερες θεωρίες και πολιτικές που έχουν χρεωκοπήσει οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά την Ευρώπη. Αυτές που πουθενά δεν έφεραν την επαγγελλόμενη ανάπτυξη, παντού έφεραν κοινωνική ανασφάλεια, μεγαλύτερες ανισότητες, ανεργία, αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποιήσεις στην υγεία και την παιδεία, ευρωσκεπτικισμό. Αρκεί να μην ξεχνάμε πως αυτοί που σήμερα μιλούν για ικανότητα διακυβέρνησης είναι οι ίδιοι που χρεωκόπησαν τη χώρα. Και βέβαια να μην αποστρέφουμε το βλέμμα από το γεγονός πως η σκληρή δεξιά ή και ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ γίνεται όλο και ισχυρότερη. Είναι αυτή που παρέσυρε τη ΝΔ στις ακραίες θέσεις στο μακεδονικό και θα παρεμποδίζει κάθε λογική στάση στα ελληνο-τουρκικά. Είναι αυτή που αισθάνεται άνετα με την ευρωπαϊκή συμπόρευση δεξιάς και ακροδεξιάς. Και είναι βέβαια αυτή που υπόσχεται μια σκληρή αντιδραστική πολιτική της ΝΔ στα θέματα δικαιωμάτων, «νόμου και τάξης», στο μεταναστευτικό κλπ. Ακόμη και ρεβανσισμό απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, με διώξεις και δίκες.

Μπροστά σε μια τέτοια τόσο ξεκάθαρη αντίθεση ιδεολογίας, θέσεων και προγραμμάτων ανάμεσα στους δύο «μονομάχους», η τοποθέτηση κάθε προοδευτικού πολίτη είναι, πιστεύω,  αυτονόητη. Και είναι λυπηρό να βλέπει κανείς ανθρώπους με αριστερές καταβολές να υιοθετούν τον λαϊκισμό της συντήρησης σε θέματα φορολογίας ή νόμου και τάξης, και να αποσιωπούν το μακεδονικό, τα δικαιώματα, τις ευρωπαϊκές συμμαχίες. Να δαιμονοποιούν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και να «καταπίουν» ακροδεξιά στελέχη της ηγεσίας του κόμματος που ετοιμάζονται να ψηφίσουν.

Τρίτον, ψηφίζω ανεπιφύλακτα ΣΥΡΙΖΑ γιατί οι πολιτικές και τα επιχειρήματα άλλων, τρίτων κομμάτων, δεν πείθουν.

Όσον αφορά το ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι φανερό πως η σημερινή του ηγεσία σκοπεύει να συνεχίσει την πολιτική συνεργασίας ή στήριξης της ΝΔ. Ο καθένας καταλαβαίνει πως ένα κόμμα που επί μια σχεδόν δεκαετία στηρίζει τη δεξιά και ανακηρύσσει ως κύριο αντίπαλο την αριστερά δεν μπορεί να αποτελέσει (όπως μερικοί υποστηρικτές του ισχυρίζονται) τον αντίπαλο πόλο στη συντήρηση σε ένα μελλοντικό πολιτικό σκηνικό. Όμως, και αν ακόμη παραβλέψουμε το κρίσιμο αυτό ζήτημα, από πού θα προέκυπτε το ΚΙΝ.ΑΛΛ ως «ενάρετη» κεντροαριστερή εναλλακτική στον ΣΥΡΙΖΑ; Από το ποιόν της ηγεσίας και των περισσοτέρων φθαρμένων στελεχών του; Από τη στάση του στο μακεδονικό (όπου μας χαρακτήρισε απάτριδες); Από τις θέσεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «δεξιά»; Από την ανύπαρκτη εσωτερική του δημοκρατία; Από τον άκρατο ανδρεοπαπανδρεϊκό λαϊκισμό; Από τη συμπαράταξη του στην Ευρώπη με την πτέρυγα εκείνη των σοσιαλδημοκρατών που απορρίπτει κάθε στροφή προς τα αριστερά;

Εν ολίγοις, πιστεύει κανείς σοβαρά ότι το ΚΙΝ.ΑΛΛ, θλιβερό υπόλειμμα του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, είναι πιο πειστικό από τον ΣΥΡΙΖΑ ως αντίπαλος πόλος της ΝΔ; Δεν είναι προφανές πως τυχόν ενίσχυσή του σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην αποδυνάμωση κάθε αντίπαλου πόλου θα οδηγούσε; Αντίθετα, όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση που θα χωρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΙΝ.ΑΛΛ της κυρίας Γεννηματά, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πιθανότητα να αφυπνισθούν οι όποιες υγιείς δυνάμεις στο χώρο αυτό και να επιβάλουν μια στροφή προς τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που ζητούν το κεφάλι του Βαρουφάκη για τη μάχη που έδωσε το 2015 ενάντια στο ευρωπαϊκό κατεστημένο και τον Σόιμπλε. Αναγνωρίζω εξάλλου πως οι αποκαλύψεις του για τον τρόπο λειτουργίας του Eurogroup είναι σημαντικές και πολλές επισημάνσεις του για το τρίτο μνημόνιο που μας επιβλήθηκε δεν είναι αβάσιμες. Τον χρεώνω όμως την μείζονα τυχοδιωκτική επιλογή του να προτιμήσει το άλμα της χώρας στο κενό από τον συμβιβασμό. Ακόμη, πως έχει αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κύριο αντίπαλο, κατά το κλασσικό πρότυπο των αριστεριστών. Δεν μου εμπνέει καμία εμπιστοσύνη η ασάφεια των ιδεολογικών του προσανατολισμών, με τη συμπερίληψη ακραίων φιλελεύθερων στα ψηφοδέλτιά του. Ούτε με πείθει όταν διεκδικεί την είσοδο στη Βουλή για να αποτρέψει, λέει, την αυτοδυναμία της ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα αρνείται τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα διανοούμουν λοιπόν να στερήσω από τον ΣΥΡΙΖΑ έστω και μία ψήφο για να ενισχύσω ένα ασαφές σεχταριστικό πολιτικό σχήμα και τον αποδεδειγμένα πολιτικά ανεύθυνο αρχηγό του.

Η επιλογή της ψήφου πρέπει, πιστεύω, να είναι πολιτική. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοούμε και τα πρόσωπα. Ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη επιλέγω αδίστακτα τον Τσίπρα, ακόμη και για πολιτισμικούς λόγους. Αλλά και για να μπει τέρμα στην οικογενειοκρατία που κατατρέχει την πολιτική μας ζωή. Εννοείται δε και πως η πολιτική ανεπάρκεια της Φώφης Γεννηματά και το αφόρητο υπερεγώ του Βαρουφάκη είναι πρόσθετοι λόγοι που με απωθούν από τα κόμματα αυτά.

Τέλος, ακούμε τελευταία συχνά πως η αυτοδυναμία της ΝΔ είναι το μόνο αποτέλεσμα που εξασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα. Πρόκειται για επιχείρημα που απευθύνεται σε συντηρητικά αυτιά. Για έναν αριστερό η πολιτική σταθερότητα δεν αποτελεί ύψιστο αγαθό άσχετα από το σε ποια πολιτική στηρίζεται. Στη σταθερότητα που εξασφαλίζει η πολιτική Μητσοτάκη/Γεωργιάδη λέμε όχι ευχαριστώ. Και γνωρίζουμε πως ανάμεσα σε μια τέτοια σταθερότητα και το χάος με το οποίο μας απειλούν υπάρχει και χρόνος και εναλλακτικές λύσεις που προκύπτουν από τη δημοκρατία μας.

Συμπέρασμα: ΣΥΡΙΖΑ «δαγκωτό», η μόνη χρήσιμη προοδευτική ψήφος για την επόμενη μέρα, όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα! Καλό βόλι!

(ΠΗΓΗ :  https://www.koutipandoras.gr/article/syriza-dagkoto-100  )

Πώς η πανδημία γρίπης του 1918 έφερε επανάσταση στη δημόσια υγεία (100 Χρόνια πριν)

Εκατό χρόνια πριν, το 1918, ο κόσμος γνώρισε την πρώτη μεγάλη πανδημία του 20ού αιώνα. Η ισπανική γρίπη είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 50 έως 100 εκατ. ανθρώπων, που αντιστοιχεί στο 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μετά από αυτήν, τίποτα δεν ήταν το ίδιο, καθώς οι εκτεταμένες απώλειες πυροδότησαν τη μεγαλύτερη «επανάσταση» στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Ο κόσμος ήταν εντελώς διαφορετικός κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η υγειονομική περίθαλψη δεν περιελάμβανε την παραμικρή έννοια προστασίας του γενικού πληθυσμού. Στον βιομηχανικό κόσμο, οι γιατροί -τουλάχιστον, στην συντριπτική πλειοψηφία- εργάζονταν ως ιδιώτες ή χρηματοδοτούνταν από φιλανθρωπικά και θρησκευτικά ιδρύματα, συνεπώς οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους.

Οι πολιτικές δημόσιας υγείας -όπως αυτές που εφαρμόζονταν τότε για το μεταναστευτικό- είχαν επηρεαστεί έντονα από την ευγονική. Η ελίτ αντιμετώπιζε τα λαϊκά στρώματα ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, θεωρώντας ότι, οι νόσοι και οι τυχόν δυσμορφίες τους οφείλονται στον «φυσικό εκφυλισμό».

Ουδείς εξ αυτών σκέφτηκε να αναζητήσει τις αιτίες των ασθενειών στις κακές συνθήκες διαβίωσης, στα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, στην κακή διατροφή.

Όταν αρρώσταιναν και πέθαναν από τύφο, χολέρα και άλλες θανατηφόρες ασθένειες οι υπέρμαχοι της ευγονικής ισχυρίζονταν ότι πρόκειται για δικό τους λάθος -της εργατικής τάξης- , επειδή δεν προσπαθούσαν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ξεσπούσε επιδημία, η δημόσια υγεία αφορούσε μέτρα που αποσκοπούσαν στην προστασία της ελίτ από τις «μολυσματικές ασθένειες του όχλου».

Το πρώτο «κύμα» της ισπανικής γρίπης ξέσπασε την άνοιξη του 1918.

Βεβαίως και δεν είχε κάποιο… ισπανικό στοιχείο. Ονομάστηκε έτσι -εντελώς άδικα- επειδή οι πρώτες αναφορές για την πανδημία προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας, η οποία δεν συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εφημερίδες των κρατών που συμμετείχαν στον Πόλεμο απλά, λογοκρίνονταν.

Αλλά ήταν γρίπη και όπως είναι γνωστό, η γρίπη μεταδίδεται από τον ασθενή που βήχει ή φτερνίζεται σε άλλον άνθρωπο μέσω σταγονιδίων που εκλύονται στον αέρα. Είναι εξαιρετικά μεταδοτική και εξαπλώνεται πιο εύκολα μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι ζουν κοντά ο ένας στον άλλον, για παράδειγμα σε φτωχογειτονιές, ή τάφρους (όπως στα χαρακώματα), εξού και συχνά χαρακτηρίζεται ως «ασθένεια του πλήθους».

Το πρώτο κύμα ήταν σχετικά ήπιο, όχι ιδιαίτερα χειρότερο από τη συνηθισμένη εποχική γρίπη, αλλά όταν ξέσπασε η δεύτερη και πιο θανατηφόρα φάση της πανδημίας, το φθινόπωρο του 1918, οι άνθρωποι δύσκολα πίστευαν ότι επρόκειτο για την ίδια ασθένεια.

Τα πρώτα κρούσματα της εκδηλώθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918 στα βρετανικά συντάγματα που στάθμευαν στη Ρουέν και στο Βιμερέ. Καθώς μετακινούνταν τα στρατεύματα μετακινείτο και η ασθένεια. Τον Μάιο είχε επεκταθεί σε όλη τη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Γερμανία εισήλθε με τους αιχμαλώτους που είχε συλλάβει. Τον Ιούνιο η πανδημία έφτασε στις Ινδίες, τον Ιούλιο στη Νέα Ζηλανδία και τον Αύγουστο στη Νότιο Αφρική. Έως τον Ιανουάριο του 1919 η Αυστραλία κατόρθωσε να μην πληγεί λόγω μιας αυστηρής καραντίνας.

Το ποσοστό των θανάτων σήμανε συναγερμό: Πέθαναν 25% περισσότεροι άνθρωποι από τις προηγούμενες επιδημίες γρίπης. Παρόλο που αρχικά οι ασθενείς ανέφεραν τα κλασικά συμπτώματα της γρίπης, του πονόλαιμου και του πονοκέφαλου, λίγο μετά, τα συμπτώματα εξελίσσονταν, καθώς παρατηρούνταν κυάνωση του δέρματος ιδιαίτερα γύρω από το πρόσωπο, στο στόμα, στον λαιμό και στα δάκτυλα, δυσκολία στην αναπνοή, ακόμη και αιμορραγία από τη μύτη και το στόμα. Όταν η κυάνωση γινόταν έντονη και το πρόσωπο έμοιαζε σχεδόν μαύρο, η πιθανότητα ανάκαμψης ήταν ελάχιστη. Οι πνεύμονες ήταν γεμάτοι υγρά, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επεξεργαστούν τον αέρα, και ο θάνατος ερχόταν μέσα σε ώρες ή ημέρες. Το δεύτερο κύμα υποχώρησε προς το τέλος του έτους, αλλά υπήρξε ένα τρίτο και τελευταίο στις αρχές του 1919.

Η γρίπη προκαλείται από έναν ιό, αλλά οι ιοί ήταν μια νέα υπόθεση το 1918, και οι γιατροί νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με μια βακτηριακή ασθένεια, που σημαίνει ότι ήταν εντελώς ανήμποροι απέναντι στην ισπανική γρίπη.

Εμβόλιο κατά της γρίπης δεν υπήρχε, ούτε καν αντιβιοτικά, τα οποία θα μπορούσαν να δράσουν εναντίον των δευτερογενών βακτηριακών λοιμώξεων που τελικά, σκότωσαν τα περισσότερα από τα θύματά της ισπανικής γρίπης (με τη μορφή πνευμονίας).

Τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας, όπως η καραντίνα και το κλείσιμο  δημόσιων χώρων συνάθροισης (όπως θέατρα), θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικά, αλλά ακόμα και όταν επιβλήθηκαν, αυτό συνέβη αργά, επειδή η γρίπη το 1918 δεν ήταν καταγεγραμμένη ασθένεια.

Αυτό σήμαινε ότι οι γιατροί δεν ήταν υποχρεωμένοι να αναφέρουν περιστατικά ασθενών στις αρχές και ως εκ τούτου οι αρχές δεν μπόρεσαν να δουν την πανδημία που ερχόταν.

Ο αριθμός των θυμάτων της ισπανικής γρίπης είναι δυσθεώρητος: Όπως γράφειsmithsonianmag.comγια να κατανοήσει κανείς τη «μεγάλη εικόνα», αρκεί να λάβει υπόψιν του ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σκότωσε 18 εκατομμύρια ανθρώπους και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 60 εκατομμύρια ανθρώπους.

Τα στατιστικά στοιχεία όσον αφορά τους ανθρώπους οι οποίοι νόσησαν και σε όσους  τελικά, πέθαναν, διαφέρουν δραματικά από χώρα σε χώρα, γεγονός που αποδίδεται σε πλήθος παραγόντων τους οποίους η επιδημιολογία μελέτησαν συν τω χρόνω λεπτομερώς.

Σε γενικές γραμμές ωστόσο, η ισπανική γρίπη «θέρισε» τους λιγότερο προνομιούχους, αλλά όχι για τους λόγους που πίστευαν οι υπέρμαχοι της ευγονικής: Πολύ απλά, η ελίτ δεν ήταν τόσο εκτεθειμένη στη διασπορά της γρίπης.

Το μάθημα που πήραν οι υγειονομικές υπηρεσίες από την καταστροφή ήταν ότι δεν ήταν πλέον λογικό να κατηγορούμε κανέναν επειδή ασθένησε, ούτε να τον αντιμετωπίζουμε ως μεμονωμένο περιστατικό.

Τη δεκαετία του 1920 πολλές κυβερνήσεις άρχισαν να προσδίδουν κοινωνικό χαρακτήρα στην υγεία και να εφαρμόζουν πολιτικές δωρεάν περίθαλψης για όλους.

Η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα που δημιούργησε ένα κεντρικό σύστημα δημόσιας υγείας, το οποίο χρηματοδότησε μέσω ενός κρατικού ασφαλιστικού συστήματος, ενώ το παράδειγμα της ακολούθησαν και άλλες χώρες στη Δυτική Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες από την άλλη, διαχειρίστηκαν το ζήτημα επιλέγοντας ένα ασφαλιστικό σύστημα που βασίζεται στους εργοδότες, ωστόσο και στις ΗΠΑ, τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γρίπη ελήφθησαν μέτρα όσον αφορά τη νομοθεσία για την περίθαλψη.

Το 1924, η σοβιετική κυβέρνηση έκανε λόγο για τον γιατρό του μέλλοντος, δηλώνοντας ότι θα έχει «τη δυνατότητα να μελετά τις επαγγελματικές και κοινωνικές συνθήκες που προκαλούν ασθένειες και όχι μόνο να θεραπεύει κάθε ασθένεια, αλλά επιπλέον να προτείνει τρόπους για την πρόληψή της. Το όραμα της Σοβιετικής Ένωσης υιοθετήθηκε σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο και η δημόσια υγεία άρχισε να μοιάζει περισσότερο με αυτό που γνωρίζουμε σήμερα.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της δημόσιας υγείας είναι η επιδημιολογία, που ορίζεται ως η επιστημονική μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την συχνότητα εμφάνισης της υγείας και των ασθενειών σε έναν πληθυσμό, μέσω της εφαρμογής της στατιστικής στην ιατρική. Είναι η βάση και η λογική των παρεμβάσεων με ενδιαφέρον για τη Δημόσια Υγεία. Θεωρείται ως μεθοδολογία αιχμής στην έρευνα που είναι σχετική με τη Δημόσια Υγεία.

Από το 1925, για παράδειγμα, όλες οι Πολιτείες των ΗΠΑ  εισήχθησαν σε ένα εθνικό σύστημα αναφοράς ασθενειών, που έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία μίας «συσκευής έγκαιρης προειδοποίησης» που δεν υπήρχε το 1918. Δέκα χρόνια αργότερα, οι Αμερικανοί πολίτες πήραν μέρος στην πρώτη έρευνα εθνικού επιπέδου για την υγεία.

Τη δεκαετία του 1920, πολλές χώρες δημιούργησαν ή αναδιοργάνωσαν τα Υπουργεία Υγείας. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της πανδημίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι επικεφαλής της δημόσιας υγείας είτε απαξιώνονταν πλήρως στις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων, είτε έβλεπαν τα κονδύλια και τις αρμοδιότητες τους να μειώνονται δραματικά, αναζητώντας πόρους από άλλα Υπουργεία.

Εκτός αυτού, η ανάγκη συντονισμού της δημόσιας υγείας σε διεθνές επίπεδο, θεωρήθηκε επιβεβλημένη, καθώς είχε καταστεί σαφές με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι τα μεταδιδόμενα νοσήματα δεν ξέρουν από σύνορα. Το 1919 στη Βιέννη άρχισε να λειτουργεί μία διεθνής υπηρεσία για την καταπολέμηση των επιδημιών, ο Οργανισμός Υγείας – πρόδρομος του Παγκόσμιου Οργανισμού  Υγείας.

Μέχρι το 1946, οπότε και ιδρύθηκε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, γνωστός διεθνώς με το αρτικόλεξο WHO (World Health Organization), η ευγονική είχε μπει στο περιθώριο και το «σύνταγμα» της νέας εξειδικευμένη υπηρεσίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε μια νέα προσέγγιση όσον αφορά τη διεθνή δημόσια υγεία: «Η απόλαυση του υψηλότερου δυνατού επιπέδου υγείας είναι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων, οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης».

Η φιλοσοφία δεν θα εξαλείψει την απειλή μιας νέας πανδημίας γρίπης -ο ΠΟΥ έχει αντιμετωπίσει τρεις πανδημίες από ιδρύσεως του και σίγουρα θα αντιμετωπίσει στο μέλλον και άλλες- ωστόσο, άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε, καθώς μετέθεσε το κέντρο βάρους, καθιστώντας σαφές ότι δεν πρόκειται για ατομικό, αλλά για κοινωνικό πρόβλημα.

(πηγη : https://tvxs.gr/news/istoria/pos-i-pandimia-gripis-toy-1918-efere-epanastasi-sti-dimosia-ygeia  )

Στοιχεία σοκ: Περισσότεροι από 100 πνιγμοί στις ελληνικές παραλίες από την 1η Ιουνίου

Σοκ προκαλούν τα στοιχεία του Λιμενικού Σώματος για τους πνιγμούς ανθρώπων στη χώρα μας από την πρώτη ημέρα του καλοκαιριού έως και σήμερα.

Συγκεκριμένα, από την 1η Ιουνίου έως και τις 20 Ιουλίου, 110 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις ελληνικές παραλίες. Εξ αυτών οι 74 ήταν Έλληνες, 33 αλλοδαποί και τρεις αγνώστων στοιχείων.

Μόνο τις τελευταίες 48 ώρες σημειώθηκαν 10 πνιγμοί λουόμενων, ενώ μόνο την Παρασκευή τέσσερις άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή στη θάλασσα.

Μεταξύ αυτών είναι κι ένα 13χρονο αγόρι που ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του σε παραλία της Νάξου. Το τραγικό συμβάν σημειώθηκε το απόγευμα της Παρασκευής όταν το άτυχο παιδί βρισκόταν για μπάνιο με την οικογένεια του στην περιοχή Καλαντός.

Τραγικό τέλος στη θάλασσα βρήκε ένας 64χρονος στην παραλία της Καταλυκής στον Κόκκινο Πύργο. Αργά χθες το απόγευμα, λουόμενοι είδαν τον άτυχο άνδρα να επιπλέει χωρίς τις αισθήσεις του και αμέσως ειδοποίησαν τις αρχές.

Χωρίς τις αισθήσεις του ανασύρθηκε, χθες το πρωί ένας άνδρας 70 περίπου ετών από τη θαλάσσια περιοχή Νέων Επιβατών Θεσσαλονίκης. Ο άνδρας διεκομίσθη με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης ”ΑΧΕΠΑ”, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Επίσης, χωρίς τις αισθήσεις της ανασύρθηκε χθες το απόγευμα μια 70χρονη, από τη  θαλάσσια περιοχή της παραλίας ”Φλάμπουρο” Λουτρακίου.

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/282781/stoiheia-sok-perissoteroi-apo-100-pnigmoi-stis-ellinikes-paralies-apo-tin-1i-ioynioy   )

Νιγηρία: Πάνω από 1.000 παιδιά έχει απαγάγει η Μπόκο Χαράμ από το 2013

Τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ έχουν απαγάγει πάνω από 1.000 παιδιά στο βορειοανατολικό τμήμα της Νιγηρίας από το 2013, τονίζει το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία (UNICEF) σε έκθεσή του που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα. Τα μέλη της οργάνωσης απάγουν πολύ συχνά αγόρια και κορίτσια για να ενσταλάξουν φόβο και για να κάνουν επίδειξη δύναμης, τόνισε η Γιούνισεφ, την παραμονή της τέταρτης επετείου από την απαγωγή 276 μαθητριών στο Τσιμπόκ, η οποία προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή.

«Τα παιδιά στη βορειοανατολική Νιγηρία συνεχίζουν να γίνονται στόχοι επιθέσεων μιας κλίμακας που συγκλονίζει», ανέφερε ο Μοχάμεντ Μαλίκ Φολ, ο επικεφαλής της Γιούνισεφ στη Νιγηρία. Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία τόνισε πως έχει επαληθεύσει πάνω από 1.000 απαγωγές. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η υπηρεσία του ΟΗΕ δίνει στη δημοσιότητα μια εκτίμηση. Αλλά ταυτόχρονα, επισήμανε ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ίσως είναι πολύ μεγαλύτερος.

Η Γιούνισεφ πήρε συνέντευξη από τη Χαντίτζα, σήμερα 17 ετών, η οποία είχε απαχθεί κατά τη διάρκεια επίθεσης της Μπόκο Χαράμ στο χωριό της. Οι τζιχαντιστές την κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο, την πάντρεψαν διά της βίας με έναν από τους μαχητές και η έφηβη βιάστηκε επανειλημμένα. Έμεινε έγκυος και σήμερα «ζει με τον μικρό της γιο σε καταυλισμό εσωτερικά εκτοπισμένων, όπου δυσκολεύεται να ενταχθεί (…) λόγω των φραγμών που δημιουργεί η γλώσσα που μιλάει και του στίγματος που φέρει διότι είναι “σύζυγος (μαχητή) της Μπόκο Χαράμ”», τονίζεται στην έκθεση.

Τουλάχιστον 2.295 δάσκαλοι έχουν δολοφονηθεί και πάνω από 1.400 σχολεία έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της σύρραξης.

Ο πόλεμος που ξέσπασε όταν η Μπόκο Χαράμ πήρε τα όπλα διανύει τη δέκατη χρονιά και ελάχιστες ενδείξεις υπάρχουν ότι πλησιάζει στο τέλος του. Τον Φεβρουάριο, μια φράξια των τζιχαντιστών απήγαγε πάνω από 100 μαθήτριες στην πόλη Ντάπτσι, που μέχρι τότε παρέμενε συγκριτικά αλώβητη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έναν μήνα αργότερα, οι τζιχαντιστές απελευθέρωσαν σχεδόν όλα τα κορίτσια, αλλά τουλάχιστον πέντε πέθαναν στα χέρια των απαγωγέων τους. Ένα, η Λία Σαρίμπου, παραμένει όμηρος διότι αρνήθηκε να προσηλυτιστεί στο ισλάμ, ανέφεραν συμμαθήτριές της οι οποίες αφέθηκαν ελεύθερες.

Η νιγηριανή κυβέρνηση ανέφερε ότι η απελευθέρωση των κοριτσιών αποτελούσε το προοίμιο της έναρξης ειρηνευτικών συνομιλιών. Αλλά ειδικοί διαφωνούν. Η δράση της Μπόκο Χαράμ συνεχίζει να αποτελεί εξαιρετικά φορτισμένο ζήτημα από πολιτική άποψη. Ο πρόεδρος Μουχαμαντού Μπουχάρι αναδείχθηκε στην εξουσία το 2015 υποσχόμενος να τερματίσει τον ανταρτοπόλεμο των τζιχαντιστών. Αλλά η κυβέρνησή του, παρότι ο στρατός εκδίωξε τη Μπόκο Χαράμ από πολλές περιοχές και κοινότητες ως το 2016, δεν έχει καταφέρει να βάλει τέλος στη δράση της ένοπλης εξτρεμιστικής οργάνωσης.

Τη Δευτέρα, ο Μπουχάρι ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει νέα θητεία το 2019.

Τέσσερα χρόνια μετά την απαγωγή των μαθητριών στο Τσιμπόκ, περίπου 100 από τα κορίτσια συνεχίζουν να αγνοούνται. Ορισμένα εκτιμάται ότι είναι νεκρά, βάσει όσων κατέθεσαν πρώην συμμαθήτριές τους που σώθηκαν και εκτιμήσεων ειδικών για τη δράση της Μπόκο Χαράμ. Εξάλλου, η οργάνωση τον Ιανουάριο δημοσιοποίησε ένα βίντεο που φέρεται να δείχνει κάποια από τα κορίτσια, υποστηρίζοντας πως θέλουν να μείνουν μαζί με τους απαγωγείς τους.

(ΠΗΓΗ : ΑΠΕΜΠΕ http://www.amna.gr/home/article/247506/Nigiria-Pano-apo-1000-paidia-echei-apagagei-i-Mpoko-Charam–apo-to-2013)