Η Γιάννα Αγγελοπούλου επικεφαλής της φιέστας για τα 200 χρόνια από το 1821

Την απόφασή του το 2021 να είναι ένα έτος εθνικής γιορτής για τον Ελληνισμό, εντός και εκτός Ελλάδος, υλοποιεί από σήμερα ο πρωθυπουργός αναθέτοντας στη Γιάννα Αγγελοπούλου τη θέση της επικεφαλής της Επιτροπής που θα συγκροτηθεί για τις εκδηλώσεις οι οποίες θα γίνουν για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.

Σε συνάντηση που είχε ο κ. Μητσοτάκης με την κ. Αγγελοπούλου στις 11.00 στο Μέγαρο Μαξίμου, έγινε μια πρώτη συζήτηση για τους στόχους αυτής της επετείου – ορόσημο για τους Έλληνες, η οποία προσφέρει την ευκαιρία στη χώρα να ξανασυστηθεί στη διεθνή κοινότητα μετά την πολυετή κρίση.

Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, «το 2021 θα είναι μια χρόνια που όλοι οι Έλληνες θα γιορτάσουμε μαζί και ενωμένοι τα 200 χρόνια ελευθερίας του ελληνικού κράτους, με υπερηφάνεια για το παρελθόν μας και αυτοπεποίθηση για το μέλλον μας».

Οι εκδηλώσεις θα γίνουν σε όλη τη χώρα και θα κορυφωθούν το καλοκαίρι του 2021 στην Αθήνα, στις πρωτεύουσες κάθε περιφέρειας, σε εμβληματικούς τόπους της χώρας, αλλά και σε σημαντικές πόλεις του εξωτερικού.

Στη συνάντηση αποφασίστηκε επίσης ο φορέας υλοποίησης της εθνικής πρωτοβουλίας να είναι το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ενώ στην διοργάνωση, εκτός από τα συναρμόδια υπουργεία, θα έχουν καθοριστική συμμετοχή διακεκριμένες προσωπικότητες του πνεύματος, του πολιτισμού και των επιστημών.

Η κ. Αγγελοπούλου αμέσως μετά τη συνάντηση έκανε την εξής δήλωση: «Ευχαριστώ τον Πρωθυπουργό για την εμπιστοσύνη και την τιμή να μου αναθέσει την ευθύνη μιας τόσο σημαντικής για τον Ελληνικό λαό και την Ελλάδα υπόθεσης. Όλοι μαζί θα κάνουμε το καλύτερο».

(ΠΗΓΗ : https://www.efsyn.gr/politiki/kybernisi/205703_i-gianna-aggelopoyloy-epikefalis-tis-fiestas-gia-ta-200-hronia-apo-1821  )

UPόψεις : “1821: Ποιοι «όλοι μαζί», βρε ζαγάρια;”

«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…» 

                                                                    (Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;

   Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.

   Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

   Η αλήθειαβέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.

   Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…

***

   Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:

«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,

για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν».

   Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».

   Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

   Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

   Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης…«εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

***

   Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.

   Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

   Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

   Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;

***

   Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Φλεβάρη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.

   Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του πατριάρχη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίαςεσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)».

   Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων…αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

   Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;

***

   Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:

«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».

   Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.

***

   Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους«Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ:«Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε πέρσι στον «Ημεροδρόμο».

(ΠΗΓΗ :  https://www.koutipandoras.gr/article/1821-poioi-oloi-mazi-bre-zagaria#  )

25 Μάρτη 1821: Τι (δεν πρέπει να) ξεχνάμε

Για να έχει κάποιος αντίληψη που (και σε ποια κατάσταση) βρίσκεται θα πρέπει να γνωρίζει και να μη ξεχνά από που ξεκίνησε. Αυτή η (ιστορική) γνώση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο προϋποθέτει εκτός πολλών άλλων και κάποια στοιχειώδη γενναιότητα, η οποία μπορεί να φωτίσει τις σκιές του παρελθόντος. Αφού λοιπόν γιορτάζουμε για να μην ξεχνάμε,  ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες από τις  σκιές που σκεπάζουν το ελληνικό κράτος από την απαρχή του. Τηρουμένων των αναλογιών δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα από τότε και ίσως κοιτώντας πίσω μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά το παρόν μας…

25.3.2019 / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ

 

 

Το 1823, γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης (Ιστορία- κωμικοτραγική- του Νεοελληνικού κράτους) «ο τότε υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας Τζορτζ Κάνινγκ κάνει μια θεαματική στροφή και απαγκιστρώνεται απ την ανθελληνική πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας (…) και γνωστοποιεί στον κόσμο όλο πως αναγνωρίζει το δικαίωμα των εμπολέμων Ελλήνων να αποκλείουν με τα πλοία του τις τουρκικές ακτές». Με αυτήν την απόφαση- διακήρυξη η Αγγλία στην ουσία αναγνώρισε  στην πράξη την επανάσταση και  το Ελληνικό κράτος πριν αυτό θεμελιωθεί και υπάρξει.

  • Ο «φιλελληνισμός» του Κάνινγκ και της Βρετανίας  δυο αιώνες πριν  – αν θέλουμε να  εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που δίνει η ιστορία για αναζήτηση αναλογιών-  φέρνει στο νου το σήμερα και τις κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα στην  περιοχή, της  σημερινής   αμερικανικής υπερδύναμης. Όπως ακριβώς ο Κάνινγκ και η χώρα του στο γεωπολιτικό παιχνίδι εκείνης της εποχής που είχε σαν στόχο τη διανομή των ιματίων του «μεγάλου Οθωμανού ασθενούς»  πούλησαν προστασία σε κάποιους επαναστατημένους κατσαπλιάδες (σύμφωνα με την οπτική της διεθνούς καθεστηκυίας τάξης του 18ου αιώνα )  έτσι σήμερα ο «διαβολικά καλός» Αμερικανός πρόεδρος και ο πρεσβευτής του στην Αθήνα Τζ. Πάιατ διατυμπανίζουν την νέα ελληνοαμερικανική στρατηγική συνεργασία. Δηλαδή, την ένταξη του ελληνικού προτεκτοράτου στους  στρατιωτικούς σχεδιασμούς της αμερικανικής υπερδύναμης στο πλαίσιο της γεωπολιτικής αναδιάταξης που επιχειρεί στην περιοχή.

Το 1824, ένα χρόνο μετά την αναγνώριση των Ελλήνων επαναστατών ως εμπολέμων που έχουν δικαίωμα σε στρατιωτικές κινήσεις σε βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Αγγλία προχωρά στην οικοδόμηση  αυτού που σήμερα θα ονομάζαμε  «ελληνο-αγγλική στρατηγική σχέση» προσφέροντας δανεικά στο  ακόμα ανύπαρκτο ελληνικό κράτος. Πρόκειται για το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας  και την απαρχή  της μόνιμης εξάρτησης και υποτέλειας του νέου ελληνικού κράτους.

Στις 20/1/1824, έφτασαν στην αγγλική πρωτεύουσα οι Ελληνες …τεχνοκράτες της εποχής  Ι. Ορλάνδος (γαμπρός του Γ. Κουντουριώτη), Αν. Ζαΐμης και Αν. Λουριώτης για να συνομολογήσουν ένα δάνειο .Ύστερα  από διαπραγματεύσεις (η ιστορία δεν μας πληροφορεί αν κράτησαν… 17 ώρες, περισσότερο ή λιγότερο)  με τον Γ. Κάνινγκ και το «φιλελληνικό» Κομιτάτο αποτελούμενο κυρίως από τραπεζίτες και εμπόρους, του Σίτυ, συνομολογήθηκε ένα δάνειο 800.000 λιρών.

Σύμφωνα με το «πρώτο μνημόνιο» που υπέγραψε πριν καν την ύπαρξη του το ελληνικό κράτος το δάνειο των 800.000  «έκλεισε» στο 59% της ονομαστικής αξίας, δηλαδή 472.000 λίρες. Με πιο απλά λόγια, η Ελλάδα έλαβε 472 χιλιάδες έχοντας την υποχρέωση να πληρώσει 800 χιλιάδες!   Και δεν ήταν μόνο αυτό, υπάρχει και συνέχεια…

Το δάνειο αυτό, είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια και για την αποπληρωμή του υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές και τελωνεία, μέχρι ιχθυοτροφεία. Επίσης από το ίδιο δάνειο,  παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεωλύσια, 2.000 ως προμήθεια και άλλες δαπάνες, 5.900 από τον ίδιο τον Ι. Ορλάνδο για χρέη του κράτους προς τη σύζυγό του, 60.000 πήγαν σε μίζες (ο «φιλέλληνας» γραμματέας Τζ. Μπόουρινγκ εισέπραξε 11.000 λίρες για τη μεσιτεία) και μόλις 10.000 για αγορά εφοδίων για την επανάσταση. Για μα μην πολυλογούμε από τις 800.000 έφτασαν στην Ελλάδα 298.000 λίρες!!!

  • Ανάμεσα σ αυτούς πάντως που την έβγαλαν ζάχαρη ήταν οι… τεχνοκράτες διαπραγματευτές  καθώς όπως έχει καταγραφεί στην ιστορία γέμισαν τις τσέπες τους. Καλά πήγαν τα πράγματα και για τα αφεντικά των διαπραγματευτών, την ελληνική πολιτική ελίτ της εποχής καθώς η παράταξη Κουντουριώτη – Κωλέττη – Μαυροκορδάτου χρησιμοποίησε τα όσα από το δάνειο έφτασαν στη χώρα για να καθαρίσει στην εμφύλια διαμάχη, που μαινόταν στην Πελοπόννησο.

Οι δεσμοί υποτέλειας του υπό εκκόλαψη νέου ελληνικού κράτους σφυριλατήθηκαν και έλαβαν επίσημη μορφή ένα χρόνο μετά το πρώτο (μνημόνιο) δάνειο…

Στα 1825, η Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων – στη μέση της Επανάστασης– αποφάσισε να θέσει την Ελλάδα και τον λαό της κάτω από την «προστασία» της Μεγάλης Βρετανίας και μάλιστα με νόμο: ο εν λόγω νόμος γνωστός ως «πράξη υποτέλειας» αναφέρει: «Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την Ιεράν Παρακαταθήκη της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας».

  • Εχοντας υπόψη όλα αυτά μάλλον εύκολα μπορεί κάποιος να κατανοήσει τα μεταγενέστερα, γιατί «ανήκομεν εις την Δύση» , γιατί ο Σόιμπλε είναι φίλος μας ή γιατί ο Τραμπ είναι διαβολικά καλός…

Στις αρχές του 1825 κι ενώ η φλόγα της επανάστασης σβήνει μέσα στην εμφύλια διαμάχη με «έπαθλο» τον (δανεικό)  μπεζαχτά  η Επαναστατική Επιτροπή, συνομολογεί «Εν Λονδίνω εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος».

Το δεύτερο αυτό (μνημόνιο)- δάνειο της «ανεξαρτησίας» έκλεισε στο 55% της ονομαστικής του αξίας, και οι Αγγλοι πιστωτές  ανέλαβαν και τη διαχείρισή του! Τελικά απ αυτά τα 2 εκατομμύρια στην Ελλάδα έφτασαν μόλις 190.000! Ας δούμε στα γρήγορα πως οι δανειστές και τα εγχώρια τσιράκια τους εξαφανίζουν (ή μήπως ξαφρίζουν;)το χρήμα…

Στο 55% της ονομαστικής του τιμής το δάνειο των 2 εκατομμυρίων γίνεται αυτόματα 1.1 εκατομμύρια.  Απ αυτά τα 1.1 εκατομμύρια προκαταβλήθηκαν τότε για τόκους  διετίας 200 χιλ λίρες, για την εξαγορά ομολογιών του προηγούμενου δανείου, 212 χιλ., για το μεσιτικό κόστος 68.000 λίρες, για συμβολαιογραφική αμοιβή 14.000 και για δαπάνες των Ελλήνων μεσαζόντων 15.500 λίρες.

Από τα λοιπά χρήματα , παραγγέλθηκε στις ΗΠΑ έναντι 156.000 λιρών η κατασκευή δύο φρεγατών. Από αυτές παρελήφθη μία κι αυτή μετά το τέλος της Επανάστασης, καθώς η δεύτερη πουλήθηκε για να ολοκληρωθεί η πρώτη. Επίσης,  123.000 λίρες διοχετεύθηκαν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Απ αυτά  κατασκευάστηκε μόνο ένα αξιόπλοο , το πλοίο «Καρτερία» και  μαζί με άλλα δύο έφτασαν κατόπιν εορτής στις ελληνικές θάλασσες, όταν  δηλαδή είχε πέσει το Μεσολόγγι και ήταν θέμα χρόνου για τον  Ιμπραήμ  να καταστείλει την ελληνική εξέγερση.

Τότε, στα χρόνια της επανάστασης,  όπως είπαμε οι Αγγλοι έχοντας αναλάβει και τη διαχείριση των χρημάτων που οι ίδιοι δάνεισαν φρόντισαν και με το παρά πάνω τους «τεχνικούς συμβούλους» που όρισαν– όπως ακριβώς κάνουν και οι σημερινοί δανειστές–  για να κάνουν τη δουλειά. Τότε δεν είχαν ανάγκη από λογιστές υπερ ταμεία ανεξάρτητες καλοπληρωμένες αρχές και επόπτες. Είχαν ανάγκη ναυάρχους…

Ετσι ο μισθός του…φιλέλληνα ναυάρχου Κόχραν, που οι Αγγλοι όρισαν σαν αρχηγό των ελληνικών δυνάμεων προκαταβλήθηκε (37.000 λίρες). Ακόμα δόθηκαν για πολεμοφόδια  αμφίβολης ποιότητας  77.200 λίρες. Άλλες 47.000 λίρες χάθηκαν σε διάφορους λογαριασμούς. Επίσης το «φιλελληνικό» κομιτάτο στις ΗΠΑ καταχράστηκε επίσης υπέρογκα ποσά όπως και ο Έλληνας επιβλέπων της ναυπήγησης Κοντόσταυλος, ο οποίος μετέπειτα, έχτισε (όχι στην Ηρώδου Αττικού, ούτε στην Εκάλη, εδώ έκτισαν- αγόρασαν άλλα άξια σύγχρονα τέκνα του Εθνους) στην Παλαιά Βουλή πολυτελέστατη κατοικία, προφανώς από τον τίμιο ιδρώτα του… Τελικά από τα 2 εκ χρυσές λύρες έφτασαν στην Ελλάδα 190.000 που κι αυτές καήκανε στον εμφύλιο που είχε πια φουντώσει.

  • …Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα η Ελλάδα έχοντας με δανεικά (που τελικά την ξαναχρεοκόπησαν) υλοποιήσει ένα θηριώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα βρίσκεται αμυντικά γυμνή, και με δύο υπουργούς εθνικής άμυνας να μπαινοβγαίνουν στη φυλακή για μίζες, ενώ η προστασία της χώρα ανατίθεται στους Αμερικανούς..

Τελικά, όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία. Και απ ότι φαίνεται ως έθνος  ξαναζούμε όλα όσα θα έπρεπε να είχαν γίνει μαθήματα, τα οποία, παρ ότι   συχνά – πυκνά επαναλαμβάνονται αδυνατούμε να τα αφομοιώσουμε, προχωρώντας  καμαρωτά στις παρελάσεις προς τον όλεθρο…

(ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/article/315679/25-marti-1821-ti-den-prepei-na-xehname   )

Τι δεν μας έμαθε το σχολείο για την Επανάσταση του 1821

Σχεδόν 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, και ενώ οι ερευνητές της ιστορίας έχουν καταφέρει να φωτίσουν με τεκμήρια πολλά από τα μέχρι πρότινος «σκοτεινά» γεγονότα εκείνης της περιόδου, δυστυχώς, πολλοί αρέσκονται ακόμη και σήμερα στην αναπαραγωγή μύθων, στερεοτύπων και συναισθηματικά φορτισμένων ιστοριών που δημιουργήθηκαν (και μάλλον ορθά θα έλεγε κανείς) για να διαμορφώσουν και να στηρίξουν την εθνική συνείδηση σε ένα νεοσύστατο κράτος.

Η ανάγκη αυτή σήμερα δεν υπάρχει, για αυτό, και πρέπει να στραφούμε στην αναζήτηση της αλήθειας. Βέβαια, η αναπαραγωγή μύθων είναι μάλλον βέβαιο ότι θα συνεχιστεί είτε από αμάθεια, είτε από αφέλεια, είτε σκόπιμα προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων.

Το NEWS247, με αφορμή της επέτειο της 25ης Μαρτίου, επικοινώνησε με την Καθηγήτρια Ιστορίας κα. Μαρία Ευθυμίου προσπαθώντας να μάθει μερικές από τις ιστορικές αλήθειες της Επανάστασης που εδώ και χρόνια διδάσκει τους φοιτητές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά στα σχολικά βιβλία της Μέσης Εκπαίδευσης περνάνε στα ψιλά. Σημαντική είναι η ανάλυση για την πιο «μαύρη σελίδα» της Επανάστασης και το πώς καθόρισε την έκβαση του αγώνα. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα απλά.

Τι έγινε στις 25 Μαρτίου του 1821;
«Εκείνη την ημέρα δεν έγινε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός. Δηλαδή ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν σήκωσε κάποιο λάβαρο με το οποίο και να ξεκίνησε η Επανάσταση. Άλλωστε κάτι τέτοιο δε το αναφέρει ούτε ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του. Η Επανάσταση είχε ξεκινήσει ήδη από τις 14 Μαρτίου στα Καλάβρυτα (με τη δολοφονία Οθωμανών φοροεισπρακτόρων) και, λίγο αργότερα, στην Πάτρα και την Καλαμάτα. Μέχρι τις 30 Μαρτίου είχε ξεσπάσει στα περισσότερα σημεία.

Πρέπει να πούμε, βέβαια, ότι το Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας όπως και όλη η περιοχή των Καλαβρύτων απετέλεσε, εκείνη την περίοδο, σημείο συναντήσεων, συζητήσεων και ζυμώσεων μεταξύ των οπλαρχηγών και των προυχόντων και παρουσίαζε, ούτως ή άλλως, μεγάλη κινητικότητα. Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα το 1838 ώστε να συμπίπτει με το θρησκευτικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι ήδη πλέον γνωστά» μας απαντά η κα.Ευθυμίου θέτοντας τη βάση της συζήτησης.

«Είναι αλήθεια ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ο Ε’, με κείμενό του, αφόρισε την Επανάσταση. Είναι γραπτό κείμενο και δεν αμφισβητείται. Ωστόσο, ο λόγος που το έκανε δεν είναι ξεκάθαρος. Άλλοι θεωρούν ότι το έπραξε επειδή ο ίδιος πάντα έτσι δρούσε, άλλοι υποστηρίζουν ότι το έκανε από σωφροσύνη για να προστατεύσει τους Έλληνες από τις μαζικές σφαγές στις οποίες προέβη ο σουλτάνος στην Κωνσταντινούπολη και αλλού, λόγω της έναρξης της Επανάστασης.

Όποιος και να είναι ο λόγος, δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Βέβαια, πέρα από τον αφορισμό του Πατριάρχη, δεκάδες ιερείς και Επίσκοποι ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας , και όταν η Επανάσταση περιορίστηκε στην Πελοπόννησο στην Στερεά Ελλάδα και στα νησιά, οι ιερωμένοι είχαν σημαντικό ρόλο».

Ένας ακόμη μεγάλος μύθος που συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να αναπαράγεται είναι η ύπαρξη κρυφών σχολείων, όπου εκεί τα παιδιά υποτίθεται ότι μάθαιναν ανάγνωση και γραφή της ελληνικής γλώσσας. Υπήρξαν άραγε;
«Δεν υπήρξε κρυφό σχολειό μέχρι και την δεκαετία του 1820. Το θέμα αυτό επιστημονικά έχει λήξει, καθώς δεν έχουν βρεθεί τεκμήρια που να οδηγούν σε τέτοιο συμπέρασμα. Μάλιστα, τα τελευταία 40 χρόνια δεν αναφέρεται στα σχολικά βιβλία, στα οποία μάλιστα κατονομάζονται τα πολλά -και, σε κάποιες περιπτώσεις, υψηλού επιπέδου- ελληνικά σχολεία που λειτουργούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 17ο, 18ο, 19ον αιώνα.

Τα σχολεία δεν ήταν κρυφά, ούτε παράνομα και αυτό γιατί η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ασχολήθηκε με τα θέματα της γλώσσας παρά μόνο με τα της θρησκείας, αφού είχε μια θεοκρατική διοίκηση και διοικούσε με βάση το Ισλάμ. Ούτε ενίσχυε, ούτε έκλεινε σχολεία των « απίστων». Θεωρούσε ότι δεν αφορούσαν την διοίκηση και δεν ασχολούνταν καθόλου με αυτά. Έτσι λοιπόν σχολεία λειτουργούσαν κανονικά. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν, μάλιστα, καλά εξοπλισμένα, με αίθουσες φυσικής, χημείας και βιβλιοθήκες, σε περιοχές της σημερινής ελληνικής επικράτειας, της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Αυτό το σκηνικό βέβαια ισχύει μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα καθώς, μετά, τα πράγματα αλλάζουν εξαιτίας των εθνικών συγκρούσεων στην Βαλκανική».

Από τα λεγόμενά σας καταλαβαίνει κανείς πως, παρά τον Οθωμανικό ζυγό, οι Έλληνες απολάμβαναν και ορισμένες ελευθερίες
«Υπήρχαν πράγματι δυνατότητες ελευθερίας σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχε τοπική αυτοδιοίκηση. Στα ψηλά βουνά μουσουλμάνοι κάτοικοι δεν υπήρχαν και, έτσι, οι Χριστιανοί ήταν ημι-ανεξάρτητοι. Δηλαδή πλήρωναν ένα φόρο μια φορά το χρόνο και τίποτε άλλο. Το ίδιο συνέβαινε και στα μικρά νησιά, με τη διαφορά ότι οι νησιώτες έπρεπε να στέλνουν και ναύτες για κάποιους μήνες κάθε χρόνο στον Οθωμανικό στόλο, ως ένα είδος φόρου σε εργασία.

Στα ημιορεινά, στις πεδινές περιοχές και στις πόλεις τα πράγματα, όμως, ήταν διαφορετικά. Εκεί, οι «άπιστοι» κατοικούσαν δίπλα σε μουσουλμάνους και έπρεπε να προσέχουν την συμπεριφορά τους καθώς οι μη μουσουλμάνοι ήταν υπήκοοι δεύτερης κατηγορίας . Ωστόσο και εκεί η Οθωμανική διοίκηση, μη γνωρίζοντας τους εσωτερικούς θρησκευτικούς κώδικες του καθενός (Εβραίων, Ορθοδόξων, Αρμενίων), άφηνε ένα επίπεδο ελευθερίας ιδίως στην επίλυση των τοπικών διαφορών και δεν ήθελε να αναμιγνύεται σε όλες τις υποθέσεις.»

Πάντως, η Οθωμανική Αυτοκρατορία λειτούργησε όπως, γενικά, λειτούργησαν οι Αυτοκρατορίες. Αν δεν την ενοχλούσες, σε άφηνε ήσυχο. Αν, όμως, υποψιαζόταν ότι την αμφισβητούσες, ήταν αμείλικτη.

Οι επαναστατημένοι Έλληνες διέπραξαν βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης;
«Έγιναν μεγάλης κλίμακας βιαιοπραγίες και από τις δύο πλευρές. Σε κάποιες περιπτώσεις – με βαρύτερη την Τριπολιτσά – οι Έλληνες διέπραξαν μαζικές σφαγές και εξανδραποδισμούς.

Επίσης, συχνά, αθετούσαν τις συμφωνίες παράδοσης και έσφαζαν και σκύλευαν τους παραδοθέντες Τούρκους τους οποίους, προ ολίγου, είχαν διαβεβαιώσει και υποσχεθεί ότι θα σεβαστούν. Από την πλευρά τους, οι Οθωμανοί διέπραξαν εκτεταμένες σφαγές και εξανδραποδισμούς στην Χίο, στα Ψαρά και στην Κάσο».

Το πιο βαρύ σημείο της Επανάστασης
Κλείνοντας τη συζήτηση ζητήσαμε από την κα. Ευθυμίου να μας πει ποιο θεωρεί το πιο καθοριστικό αλλά και λιγότερο ίσως γνωστό σημείο της Ελληνικής Επανάστασης. Χωρίς δεύτερη σκέψη μας απάντησε τους δύο γύρους του εμφυλίου πολέμου το 1824 και 1825, στους οποίους συμμετείχαν οι μεγάλες προσωπικότητες της Επανάστασης χωρισμένες σε ομάδες διεκδίκησης της εξουσίας. Κεντρικό πρόσωπο στα τεκταινόμενα υπήρξε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος και, εξ αυτού, φυλακίστηκε στην Ύδρα.

Τον Οκτώβριο του 1827 οι στόλοι της Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας παρενέβησαν με την Ναυμαχία του Ναυαρίνου, διαφορετικά η Επανάσταση κινδύνευε σοβαρά καθώς, λόγω του Εμφυλίου πολέμου, είχε ηττηθεί σε όλα τα μέτωπα από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ Πασά που κατέφθασε από την Αίγυπτο στις αρχές του 1825.

«Βαρύ σημείο της Ιστορίας του ’21 είναι ότι δεν κατάφεραν οι Έλληνες να δημιουργήσουν έναν τακτικό εθνικό στρατό που θα λειτουργούσε υπό μια διοίκηση και μια κυβέρνηση. Παρά τα αποτελέσματα των Εθνοσυνελεύσεων και τις κυβερνήσεις που εκλέγονταν σε αυτές, υπήρχαν πολλές εστίες παράλληλης εξουσίας καθώς συνέχιζαν να δρουν πολυάριθμες ένοπλες ομάδες που δημιουργούσαν πεδίο έντασης και διάλυσης.

Το αποτέλεσμα αυτών των συγκρούσεων ήταν η εγκατάλειψη του αγώνα της απελευθέρωσης, η κατασπατάληση σημαντικών πόρων και κυρίως η νικηφόρα προέλαση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, στο Μεσολόγγι, στην Αθήνα. Μέσα στο κλίμα της προέλασης του Ιμπραήμ, το 1825 σχεδόν όλοι οι ιθύνοντες του τόπου «απέθεσαν εγγράφως το μέλλον της Ελλάδος, στα χέρια της Αγγλίας». Αυτή είναι η λεγόμενη «Αίτηση Προστασίας»».

Η περίοδος της εθνικής εξέγερσης προσφέρει ακόμη και σήμερα πολύτιμα μαθήματα για τους Έλληνες, που παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ.

*Η Μαρία Ευθυμίου είναι καθηγήτρια, μέλος του ΔΕΠ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο διδάσκει Ελληνική Ιστορία της περιόδου της Τουρκοκρατίας, καθώς και Παγκόσμια Ιστορία.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ https://neaselida.gr/ellada/ti-den-mas-emathe-to-scholeio-gia-tin-epanastasi-toy-1821/)